Φτώχεια και ανεργία το αντίτιμο της συμφωνίας με την Τρόικα


Why poverty Φτώχεια γιατί;~436708-253-1(1)

Τρομακτικό κοινωνικό κόστος θα έχει η επικείμενη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους

Μετά την Πάρο, την Σίφνο, τα Κύθηρα, τη Σέριφο, την Πάτμο και την Κύθνο ήρθε και η σειρά της Κέας να προστεθεί στην ομάδα των νησιών που στερούνται παιδιάτρου, σύμφωνα με μια δραματική ανακοίνωση του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, την εβδομάδα που πέρασε. Η είδηση έγινε γνωστή ακριβώς τις ημέρες εκείνες που η κυβέρνηση δεν έκρυβε την ικανοποίησή της για την συμφωνία που επιτεύχθηκε με την Τρόικα (αποσιωπώντας προφανώς τη μονιμοποίηση του χαρατσιού και τον αφελληνισμό των τραπεζών) κι η οποία θα επιτρέψει την εκταμίευση μέχρι τον Ιούνιο συνολικά 16,3 δισ. ευρώ. Από την είδηση όμως αυτή αποκαλύπτεται το τεράστιο κοινωνικό κόστος που συνεπάγονται οι δεσμεύσεις που ανέλαβε η τρικομματική κυβέρνηση έναντι των πιστωτών και ισοδυναμούν με την πλήρη κατεδάφιση του όποιου κοινωνικού κράτους υπήρχε στην Ελλάδα.

Τα αποτελέσματα από την απόλυση 15.000 εργαζομένων στον δημόσιο και την συνταξιοδότηση 180.000 ακόμη τα επόμενα δύο χρόνια θα είναι τραγικά καθώς στην πράξη από τους 622.062 υπάλληλους που απασχολούνται σήμερα στο δημόσιο, αν εξαιρέσουμε αστυνομικούς και στρατιωτικούς, σύντομα θα μείνουν οι μισοί! Ως αποτέλεσμα όχι μόνο στα νησιά αλλά και στις πόλεις το προσδόκιμο ζωής θα υποστεί βουτιά λόγω έλλειψης γιατρών. Γιατί, ας μην υπάρχει αμφιβολία ότι ένα μικρό μόνο μέρος όσων έχουν ανάγκη θα μπορεί να πληρώνει ιδιωτικό γιατρό. Οι υπόλοιποι θα δουν την κατάσταση της υγείας τους να υποβαθμίζεται δραματικά, μιας και θα στερούνται όχι μόνο τα φάρμακα που περιορίζονται ή τις υποδομές οι οποίες αν δεν παρακμάζουν τότε ιδιωτικοποιούνται, αλλά ακόμη και την διάγνωση! Συνέχεια

