Ισαάκ Ασίμωφ – Το Μέλλον


multivac
Κατά τον Ισαάκ Ασίμωφ, το έτος 2061 οι επιστήμονες κατασκευάζουν έναν υπερ-υπολογιστή και του θέτουν το πανάρχαιο ερώτημα: «Ποιος είναι ο σκοπός ύπαρξης του ανθρώπου και πως μπορεί να δημιουργηθεί ο κόσμος;». Ο υπολογιστής επεξεργάζεται τα δεδομένα που έχει και απαντά:
«Ανεπαρκή στοιχεία για λογική απάντηση».
Τα χρόνια περνούν, η ανθρωπότητα προοδεύει, νέα στοιχεία προστίθενται στον υπολογιστή που τώρα έχει διπλάσιες δυνατότητες ευφυίας και το ερώτημα του τίθεται ξανά. Ο υπολογιστής απαντά: «Ανεπαρκή στοιχεία για λογική απάντηση».

Τα χρόνια κυλούν και πάλι, η ανθρωπότητα εξαπλώνεται στο γαλαξία, βρίσκεται στην ακμή της και ένας υπερσύγχρονος υπολογιστής έχει αντικαταστήσει τους άλλους δύο, εγκατεστημένος στο κέντρο του γαλαξία. Οι επιστήμονες του υποβάλλουν την ίδια ερώτηση, κι εκείνος απαντά όπως και οι άλλοι: «Ανεπαρκή στοιχεία για λογική απάντηση».

the-last-question

Η εκδίκηση του Μαρξ: Πώς η ταξική πάλη διαμορφώνει τον κόσμο


222Η εκδίκηση του Μαρξ: Πώς η ταξική πάλη διαμορφώνει τον κόσμο Ένας αυξανόμενος αριθμός μαρτυριών δείχνει ότι ίσως να έχει δίκιο.

Του Michael Schuman

Ο Καρλ Μαρξ είναι νεκρός και θαμμένος. Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και το Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός της Κίνας στον καπιταλισμό, ο κομμουνισμός ξεθώριασε μέσα στο γραφικό σκηνικό των ταινιών του James Bond ή την πολιτική καρικατούρα του Kim Jong Un. Η ταξική πάλη στην οποία πίστευε ο Μαρξ και καθόριζε την πορεία της ιστορίας φαινόταν να ξεθωριάζει σε μια ευημερούσα εποχή του ελεύθερου εμπορίου και της ελεύθερης επιχείρησης. Η επεκτεινόμενη παγκοσμιοποίηση, που συνδέει τις πιο απομακρυσμένες γωνιές του πλανήτη σε κερδοφόρα ομόλογα χρηματοδότησης, εξωτερική ανάθεση και η «χωρίς σύνορα» βιομηχανική παραγωγή, προσέφερε στον καθένα, από τους γκουρού της τεχνολογίας της Silicon Valley ως τις μικρές κινέζες των αγροκτημάτων, άφθονες ευκαιρίες να αποκτήσουν πλούτη.  Τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα η Ασία γνώρισε ίσως το πιο αξιοσημείωτο ρεκόρ στην καταπολέμηση της φτώχειας στην ανθρώπινη ιστορία, εξαιτίας των καπιταλιστικών εργαλείων εμπορίου, επιχειρηματικότητας και ξένης επένδυσης. Ο καπιταλισμός εμφανίστηκε να εκπληρώνει την υπόσχεσή του και να ανεβάζει τον καθένα σε νέα ύψη πλούτου και ευημερίας. Συνέχεια

Πότε συμφέρει η έξοδος από την ευρωζώνη


W.MunchauFinancial Times Editorial

Wolfgang Münchau
Δημοσιεύθηκε: 10:43 – 01/04/13

Είναι ένα θέμα που με απασχολεί εδώ και καιρό: σε ποιο σημείο είναι οικονομικά λογικό για μία χώρα να εγκαταλείψει το ευρώ;

Δύο είναι οι παράγοντες που θα πρέπει να εξεταστούν: Ο πρώτος είναι εάν το τραπεζικό της σύστημα είναι βιώσιμο στο πλαίσιο μιας ατελούς τραπεζικής ένωσης – όπου στο άμεσο μέλλον δεν πρόκειται να υπάρξει κατανομή κινδύνου.

Ο δεύτερος είναι εάν τα χρέη του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα είναι διατηρήσιμα, δεδομένου του ρυθμού ανάπτυξης τόσο τώρα όσο και στο μέλλον.

