THIS IS ENGLAND (Μας τρώνε τις δουλειές) Κινηματογραφική ταινία


 

Κατήχηση από τα μεγάλα κεφάλιαΚατήχηση από τα μεγάλα κεφάλιαΟ Κόμπο σας ανοίγει τα μάτια (ή μήπως τα κλείνει;)Ο Κόμπο σας ανοίγει τα μάτια (ή μήπως τα κλείνει;)

θα πρέπει να καταλάβει κανείς από τον τίτλο This is England; Τι είδους φιλμ θα δει; Για να απαντήσουμε σε αυτό, πάμε λίγο στην Θατσερική Αγγλία της δεκαετίας του ’80. Μια περίοδο που ο μουντός, διαρκώς συννεφιασμένος ουρανός εναρμονιζόταν πλήρως με την ζωή των Βρετανών. Κάπου στα νησιά Φώκλαντ (μέρος της επικράτειας του Ηνωμένου Βασιλείου), σε έναν ανόητο πόλεμο (μα όλοι ανόητοι δεν είναι;) για λόγους που όλοι μπορούμε να καταλάβουμε, θα χαθούν 907 στρατιώτες (Βρετανοί και Αργεντίνοι). Όμως, αυτοί οι αριθμοί που ακολουθούνται από την λέξη «νεκροί» επηρεάζουν πολλαπλάσιες ψυχές. Κάθε ένας από αυτούς έχει μάνα, πατέρα, αδέρφια, σύζυγο, παιδιά. Και όλοι αυτοί μένουν με μια ανάμνηση που θαμπώνει με το πέρασμα του χρόνου και μια φωτογραφία στον τοίχο που δε θυμούνται πότε τραβήχτηκε. Και η ζωή πρέπει να συνεχιστεί.
Ένας από αυτούς που χάθηκαν, για το καπρίτσιο δυο ηγετών που ποτέ δεν γνώρισε, είναι και ο πατέρας του Σων. Ο Σων είναι 12-13 χρονών και ζει με την μητέρα του. Πρόκειται για ένα ήσυχο, απομονωμένο παιδί που είναι εύκολος στόχος καζούρας από τους μεγαλύτερους θρασύδειλους (ο χρυσός κανόνας του θρασύδειλου: ποτέ δε τα βάζουμε με κάποιον στο μπόι μας!). Στο θέμα της μνήμης του πατέρα του όμως είναι πολύ εύθικτος. Έτσι, μια από εκείνες τις μέρες που όλα πάνε στραβά, θα μπλέξει σε καβγά και θα εκδιωχθεί από ένα ψιλικατζίδικο απλά και μόνο γιατί φέρεται όπως όλα τα παιδιά. Νικημένος και απογοητευμένος, θα πάρει το δρόμο για το σπίτι του. Η συνάντησή του όμως με μια παρέα από φιλικούς skinheads θα τα αλλάξει όλα. Ο Σων θα γίνει δεκτός στην περιθωριακή αυτή ομάδα και θα βρει αυτό που χρειάζεται: συντρόφους που θα τον στηρίξουν αν χρειαστεί και μια πρωτόγνωρη αίσθηση ότι ανήκει κάπου. Η μητέρα του δεν θα αντιδράσει σε αυτήν την κατάσταση, καθώς από το να είναι μοναχικός ο γιος της, καλύτερα να είναι με παρέα. Έτσι το βλέπει.
Γινόμαστε μάρτυρες λοιπόν της μεταμόρφωσης του πιτσιρικά, του τρόπου που ο αρχηγός Γούντι και οι άλλοι τον παρασύρουν σε ασυνήθιστες συμπεριφορές για την ηλικία του. Πέρα από κάποιους ακίνδυνους βανδαλισμούς και χρήση “χόρτου“, η ομάδα δεν έχει πολιτική θέση και δεν μπλέκεται σε καυγάδες, εκτός και αν απειλείται κάποιος από την «αγέλη». Όλα αυτά όμως θα αλλάξουν με την αποφυλάκιση ενός παλιού συντρόφου τους (Κόμπο), ο οποίος θα χρησιμοποιήσει ύπουλους τρόπους για να χειραγωγήσει όσους περισσότερους skinheads μπορεί. Ο σκοπός του είναι να τους εντάξει σε ένα ρατσιστικό κύκλωμα και να τους κάνει κατήχηση σε νέα ιδανικά φυλετικής μισαλλοδοξίας. Πόσο δύσκολο είναι να τα καταφέρει;
