ΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ


123Τι συμβαίνει όταν προέρχεσαι από μια οικογένεια που βρίσκεται στην πλευρά των ηττημένων του Εμφυλίου πολέμου, και κυνηγημένων του μετεμφυλιακού κράτους, και ζητάς να μάθεις και να κατανοήσεις τη δεκαετία του ’40; Η επίσημη πληροφόρηση, που προέρχεται από τους νικητές, στην καλύτερη περίπτωση είναι παραληρηματική και στη χειρότερη δεν υπάρχει καθόλου.

Στο κείμενο περιγράφεται πώς ο ανεπίσημος προφορικός λόγος σχετικά με τη δεκαετία του ’40 ήταν το μοναδικό μέσο βοήθειας για κάποιον που ζητούσε να ξετυλίξει το κουβάρι των γεγονότων, των συσχετισμών και της ιστορικής εξέλιξης.

Λη Σαράφη  Ιστορικός. Υποψήφια διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Sussex της Μ. Βρεττανίας.

Η Ελλάδα της δεκαετίας 1940-1950 πέρασε μέσα από μια σειρά συγκλονιστικών ανατροπών και εμπειριών που την επηρέασαν αποφασιστικά. Η Κατοχή και το αντιστασιακό κίνημα οδήγησαν τη χώρα σ’ ένα πρωτόγνωρο επίπεδο πολιτικής συμμετοχής και συλλογικής προσφοράς. Με τη σειρά του, ο Εμφύλιος πόλεμος, και τα παρεπόμενά του των δεκαετιών ’50, ’60 και ’70, τραυμάτισε βαθύτατα τη χώρα. Τα τραύματα προκλήθηκαν από αυτόν τον ίδιο τον πόλεμο που σαν διαδικασία πολεμικής αντιπαράθεσης είχε ως συνέπεια την απώλεια τόσων ανθρώπινων υπάρξεων. Από την άλλη μεριά, τραύματα προκλήθηκαν και από την αντιπαράθεση που, στις επόμενες δεκαετίες, μεταφέρθηκε σε πολιτικό και παρα-πολιτικό επίπεδο λειτουργώντας σε συσχέτιση με την πολιτικοποίηση που επέφερε το αντιστασιακό κίνημα.

Ανήκω σε μια από τις πάμπολλες ελληνικές οικογένειες που σημαδεύτηκαν ανεξίτηλα από τα γεγονότα της δεκαετίας του ’40. Και η οικογένεια του πατέρα μου, αλλά περισσότερο της μητέρας μου, ουσιαστικά διαλύθηκε από τα γεγονότα που σημάδεψαν τις εξελίξεις της δεκαετίας αυτής. Η ενεργός συμμετοχή του ενός αδερφού της μητέρας μου στην ΕΠΟΝ ήταν η αιτία της οικογενειακής μας περιπέτειας. Συγκεκριμένα, όταν ξέσπασε ο πόλεμος, ο αδερφός της μητέρας μου ήταν στο πτυχίο της Νομικής. Επέστρεψε στα Τρίκαλα -τόπο καταγωγής και κατοικίας της οικογένειάς μου-, όπου ανέλαβε δράση με τα πρώτα μηνύματα της Αντίστασης. Ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της ΕΠΟΝ και γραμματέας της. Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας υπέστη διωγμούς και εντέλει πέρασε στον Δημοκρατικό Στρατό. Πολέμησε στις γραμμές του έως το τέλος του Εμφυλίου και μαζί με το μεγαλύτερο μέρος των ανταρτών που επέζησαν κατέληξε στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν της τότε Σοβιετικής Ένωσης, σαν πολιτικός πρόσφυγας, μέχρι την επιστροφή του στα τέλη της δεκαετίας του ’70 στην Ελλάδα.

Από το 1945 η οικογένεια της μητέρας μου ήταν επισήμως υπό διωγμόν. Αυτό σήμαινε εξορία στη Μακρόνησο, φυλακίσεις και κυρίως όλες τις σχεδόν αξεπέραστες καθημερινές δυσκολίες που επέφερε στη ζωή των ανθρώπων το γεγονός ότι δεν είχαν «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων», άρα είχαν αποκλειστεί από την τρέχουσα κοινωνική ζωή.