Για την Κύπρο, η απάντηση και στα δύο ερωτήματα είναι αρνητική. Η απόφαση για bail in των μετόχων, ομολογιούχων και ανασφάλιστων καταθετών θα ήταν λογική εάν υπήρχε πλήρης τραπεζική ένωση στην ευρωζώνη. Δεν θα υπήρχε φυγή των καταθετών, καθώς όλες οι τράπεζες θα ήταν ασφαλισμένες κεντρικά.

Σε αυτό το παράλληλο σύμπαν, θα μπορούσε να προχωρήσει η εκκαθάριση της δεύτερης μεγαλύτερης τράπεζας της Κύπρου χωρίς να υπάρξουν παράπλευρες απώλειες στο ευρύτερο τραπεζικό σύστημα, ούτε στην κυπριακή οικονομία.

Οι ΗΠΑ δείχνουν πως αυτό μπορεί να γίνει. Εάν η Federal Deposit Insurance Corporation κάνει έφοδο σε μία τράπεζα στο Σαν Φρανσίσκο και υπάρξει bail in των ανασφάλιστων καταθετών της, δεν θα υπάρξει φυγή των καταθετών από τις γειτονικές τράπεζες γιατί υπεύθυνη για το τραπεζικό σύστημα δεν είναι η Καλιφόρνια. Αντιθέτως, οι ΗΠΑ έχουν μία ομοσπονδιακή αρχή εκκαθάρισης και ομοσπονδιακό σύστημα ασφάλισης των τραπεζικών καταθέσεων.

Στην ευρωζώνη, όμως, κάθε χώρα παραμένει υπεύθυνη για το τραπεζικό της σύστημα. Έτσι, η Κύπρος δεν είχε άλλη επιλογή μετά το bail in από την επιβολή περιορισμών στις κινήσεις των κεφαλαίων. Παρά τις δηλώσεις των αξιωματούχων, οι περιορισμοί αυτοί θα διατηρηθούν για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι αρχές πρακτικά έχουν εισαγάγει ένα νέο παράλληλο νόμισμα μετατρέψιμο στο κανονικό ευρώ σε ισοτιμία 1 προς 1, αλλά μόνο μέχρι το ποσό των 5.000 ευρώ, που είναι το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο για μεταφορά κεφαλαίων. Δύσκολα πιστεύει κανείς ότι η έξοδος από το ευρώ δεν θα ήταν πιο δραματική. Θα έφερνε όμως, επίσης, το πλεονέκτημα της συναλλαγματικής υποτίμησης.

Εδώ βρίσκεται και η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα. Η Κύπρος είναι πιθανότερο να επιστρέψει σε βιώσιμο χρέος εκτός ευρωζώνης, επειδή με χαμηλότερη συναλλαγματική ισοτιμία θα μειώσει το καθαρό της χρέος και λόγω της ταχύτερης επιστροφής στην οικονομική ανάπτυξη.

Το ίδιο ισχύει και για την Ισπανία. Ο Γερούν Ντάισελμπλουμ, ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών και πρόεδρος του Eurogroup, άθελά του απάντησε αυτό το ερώτημα, όταν -σε συνέντευξή του στους Financial Times- σόκαρε τον κόσμο λέγοντας την αλήθεια. Είναι τώρα δηλωμένη πολιτική των πιστωτριών χωρών να λύνουν το πρόβλημα του υπερχρεωμένου τραπεζικού τομέα στις χώρες της περιφέρειας με τη συμμετοχή των ομολογιούχων και των καταθετών.

Ας το σκεφτούμε λίγο αυτό. Χωρίς τις δύο μεγαλύτερές του τράπεζες -την BBVA και τη Santander- το τραπεζικό σύστημα της Ισπανίας είναι χρεοκοπημένο, παρά τις ανακεφαλαιοποιήσεις στις οποίες συμφώνησε προσφάτως. Το βασικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι πλέον η φούσκα στην αγορά ακινήτων, αλλά η συνεχιζόμενη ύφεση, η οποία πιθανότατα θα διαρκέσει πέρα από μία δεκαετία με την υφιστάμενη πολιτική.

Οι λογικές επιπτώσεις από τα λεγόμενα του Γ. Ντάισελμπλουμ και από την πραγματικότητα της λιτότητας και της ανεπαρκούς τραπεζικής ένωσης είναι ένα μελλοντικό bail in των Ισπανών ομολογιούχων και καταθετών.