Ο άνθρωπος που ετοίμαζε το αυτοκίνητο του


Από το βιβλίο: «Η Τέλεια Διαδρομή», 
Ένιωθε την ανάγκη να είναι πάντα έτοιμος. ‘Εβλεπε τη ζωή σαν προετοιμασία, προγύμναση, προπόνηση. ‘Επρεπε πάντα να είναι σε φόρμα. Σωματικά και ψυχικά. Για κάτι σημαντικό που θα συνέβαινε, για μία περιπέτεια που θα απαιτούσε την μέγιστη απόδοση, για ένα μεγάλο πολύπλοκο ταξίδι στην άκρη των πάντων.
‘Οταν ήταν παιδί, διάβαζε και ξαναδιάβαζε Ιούλιο Βερν, επιστημονική φαντασία, εξερευνήσεις, περιπέτειες. Μετά έκλεινε το βιβλίο και ξαναζούσε την πλοκή, βάζοντας τον εαυτό του στη θέση του ήρωα. ‘Ηταν δεν ήταν έντεκα χρόνων, παραλίγο να παντρευτεί η αδερφή του έναν ομογενή, μεγαλοκτηματία στην Τανγκανίκα. Μήνες ολόκληρους πριν κοιμηθεί κάλπαζε μέσα σε απέραντες φυτείες κυνηγώντας λιοντάρια.
Μετά άρχισε να ονειρεύεται άλλες περιπέτειες, πιο ποιητικές. ‘Εγραφε και στίχους. Ερωτεύτηκε αλλά δεν αγάπησε. Για λίγο καιρό στο πανεπιστήμιο μπλέχτηκε με πολιτικά, μπήκε σε νεολαίες. Συζητούσε για οράματα μιας άλλης ζωής. Μετασχηματισμός ή επανάσταση; Κι αυτά του φαίνονταν πάλι ταξίδια. Στο μέλλον, με πολύ μεγαλύτερο ρίσκο.
‘Ωσπου μπήκε στη ζωή – από την πίσω πόρτα – κι άρχισε να κάνει αυτά που κάνουν όλοι. Δουλειά, σπίτι, παιδιά. Αλλά δεν έπαψε να ονειρεύεται. Και κάτι παραπάνω: Να ετοιμάζεται. Για τι πράγμα; Δεν ήξερε. ‘Ηταν σίγουρος πως κάτι σημαντικό θα συνέβαινε ξαφνικά – και θα έπρεπε να ξεκινήσει. Να φύγει, να αλλάξει τόπο και ζωή. Παίρνοντας μαζί μόνο το αυτοκίνητό του.
Αυτό ήταν ο συνένοχος και ο σύντροφός του στα όνειρα. Γιατί, βέβαια, μόνος του δεν θα έφτανε μακριά. Ενώ με την βοήθεια του τετράτροχου φίλου, θα ταξίδευε σίγουρα τις μεγάλες αποστάσεις. Γι αυτό συνεχώς ετοίμαζε το αυτοκίνητό του.
Πρώτα το είχε πάντοτε γεμάτο με βενζίνα, ξέχειλο. «Σκέψου» μονολογούσε «να ξεκινάς και να μην βρίσκεις πρατήριο». Μόλις λοιπόν κατέβαινε ο δείκτης στα τρία τέταρτα, πήγαινε και το γέμιζε ως επάνω. Τον ήξεραν και στο βενζινάδικο: «φουλάρισμα!» φώναζε ο μικρός.
‘Επειτα το συντηρούσε σχολαστικά. ‘Αλλαζε λάδια κάθε χίλια χιλιόμετρα. («Μπορεί να μη βρεις ΕΚΕΙ», σκεπτόταν, «και να πρέπει να κάνεις τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα με παλιό λάδι!» Που ήταν το ΕΚΕΙ, δεν ήξερε. ‘Επρεπε όμως να λάβει υπ’όψη του όλα τα ενδεχόμενα.
Είχε μαζί του τα πάντα: Λάμπες για κάθε χρήση, ιμάντες, μπουζί, καπάκι ντιστριμπιτέρ, φίλτρα λαδιού και βενζίνας και πολλά άλλα ανταλλακτικά. Γέμιζαν το μισό πορτ-μπαγκαζ – όμως του έδιναν σιγουριά. («Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σε βρεί η βλάβη. Και πού!»)
