Κι ήταν που λέτε μια φορά – 1965


ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Πρόλογος από τον αείμνηστο Ιάκωβο Καμπανέλη για το «Παραμύθι χωρίς όνομα» που γράφτηκε (ή καλύτερα διαμορφώθηκε) το 1958-1959 για το θίασο Βασίλη Διαμαντόπουλου-Μαρίας Αλκαίου.

____________________________________

Κι ήταν που λέτε μία φορά
οπού είχαμε έναν βασιλιά
καλό ανθρωπάκι

Βαριά του ερχόταν η δουλειά
κι ήταν τα ζώα μου αργά
καλό ανθρωπάκι

Απ’το να τρέχει δω κι εκεί
κάλλιο είχε μάσα και πιοτί
κι ένα υπνάκι

Έτσι μας άφησε η χαρά
κι έτσι μας ήρθε η συμφορά
και το φαρμάκι

Ρημάζουνε τα μαγαζιά
κλέφτει τους νιούς η ξενιτιά
καλό ανθρωπάκι

Μας εβαρέθει και ο Θεός
στάλα δε ρίχνει ο ουρανός
πάει το ψωμάκι

Κι όλο πληθαίνουν οι φτωχοί 
κι η πείνα μας καλοναρχεί
ψωμί ψωμάκι

Αυτά που λέτε τη φορά 
που είχαμε ένα βασιλιά
καλό ανθρωπάκι

____________________________________

images (13)

Είναι θλιβερό λόγια που γράφτηκαν πριν 55 χρόνια να παραμένουν τόσο επίκαιρα. Δεν είναι ότι ο Καμπανέλης έβλεπε τόσο μακριά αλλά ότι εμείς κάναμε βήματα προς τα πίσω…

__

  Ευχαριστούμε τον κ. Παναγιώτη Κολέλη για την υπόδειξη του συγκεκριμένου αποσπάσματος.

Πηγή,antikleidi,com

Τα παιδιά του Lidice επέστρεψαν σπίτι τους


Lidice-paidia-dinfo-1
Στις 2 Ιουλίου του 1942, τα περισσότερα από τα παιδιά του Lidice, ενός μικρού χωριού της τότε Τσεχοσλοβακίας, παραδόθηκαν στο τοπικό γραφείο της Γκεστάπο. Τα 82 παιδιά στη συνέχεια μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο εξόντωσης στο Chełmno, 70 χιλιόμετρα μακριά, όπου δολοφονήθηκαν με δηλητηριώδη αέρια. Το γλυπτό της Marie Uchytilová αποτελεί φόρο τιμής σε αυτά τα παιδιά.
lidice
Lidice children scultpure massacre 7
Τα γεγονότα που οδήγησαν τα παιδιά του Lidice στον θάνατο ήταν αρκετά περίπλοκα. Καθοριστικό ρόλο πάντως για να παρθεί η απόφαση της δολοφονίας τους ήταν ο θάνατος του Reinhard Heydrich, διοικητή του ναζιστικού προτεκτοράτου της Βοημίας και της Μοραβίας.

Συνέχεια

Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης


999999999Σημ.δική μας: Ένα »προφητικό» κείμενο του Λένιν για την »Ενωμένη» Ευρώπη γραμμένο μόλις το 1915.

Στη »Σοτσιάλ-Ντεμοκράτ», αρ. φύλλου.40, ανακοινώσαμε ότι η Συνδιάσκεψη των τμημάτων εξωτερικού του κόμματός μας αποφάσισε να αναβάλει το ζήτημα του συνθήματος »Ενεμώνες Πολιτείες της Ευρώπης», ωσότου συζητηθεί στον τύπο η οικονομική πλευρά του.

Η συζήτηση που έγινε πάνω σ’ αυτό το ζήτημα στη συνδιάσκεψή μας πήρε μονόπλευρα πολιτικό χαρακτήρα.

Αυτό ενμέρει ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι η διακήρυξη της Κεντρικής Επιτροπής το σύνθημα αυτό διατυπώνεται καθαρά σαν πολιτικό (»το άμεσο πολιτικό σύνθημα…»-λέει η διακήρυξη) και ταυτόχρονα δεν διατυπώνεται μόνο το σύνθημα των δημοκρατικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, μα και υπογραμμίζεται ειδικά ότι »χωρίς την επαναστατική ανατροπή της γερμανικής, της αυστριακής και της ρωσικής μοναρχίας» το σύνθημα είναι παράλογο και απατηλό.

Δεν θα ήταν καθόλου σωστό να φέρει κανείς αντιρρήσεις στην τέτοια τοποθέτηση του ζητήματος μέσα στα πλαίσια της πολιτικής εκτίμησης του συνθήματος αυτού-λογουχάρη από την άποψη ότι επισκιάζει ή αδυνατίζει κτλ. το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Οι πολιτικοί μετασχηματισμοί προς μιά πραγματική δημοκρατική κατεύθυνση κι’ ακόμη περισσότερο οι πολιτικές επαναστάσεις δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση ποτέ και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες ούτε να επισκιάσουν, ούτε να αδυνατίσουν το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Συνέχεια

Xένρυ Τσάρλς Μπουκόφσκι (Ποίημα)


Η ποίηση δεν γυρεύει οπαδούς, γυρεύει εραστές
Η ποίηση γράφεται με δάκρυα, η πεζογραφία με αίμα
και η ιστορία με αόρατη μελάνι
( Carlos Ruiz Zafon)
Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει, ερχόμαστε για λίγο
κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί –
(Τάσος Λειβαδίτης)
Τον έλκυε το περιθώριο. Έζησε χωρίς συμβάσεις και δεν δίσταζε να το λέει: «Σήμερα δεν έγραψα καθόλου, ήμουν όλη τη μέρα στον ιππόδρομο». Ανέδειξε φτωχούς και απελπισμένους χαρακτήρες στην άνθιση του αμερικανικού ονείρου και μόνο στην Ευρώπη βρήκε την αναγνώριση που του άξιζε. Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι δεν μελέτησε για να γράψει τα θέματα των έργων του, αλλά ήταν κομμάτι του κόσμου που περιέγραφε.

Συνέχεια

Πατριωτισμός το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων και των κυβερνήσεων της Ελλάδας




♣
«Έκαστος τόπος έχει την πληγή του· η Αγγλία την ομίχλη, η Αίγυπτος τας οφθαλμίας, η Βλαχία τας ακρίδας και η Ελλάς τον πατριωτισμόν». (Εμμ. Ροΐδης)
 
Πριν από 237 χρόνια ο υπερσυντηρητικός,ηθικολόγος,βιογράφος,κριτικός, Σάμιουελ Τζόνσον
εισάγει στο παγκόσμιο λεξιλόγιο την ιστορική φράση << ο πατριωτισμός ειναι το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα>> (patriotism is the last refuge of the scoundrel)
Μιά φράση που έμελλε να συνοδεύει όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις από το τέλος του Β» Παγκοσμίου Πολέμου φιλελεύθερες και δήθεν σοσιαλιστικές 
Σε αυτή τη δύσκολη για τα εγχώρια λαμόγια περίοδο, ο πατριωτισμός δικαιολογεί τη φήμη του ως «το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων» όπως με διαχρονική ευστοχία τον αποκάλεσε ο μεγάλος Άγγλος συγγραφέας του 18ου αιώνα. Για να κάνουμε και ένα λογοπαίγνιο, αυτοί που κόπτονται περισσότερο υπέρ του πατριωτισμού είναι πάντα και οι μεγαλύτεροι παρτη-ώτες.

Συνέχεια