Το πρόβλημα είναι πως ακόμη και οι ασφαλισμένες καταθέσεις δεν θα προστατευθούν σε αυτήν την περίπτωση. Ας δούμε τι συνέβη στην Κύπρο, όπου οι κεφαλαιακοί περιορισμοί επηρεάζουν τόσο τους μεγαλοκαταθέτες όσο και τους μικρούς καταθέτες. Εκτιμώ ότι το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί και στην Ισπανία. Δεδομένης της δηλωμένης πολιτικής, είναι λογικά παράλογο για κάθε Ισπανό αποταμιευτή να διατηρεί ακόμη και μικρές αποταμιεύσεις στο ισπανικό τραπεζικό σύστημα. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να εγγυηθεί το Δημόσιο τις καταθέσεις χωρίς να χρεοκοπήσει το ίδιο.

Το αποτέλεσμα είναι πως κάποια στιγμή και για την Ισπανία η οικονομική λογική θα επιβάλει έξοδο από την ευρωζώνη. Η καλύτερη στιγμή θα είναι όταν η χώρα πετύχει δημοσιονομική ισορροπία προ τόκων. [ΣτΑ: ΕΝΝΟΕΙ ΜΟΛΙΣ ΕΠΙΤΥΧΕΙ ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΣ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ]

Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα, όπου ο ρυθμός ανάπτυξης εξακολουθεί να είναι χαμηλότερος των εκτιμήσεων που περιλαμβάνονται στην επίσημη ανάλυση για τη βιωσιμότητα του χρέους. Απουσία προθυμίας από τις πιστώτριες χώρες να συμφωνήσουν ένα ακόμη πρόγραμμα μετακύλισης του χρέους, καιροφυλακτεί η ίδια μοίρα: περισσότερα bail in, όπου θα περιλαμβάνονται και οι ελληνικές τραπεζικές καταθέσεις.

Και τι θα γίνει με την Ιταλία; Το δημόσιο χρέος της, που πλησιάζει το 130% του ΑΕΠ, θα είναι βιώσιμο εάν επιστρέψει σε ρυθμό ανάπτυξης 2%. Τα τελευταία 15 χρόνια, όμως, ο ρυθμός ανάπτυξής της, είναι ελάχιστα πάνω από το μηδέν και δεν είναι σαφές τι θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση για να αλλάξει τα πράγματα. Θα έπρεπε να προχωρήσει σε μεγάλες προσαρμογές των μισθών στον ιδιωτικό τομέα πτωτικά και να δημιουργήσει κέρδη αποτελεσματικότητας στο δημόσιο.

Με άλλα λόγια, η νέα κυβέρνηση της Ιταλίας θα πρέπει να αντιμετωπίσει κατεστημένα συμφέροντα παρόμοια με εκείνα που αντιμετώπισε η Βρετανία τη δεκαετία του 1980. Εάν δεν λυθεί το πολιτικό αδιέξοδο κατά τέτοιον τρόπο ώστε να επιτευχθεί αυτό, τότε η ιταλική κοινωνία μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με την ευθεία επιλογή μεταξύ χρεοκοπίας εντός ευρωζώνης ή εξόδου από το ευρώ.
Η πρώτη επιλογή θα ήταν πραγματικά τοξική, ειδικότερα για τους καταθέτες. Εάν πιστεύετε τον Γ. Ντάισελμπλουμ -εγώ τον πιστεύω-, τότε θα ήταν λογικό για κάθε Ευρωπαίο του Νότου να πάρει τα χρήματά του από τη χώρα του και να τα καταθέσει εκτός ευρωζώνης. [ΣτΑ: ΘΑ ΕΝΝΟΕΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΤΗΝ ΘΕΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΤΗ Μ.ΒΡΕΤΑΝΙΑ…]

Σε ένα περιβάλλον όπου οι πιστώτριες χώρες αρνούνται μία γνήσια τραπεζική ένωση, είναι σοκαριστικά ελάχιστα όσα εμποδίζουν ένα κράτος να φύγει από την ευρωζώνη. Βεβαίως, η οικονομία μπορεί να μην είναι το βασικό κριτήριο [ΣτΑ: ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ ΜΠΗΚΑΝ ΛΟΓΩ ΚΥΡΙΩΣ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ] στην απόφαση μιας χώρας. Βραχυπρόθεσμα, η πολιτική μπορεί να επικρατήσει της οικονομίας. Μακροπρόθεσμα, όμως, δεν μπορεί να λειτουργήσει κανείς μία νομισματική ένωση κόντρα στην οικονομική λογική.

Πηγή. http://www.euro2day.gr/ftcom_gr/194/articles/767712/ArticleFTgr.aspx

Είστε δημοκρατικός τύπος ανθρώπου;


a_democracy
“Περάσαμε” τα μέλη της ομάδας από εξετάσεις “δημοκρατικότητας” κατά Maslow. Μετά βίας πιάσαμε την βάση…… Εσείς τι είδους προσωπικότητα είστε; Διαβάστε και απαντήστε. Με ειλικρίνεια.  Περιμένουμε τα σχόλια σας.
 