Ακόμα και προμήθειες κουβάλαγε στο αυτοκίνητο – λίγες αλλά βασικές. «Μπορεί να πεινάσω στο δρόμο», σκεπτόταν και είχε αποθηκεύσει φρυγανιές, κράκερς, ένα παγουράκι νερό. Τα άλλαζε μάλιστα από καιρό σε καιρό, να μην μπαγιατεύουν.
Το βράδυ, πριν κοιμηθεί, έκλεινε τα μάτια, σκεπτόταν το αυτοκίνητο πανέτοιμο και εξοπλισμένο ως τα μπούνια – και ένιωθε όμορφα. «Μπορώ να ξεκινήσω ανά πάσα στιγμή!» σκεπτόταν. «Ετοιμος!» Είχε και άδεια διεθνή στο αμάξι και τρίπτυχο, που το ανανέωνε τακτικά. ‘Εδινε πίσω το παλιό – αχρησιμοποίητο – και έπαιρνε το καινούργιο.
Τελικά, βέβαια, πήγαινε μόνο σπίτι-γραφείο, γραφείο-σπίτι. Καμιά φορά, το βράδυ, στα περίχωρα για φαΐ. Σπάνια, πολύ σπάνια, εκδρομές. Παλιά, όταν ήταν πιο νέος κυκλοφορούσε περισσότερο με το αυτοκίνητο. Είχε κάνει και δύο ταξίδια στο εξωτερικό. Ιταλία. Τώρα, είχε δουλειά ως και τα Σαββατοκύριακα. Και μετά υποχρεώσεις, παιδιά, συγγενείς.
‘Οσο όμως λιγότερο ταξίδευε, τόσο περισσότερο φρόντιζε το αυτοκίνητό του. Το γυάλιζε, το καθάριζε, το πλούτιζε με χρήσιμα αξεσουάρ, το συντηρούσε, το ετοίμαζε. Κάθε τρεις μέρες μετρούσε τα λάδια, τις στάθμες των υγρών, τις πιέσεις των ελαστικών. «Δεν ξέρεις ποτέ ποια στιγμή θα χρειαστεί να ξεκινήσεις», συλλογιζόταν.
Να ξεκινήσει για πού; Αυτό δεν είχε σημασία. Φανταζόταν τον εαυτό του να τρέχει σε ανοιχτούς δρόμους, με βροχές, χιόνια, ανέμους δυνατούς – και να κυνηγάει κάποιον προορισμό που έμενε πάντα μακρινός. ‘Ισως να έψαχνε το Ιρκούτσκ του Μιχαήλ Στρογκώφ, ίσως ο δρόμος του ήταν η Παναμερικάνα – από τον Καναδά στην Παταγονία. Πήγαινε, έφευγε – μακριά από όλα, πιο κοντά σε τίποτα.
‘Οχι πως είχε και κανένα εξαιρετικό αυτοκίνητο. ‘Ηξερε από αμάξια, ήταν πάντα ενήμερος, αλλά, δυστυχώς, τα χρήματα δεν επαρκούσαν για καθαρόαιμο. Πάντως, όταν το αγόρασε, το είχε διαλέξει με προσοχή. Ενώ η γυναίκα του σκεπτόταν τις οικογενειακές ανάγκες, αυτός μετρούσε τις δυνατότητες για μεγάλα ταξίδια, την αντοχή σε ανώμαλους δρόμους, τις απαιτήσεις εξωτικών συνθηκών.
Αυτό ήταν το τρίτο του αμάξι. Τα προηγούμενα – που κι αυτά τα κρατούσε πάντα έτοιμα για μεγάλες αποδράσεις – δεν είχαν αξιωθεί να τις ζήσουν. ‘Οταν γέρασαν, τα πούλησε – κυρίως διότι δεν θα επαρκούσαν πια στις ανάγκες του Ταξιδιού. Κι ένιωσε άσχημα, όταν τα αποχαιρετούσε, επειδή δεν εκπλήρωσε αυτό που κάθε μέρα τους υποσχόταν.