Βρίσκω χρήσιμο να γίνει μια μικρή αναδρομή στην ιστορία των Skinheads. Με την εμφάνιση των Mods στην δεκαετία του ’60, νέων δηλαδή που ακούγανε ska, reaggae, soul κλπ., και είχανε συγκεκριμένο τρόπο ντυσίματος και κουρέματος, ένας διαχωρισμός με βάση την κοινωνική τάξη δημιουργήθηκε αμέσως. Υπήρχαν οι peacock mods, που προέρχονταν από μεσαίες και ανώτερες τάξεις και είχαν την οικονομική δυνατότητα να φορούν ακριβά ρούχα και οι hard mods, που προέρχονταν κυρίως από την εργατική τάξη, τα ρούχα τους δεν ήταν τόσο ακριβά και ήταν κοντοκουρεμένοι. Οι τελευταίοι ονομάζονταν και skinheads και ήταν αρκετά πιο βίαιοι από τους πρώτους. Η μουσική βέβαια παρέμενε κοινή, ενώ δεν υπήρχε πολιτική ιδεολογία. Στα τέλη του ’70 η υποκουλτούρα αυτή μπολιάστηκε με το punk και πολλοί «καθοδηγητές» δημιούργησαν νέα ρεύματα με πολιτικούς χρωματισμούς, κυρίως για να εκμεταλευθούν τις βίαιες τάσεις των παιδιών για δικούς τους σκοπούς. Έτσι, δημιουργήθηκαν ομάδες νεοναζισμού, ακροαριστερών αλλά και αντιρατσιστών . Φυσικά, συνέχισαν να υφίστανται και οι αυθεντικοί συνεχιστές της mod κληρονομιάς χωρίς πολιτικό υπόβαθρο. Σε αυτούς τους τελευταίους ανήκει η ομάδα που πρωτογνωρίζουμε στο φιλμ, ενώ ο Κόμπο είναι προφανώς ένας τρυφερός νεοναζιστής.
Η ταινία θα φέρει στο μυαλό το American History X λόγω του θέματος, αν και πιστεύω πως η διαφορά στην σκηνοθεσία και τον τρόπο αφήγησης δεν αφήνει περιθώρια για συγκρίσεις. Η φωτογραφία δίνει την αίσθηση ότι το φιλμ γυρίστηκε το καλοκαίρι του ’83 και όχι το 2006, ενώ η ιστορία μοιάζει περισσότερο με την αντικειμενική αποτύπωση ενός στιγμιότυπου παρά μια ηθικοπλαστική παραβολή. Ο σκηνοθέτης/σεναριογράφος Shane Meadows ρίχνει τον προβολέα στους χαρακτήρες και την συναισθηματική τους φόρτιση, τον φόβο, τον θυμό και τον απογοήτευση τους. Με έξυπνο τρόπο αναδεικνύονται κάποιες πιθανές αιτίες που οδήγησαν τους πρωταγωνιστές να φτάσουν στην κατάσταση που βρίσκεται ο καθένας. Η ανάγκη ενός πατρικού προτύπου είναι τουλάχιστον εμφανέστατη, ενώ η ψυχολογία της μάζας την οποία έχουν οι συμμορίτες δείχνει πλείστα άλυτα θέματα. Φυσικά, υπάρχει ο έρωτας, αυτός ο τύραννος που παντού φυτρώνει για να καλυτερέψει ή να χειροτερέψει τα πράγματα (συνήθως το δεύτερο).
Τέλος, είναι απαραίτητο να δωθούν τα εύσημα στον μικρό Thomas Turgoose, ο οποίος κλέβει την παράσταση με την ερμηνεία του σε έναν εξαιρετικά απαιτητικό ρόλο, ενώ εξίσου καλοί είναι και οι υπόλοιποι από το μεγάλο cast.
—————————————————————————————————————————————————-
«Πιστή η χώρα μας στην καθυστέρηση των πάντων, έτσι και τώρα το φιλμ αυτό έρχεται να μας αποδείξει ότι εκεί που βρισκόταν η Αγγλία πριν 30 χρόνια περίπου, βρεθήκαμε εμείς οι Έλληνες τώρα. Το εξυπνότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μάθουμε από την εξέλιξη όσων προπορεύονται, να μελετήσουμε τα λάθη τους. Μπορούμε;»
Πηγή, Fridge.gr

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s