Ο Maslow προτείνει τις ακόλουθες διαφορές μεταξύ της ‘αυταρχικής’ και της ‘δημοκρατικής προσωπικότητας’:
  • Η αυταρχική προσωπικότητα δείχνει μια προτίμηση για την ιεραρχία. « Οι άνθρωποι κατατάσσονται σε μια κάθετη κλίμακα ως εάν να βρίσκονταν σε μια σκάλα. Η αυταρχική προσωπικότητα διαχωρίζει τους ανθρώπους σε αυτούς που βρίσκονται επάνω και σε αυτούς που βρίσκονται κάτω από αυτόν σε αυτή την σκάλα. Το δημοκρατικό πρόσωπο αντιθέτως, τείνει (στην καθαρή περίπτωση), να σέβεται τα άλλα ανθρώπινα όντα ως κατά βάση διαφορετικά το ένα από το άλλο, παρά ως καλύτερους ή χειρότερους. Είναι πιο πρόθυμο να δεχτεί τις προτιμήσεις, τους στόχους και την προσωπική αυτονομία τους όσο κανένας γύρω δε βλάπτεται. Επιπλέον, νοιώθει συμπάθεια παρά δυσαρέσκεια για τους άλλους και θεωρεί πως, όταν τους δίνεται η ευκαιρία, οι άνθρωποι είναι κυρίως καλοί παρά κακοί  »
  • Η αυταρχική προσωπικότητα επιδεικνύει την τάση να γενικεύει την ‘ανωτερότητα’ και την ‘κατωτερότητα’. Οι ισχυρότεροι άνθρωποι θεωρούνται ανώτεροι σε όλους τους τομείς. Στα όρια της καρικατούρας, το αναγνωρίζουμε στην προσωπολατρία που περιέβαλλε δικτάτορες όπως ο Μάο και ο Κιμ Ιλ Σουνγκ. Η προπαγάνδα σταδιακά μετατρέπει τέτοιους χαρακτήρες σε ικανούς ηγέτες ή ξεχωριστούς συγγραφείς, καλλιτέχνες, επιστήμονες ή αθλητές. Αυτός ο τύπος προσωπολατρίας ευνοείται από την τάση των αυταρχικά σκεπτόμενων ανθρώπων να γενικεύουν. Το δημοκρατικά σκεπτόμενο άτομο δε δείχνει αυτή την τάση για γενίκευση, παρά βλέπει την ανωτερότητα ή κατωτερότητα μόνο σε συγκεκριμένους τομείς και σε σχέση με την ικανότητα αποτελεσματικής εκπλήρωσης κάποιων εργασιών.
  • Η αυταρχική προσωπικότητα δείχνει μία μεγάλη δίψα για εξουσία. Η δημοκρατική προσωπικότητα αποζητά περισσότερο την ισχύ παρά την εξουσία.
  • Η αυταρχική προσωπικότητα επιδεικνύει μια ισχυρή τάση να βλέπει τους άλλους «ως εργαλεία, ως μέσα για το σκοπό του, σαν πιόνια στη σκακιέρα του, σαν αντικείμενα προς εκμετάλλευση.» Εδώ εντοπίζουμε έναν άλλο λόγο του γιατί ένα αυταρχικό άτομο συνήθως αντιτίθεται στη δημοκρατία.
1-gahan-wilsonΕσωτερική παρώθηση (motivation) και δημοκρατική προδιάθεση
Ο  αυτοπραγματούμενος (self-actualizing) άνθρωπος του Maslow είναι αυτός που οι καθημερινές του δράσεις και συναισθήματα για τη ζωή δεν κυριαρχούνται από τις βασικές ανάγκες που έχουν μείνει ανεκπλήρωτες. Οι  αυτοπραγματούμενοι  άνθρωποι δρουν μέσα από πολύ ισχυρά,  προσωπικά, εσωτερικά κίνητρα: «…..όπως το δέντρο χρειάζεται ήλιο, νερό και φαγητό, έτσι οι περισσότεροι άνθρωποι χρειάζονται αγάπη, ασφάλεια και την ικανοποίηση των υπόλοιπων βασικών αναγκών που μπορεί να γίνει μόνο μέσω του εξωτερικού κόσμου».