Το σημερινό του αυτοκίνητο ήταν ιαπωνικό («πιο φθηνά και πιο γερά», έλεγε) εκατό ίππων και έξι ετών. Σκεπτόταν συχνά να το αλλάξει – αλλά με τις τιμές όπως είχαν απογειωθεί… Πάντως τον έτρωγε η ανησυχία, μήπως είχε γεράσει – μήπως το μοτέρ και η ανάρτηση δεν τα έβγαζαν πέρα, όταν θα έφτανε η στιγμή.
«Κι αν δεν έρθει η στιγμή;» ρωτούσε καμιά φορά τον εαυτό του. Αλλά αμέσως είχε υποκατάστατο όνειρο. Σ’αυτό, δεν έπαιρνε εντολή να φύγει. Ξεκινούσε από μόνος του. Κάποια στιγμή η ανάγκη ξεχείλιζε και – ξαφνικά, στην μέση μιας δουλειάς, στην μέση μιας ζωής – έφευγε. ‘Επαιρνε δρόμο, διέσχιζε όλη την Ευρώπη (ανάμεσα σε δάση, ποτάμια, πύργους και πόλεις) κι έφτανε μετά στα όρια, εκεί που είναι μοναξιά, ομίχλη, έρημος και ορίζοντας. Αυτά, πάντα, πριν κοιμηθεί.
Την άλλη μέρα σπίτι-γραφείο, σπίτι-γραφείο. Καμία αλλαγή στην διαδρομή, εκτός από το ότι κάποτε έβρεχε – κι άλλοτε είχε λιακάδα. ‘Αλλοτε διάλεγε κλασική μουσική κι άλλοτε ροκ. Τίποτε άλλο.
Βλάβες, χτυπήματα, τον γέμιζαν άγχος. ‘Οσο το αυτοκίνητο διανυκτέρευε στο συνεργείο – αυτός δεν έκλεινε μάτι. «Κι αν χρειαστεί τώρα να φύγω;» ‘Οταν ξαναγύριζε σπίτι, το όνειρο συνεχιζόταν: «Το παίρνω και φεύγω, περνάω χώρες, βουνά, κάμπους…»
‘Ένιωθε έτοιμος. Αυτό ήταν το σημαντικό. Δεν ζούσε, αλλά περίμενε. Η αναμονή είχε αντικαταστήσει τη ζωή. Πάντοτε μέσα του αυτή η ένταση της ετοιμότητας, σαν την χορδή του τόξου. Πάντοτε μέσα του η άλλη πραγματικότητα – σαν υπόσχεση. Και το αυτοκίνητό του, προέκταση και σύντροφος, έτοιμο, ρυθμισμένο, ανυπόμονο.
Το ξεκίνημα το οραματιζόταν νύχτα. ‘Εβλεπε τα ρείθρα του έρημου δρόμου να διαγράφονται άσπρα, υπερφωτισμένα, κάτω από τα μεγάλα φώτα ιωδίου. Στο βάθος, τα μάτια κάποιου ζώου να γυαλίζουν φευγαλέα στη δημοσιά. Ψύχραιμο, συστηματικό, γρήγορο οδήγημα – μπροστά του χιλιάδες χιλιόμετρα… Στροφές, ευθείες, άλλες στροφές. Η διαδοχή τους τον νανούριζε και τον κοίμιζε.
‘Οσα χρόνια κι αν περνούσαν, το όνειρο ίσχυε πάντα. Η ετοιμότητα πλήρης, η αναμονή έντονη. ‘Ισως εντονότερη με την πάροδο της ηλικίας. Τώρα το Ταξίδι έπαιρνε μυθικές διαστάσεις σαν τα παραμυθένια των γεωγράφων της αρχαιότητας, των χρονογράφων του Μεσαίωνα. Η Ατλαντίδα, οι Υπερβόρειοι, οι Κυνοκέφαλοι, τα νησιά των Μακάρων…
‘Οταν, εντελώς ξαφνικά, έφυγε για την οριστική διαδρομή – (ελπίζω κι αυτή να είχε ωραίες στροφές κι ευθείες) βρήκανε το γέρικο αυτοκίνητο φορτωμένο ως επάνω εργαλεία, ανταλλακτικά, τρόφιμα.. «Τι τα κουβάλαγε όλα αυτά ο μακαρίτης;» αναρωτήθηκαν.
Το αμάξι πουλήθηκε σε ένα συνταξιούχο. Ούτε αυτό έκανε το Ταξίδι…
Πηγή, antikleidi.wordpress.com