Ένα από τα πιο εκπληκτικά χαρακτηριστικά αυτού του ανθρώπου, στο οποίο ο Maslow δίνει ιδιαίτερη έμφαση είναι η ‘δομή δημοκρατικού χαρακτήρα’ : «Όλα μου τα υποκείμενα χωρίς εξαίρεση μπορούν να θεωρηθούν δημοκρατικοί άνθρωποι με τη βαθύτερη δυνατή έννοια (…) Αυτοί οι άνθρωποι έχουν όλα τα εμφανή, εξωτερικά δημοκρατικά γνωρίσματα. Μπορούν να είναι και είναι φιλικοί με κάθε είδους χαρακτήρα, ανεξαρτήτως τάξης, εκπαίδευσης, πολιτικών πεποιθήσεων, φυλής ή χρώματος. Ως εκ τούτου, συχνά φαίνεται σαν να μην έχουν επίγνωση αυτών των διαφορών, που για τον μέσο άνθρωπο είναι τόσο προφανείς και σημαντικές. Δεν έχουν μόνο αυτό το πλέον εμφανές γνώρισμα, αλλά το δημοκρατικό τους αίσθημα πηγαίνει ακόμη πιο βαθιά. Για παράδειγμα, θεωρούν δυνατό να μάθουν από καθένα που έχει κάτι να τους διδάξει – ανεξάρτητα από τι άλλα χαρακτηριστικά μπορεί να έχει. Σε μια τέτοια μαθησιακή σχέση, δεν προσπαθούν να κρατήσουν καμιά εξωτερική ‘αξιοπρέπεια’ ούτε στάτους ούτε ηλικιακό πρεστίζ ή κάτι τέτοιο. Μπορεί ακόμη και να ειπωθεί πως τα υποκείμενά αυτά μοιράζονται ένα γνώρισμα που μπορούμε να αποκαλέσουμε ως ενός είδους ‘ταπεινοφροσύνη’. Έχουν σχεδόν όλοι επίγνωση της αξίας τους, έτσι που δεν υπάρχει καμία δουλοπρέπεια ή μηχανορραφία και υπολογισμός. Έχουν επίσης επίγνωση του πόσα λίγα γνωρίζουν οι ίδιοι σε σύγκριση με το τι θα έπρεπε να ξέρουν ή γνωρίζουν άλλοι. Για αυτό το λόγο  μπορούν χωρίς καμία υποκρισία να δείχνουν σεβασμό ακόμη και ταπεινοφροσύνη, έναντι αυτών που μπορούν να τους διδάξουν κάτι που δε γνωρίζουν, ή έχουν μια ικανότητα που δεν έχουν εκείνοι. (…) Αυτοί οι άνθρωποι, ελίτ οι ίδιοι, επιλέγουν την ελίτ των φίλων τους, αλλά αυτή είναι μια ελίτ χαρακτήρα, ικανότητας και ταλέντου, παρά γέννησης, φυλής, αίματος, ονόματος, οικογένειας, ηλικίας, νιότης, φήμης ή ισχύος. Πιο βαθιά αλλά και πιο ασαφής, είναι η τάση τους να δείχνουν κάποιο σεβασμό σε οποιοδήποτε άνθρωπο, μόνο επειδή είναι ένα ανθρώπινο όν…»
Ο Maslow επομένως, θεωρεί το ‘αυτοπραγματούμενο άτομο’ ως ένα πραγματικά δημοκρατικό ον. Αντιθέτως, η αυταρχική διάθεση είναι μία στάση που πηγάζει από την έλλειψη ικανοποίησης των βασικών αναγκών.
Οι χαρακτηρισμοί του Maslow για τις δημοκρατικές και αυταρχικές προσωπικότητες αντιστοιχούν στη διάκριση που κάνει ο Putnam μεταξύ πολιτειότητας  (civicness)  και  μιας “ανήθικης ομαδικότητας” (amoral familiarism).
images (1)Αξίζει να σημειωθεί ότι οι άνθρωποι και οι κοινωνίες και των δύο τύπων μοιάζουν να διαιωνίζουν και να δυναμώνουν τους εαυτούς τους. Η δημοκρατία και η διάθεση για συμμετοχή παράγουν περισσότερη δημοκρατία και περισσότερη συμμετοχή. Από την άλλη, σύμφωνα με τον Maslow, οι αυταρχικές προσωπικότητες μπορεί να κάνουν τις κοινωνίες να γίνουν λιγότερο δημοκρατικές. Μετασχηματίζουν την κοινωνία κατά την εικόνα της κοινωνικής ζούγκλας στην οποία πιστεύουν – στην οποία ο ισχυρός αποκτά απεριόριστη ισχύ επί του αδύνατου.
___________
 
 Πηγή,antikleidi.com