Η πραγματική λίστα με τους προδότες (ιιι)


(εναλλακτικός τίτλος: «Οι Νοικοκυραioi»

Φωτογραφία της ημέρας: Μοντέρνα οικογένεια

Η πραγματική λίστα με τους προδότες, εμπλουτίζεται σε αυτό το τρίτο μέρος της, δυστυχώς, με το μεγαλύτερο μέρος του «λαού», της «κοινής γνώμης», της «σιωπηρής πλειοψηφίας», των «οικογενειαρχών», των «νοικοκυραίων», των «φιλήσυχων πολιτών», και πάει λέγοντας…

Όπως είπε και ο Claes Andersson:
«Να φυλάγεσαι από εκείνους που θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους ήσυχα και ειρηνικά. Είναι αδίστακτοι.»
«Οι άνθρωποι αυτοκτονούν επειδή έχουν προϋπάρχοντα ψυχολογικά προβλήματα, κι επειδή τους ωθεί η παλαβή αριστερά στο να αυτοκτονούν, για να αμαυρώσουν την εικόνα της κυβέρνησης, και να αποτρέψουν τον τουρισμό και τις επενδύσεις. Η αυτοκτονία είναι μία «μόδα» που ακολουθούν κάποιοι πολίτες στη βάση σοβαρών ψυχολογικών ασθενειών, όπως: Δραχμολαγνεία, Λαϊκισμός, Καταστροφολογία, Συνομωσιολογία, και Μανία Αμφισβήτησης.»
Αυτά είναι τα λόγια που θα πει στο άμεσο μέλλον κάποιος νεοφιλελεύθερος έμμισθος παπαγάλος –επικαλούμενος, μάλιστα, τη λογική.
Συνεχίζοντας εσύ να βλέπεις τηλεόραση, συνεχίζοντας να φοβάσαι, συνεχίζοντας να ελπίζεις πως όλα θα πάνε καλά, θα έρθει και η στιγμή που θα αναπαράγεις κατά γράμμα και αυτά τα λόγια, όπως κάνεις με όλα αυτά που σου υπαγορεύει η περίφημη «νεοφιλελεύθερη λογική». Συνέχεια

Τα εγκλήματα των γερμανοτσολιάδων


Γερμανοτσολιάδες
“ Οι ιδεολογικοί πρόγονοι της Χρυσής Αυγής ”
Σ.απ.γαλ.: Το άρθρο αυτό αφιερώνεται στη μνήμη του παππού μου Ν.Μ.
Στις 24 προς 25 Απρίλη του 1944 Ελληνες αντάρτες χτυπάνε δύο τάγματα ασφαλείας σε κάποιο χωριό της Μακεδονίας. Πολύ κοντά στο χωριό που ονοματίζει ο Γερμανός Ιστορικός Φλαϊσερ, όπως αναφέρεται στο παρών άρθρο.Είχαν εγκατασταθεί εκεί από τις αρχές Απρίλη. Επικεφαλής των ταγμάτων ασφαλείας, ήταν ο επιλοχίας Φριτς Σούμπερτ.
Η συμπλοκή κράτησε δύο ώρες περίπου και δεν σκοτώθηκε Γερμανός.Οι Γερμανοί όμως και οι Προδότες Ελληνες σύμμαχοί τους, ήθελαν να ξεκληρίσουν ένα ολόκληρο χωριό…ένα χωριό, με Μικρασιάτικες μνήμες και ιστορία. Συνέχεια

ECONOMIST: «ΧΑΡΗ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΑΠΟΡΡΗΤΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ»


USA-EUROPEΜε κείμενό του το έγκριτο οικονομικό περιοδικό «Economist» αναλύει το ρόλο των ΗΠΑ στην υπό πραγματοποίηση άρση του τραπεζικού απορρήτου και εξηγεί πως πρέπει να δράσουν τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης για να καταπολεμήσουν τη φοροδιαφυγή.

«Η Ευρώπη στρέφεται κατά των φοροφυγάδων. Τον επόμενο μήνα το συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα συζητήσει πως θα ανακτήσει έσοδα ύψους 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων που χάθηκαν λόγω φοροαπαλλαγών και φοροδιαφυγής. Ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ θέλει να εξαλείψει τους φορολογικούς παραδείσους. Εννιά χώρες έχουν σχέδια να μοιραστούν οικονομικές πληροφορίες αυτομάτως. Ακόμα και το Λουξεμβούργο λέει αντίο στο τραπεζικό απόρρητο. Σε εποχή κρίσης κανείς δεν ανέχεται όσους γλιτώνουν τη φορολόγηση.

Ενας από τους λόγους αυτής της κινητικότητας είναι οι αποκαλύψεις σκανδάλων. Στη Μεγάλη Βρετανία για τον ασήμαντο επιχειρηματικό φόρο που πλήρωναν τα Starbuck’s και άλλες πολυεθνικές. Στη Γαλλία η ντροπή ότι ο πρώην υπουργός Προϋπολογισμού έκρυβε χρήματα στην Ελβετία. Στη Γερμανία οι αρχές αγοράζουν από τη μαύρη αγορά στοιχεία λογαριασμών στο Λιχτενστάιν και την Ελβετία.

Η τεράστια κλίμακα των πρόσφατων πληροφοριών για τις 120.000 offshore εταιρίες απαιτούν δράση. Το πακέτο διάσωσης που συνέθλιψε δύο, γεμάτες με ρωσικό χρήμα, τράπεζες στην Κύπρο είναι άλλη μια προειδοποίηση ότι οι φορολογικοί παράδεισοι δεν είναι πλέον ασφαλείς.

Η πιο σημαντική ώθηση για αλλαγές, όμως, είναι εκείνη που σχεδόν κανείς δεν βλέπει. Είναι η προθυμία των ΗΠΑ να ασκήσουν αμβλεία οικονομική δύναμη πέρα από τα σύνορά της. Κάτω από τη δράση φορολογικής συμμόρφωσης ξένων λογαριασμών, όλα τα πιστωτικά και τραπεζικά ιδρύματα υποχρεούνται να αποκαλύψουν πληροφορίες για Αμερικανούς πελάτες τους ειδάλλως αντιμετωπίζουν παρακράτηση φόρου 30% στα εισοδήματα που προέρχονται από τις Ηνωμένες πολιτείες. Συνέχεια

«λόγος» Ίσως η σπουδαιότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας…


Σε έναν τόπο πολύ μικρό ανάμεσα στις ακτές της Ασίας και κάποια μεσογειακά νησιά μία ανακάλυψη έπεσε σαν κεραυνός πριν από δύο χιλιετίες. Κι αυτή η ανακάλυψη συνδέεται με μία μοναδική λέξη.

Όταν μιλάμε σήμερα για επιστήμη… λέμε π.χ. “Βιολογία” – η επιστήμη της ζωής. Λέμε “Κοσμολογία” – η επιστήμη του κόσμου. Λέμε “Τοπολογία” – η επιστήμη των τόπων. Σε κάθε περίπτωση, όμως, λέμε “-λογία”.

Σημαίνει τη σαφή ομιλία, που οι Έλληνες την έλεγαν “λόγο”. Προσθέτουμε το “-λογία“ για να υποδηλώσουμε μια επιστήμη. “Λόγος” σε απλά ελληνικά θα πει λεκτική έκφραση ή ομιλία… μα στη γλώσσα της επιστήμης σήμαινε τη σχέση α προς β. Ή, ακόμα καλύτερα, τη διπλή σχέση α/β=γ/δ. Αυτό το ονόμαζαν αναλογία. Και ο λόγος, αυτή η σχέση, επινοήθηκε σε αυτόν ακριβώς τον τόπο, και ιδού πως:

Ας πάμε στη νήσο Σάμο, πολύ κοντά στα σημερινά τουρκικά παράλια. Στη Σάμο γεννήθηκε ο Πυθαγόρας, που επινοεί την Αριθμητική και στα πλαίσιά της επινοεί τη σχέση 2/4=α/β. Επινοεί ακριβώς τη σχέση 2/4=8/16. Επινοεί τη σχέση ανάμεσα σε ακέραιους αριθμούς και αριθμούς που κάποτε θα ονομαστούν κλάσματα ή λόγοι. Και όλη η θεωρία των αριθμών θα εκπορευτεί από αυτό. Συνέχεια