Σε όλη την παιδική μου ηλικία παρατηρούσα ότι η ιστορία της δεκαετίας του ’40 και κυρίως του Εμφυλίου πολέμου σκεπαζόταν από επίσημες σιωπές κι αμηχανίες. Ήταν χαρακτηριστικές και πιστεύω πανομοιότυπες στη ζωή όλων των ανθρώπων της γενιάς μου, που η οικογένειά τους είχε μικρού ή μεγάλου βαθμού σχέση με τα αποτελέσματα της δεκαετίας του ’40. Ευτυχώς όμως, στην Ελλάδα οι άνθρωποι μιλούν πολύ μεταξύ τους· επικοινωνούν, και έχουν τόσα χρόνια αναπτύξει διαδικασίες, νόμους και τρόπους στις συνομιλίες τους, οι άντρες στο καφενείο και οι γυναίκες στα σκαμνάκια στο πεζοδρόμιο μπροστά στην εξώπορτα. Οι χαραμάδες που άνοιγε η κάθε λογής κουβέντα, ακόμα και η πιο δαιδαλώδης, η κάθε νύξη και αναφορά με έκαναν να δίνω μεγάλη προσοχή, και αργότερα να εμπιστεύομαι τον προφορικό λόγο.

Μεγαλώνοντας λοιπόν στα Τρίκαλα στις δεκαετίες ’60 και ’70, σε μια επαρχιακή πόλη που έχει άλλη καθημερινότητα απ’ αυτήν της Αθήνας, αντιλαμβανόμουνα τα εξής:

Είχα έναν θείο που ζούσε μακριά και η απόσταση που μας χώριζε είχε κάτι το απαγορευμένο, σε αντιδιαστολή με κάποιους συγγενείς μας που ζούσαν μετανάστες στις ΗΠΑ. Η απόσταση και το είδος της απουσίας έκαναν τον άνθρωπο πολύ αγαπημένο, ενώ ήταν σαφές ότι βρισκόταν εκεί που βρισκόταν χωρίς να το θέλει. Γι’ αυτόν τον θείο δεν μπορούσαμε να μιλάμε με τον οποιονδήποτε. Ας πούμε, στα πλαίσια των επαρχιακών κοινωνικών σχέσεων και συναναστροφών διαπίστωνα ότι αυτοί που ρωτούσαν τη μητέρα μου για νέα του είχαν αντίστοιχα ανθρώπους δικούς τους στο «παραπέτασμα» ή ήταν οι ίδιοι αριστερής προέλευσης και ιδεολογικής ένταξης. Οι χαμηλόφωνες ερωτήσεις τους κέντριζαν αμέσως το ενδιαφέρον μου και παρά το ότι ήταν «μεγάλοι», κι εγώ μικρή, αισθανόμουν ότι είχα κάτι πολύ σπουδαίο να μοιραστώ μαζί τους. Αυτοί που δεν ρωτούσαν τίποτα ενδιαφέρονταν σχεδόν πάντα για τα νέα του άλλου αδερφού της μητέρας μου που ζούσε και εργαζόταν στην Αθήνα -που ήταν ας πούμε περισσότερο «νόμιμος»-, αλλά με τις μη-ερωτήσεις τους μου γίνονταν αυτόματα αντιπαθείς.

Πληροφόρηση για το ποιες συνθήκες δημιούργησαν την απόσταση ανάμεσα στον θείο κι εμάς ουσιαστικά δεν υπήρχε. Εκείνα τα χρόνια επίσημη πηγή πληροφοριών για μένα δεν υπήρχε άλλη από τα σχολικά βιβλία. Ανυπομονούσα να φτάσουμε στο μάθημα της Ιστορίας σ’ αυτόν τον τόσο περιεκτικό 20ό αιώνα και φυσικά αυτό δεν συνέβαινε ποτέ. Υπήρχαν πάντα και τα επίπεδα της επίσημης «παραπληροφόρησης», όπως για παράδειγμα οι πανηγυρικοί λόγοι στις σχολικές γιορτές ή στις παρελάσεις των εθνικών επετείων. Όσο είχαμε χουντικό καθεστώς, αλλά και για κάποια χρόνια μετά απ’ αυτό, το λιβανωτό προς τις ένοπλες δυνάμεις και η αναφορά στα ένδοξα ανδραγαθήματά τους δεν προσφέρονταν καθόλου για τη διαμόρφωση κάποιας άποψης. Θυμάμαι πάντα τους γονείς μου να αποφεύγουν να παρίστανται σε τέτοιες εκδηλώσεις, αλλά, όταν δεν γινόταν αλλιώς, να αντιμετωπίζουν με ειρωνικό μειδίαμα τις εξάρσεις των πανηγυρικών λόγων και τις περιγραφές της «συντριβής των συμμοριτών» κ.λπ.. Σε μένα άρεσαν ιδιαίτερα αυτά τα πανηγύρια και ομολογώ ότι δεν άφησα παρέλαση στην οποία μπορούσα να συμμετάσχω ή να παρακολουθήσω που να μην πήγα. Το μόνο τότε αρνητικό στοιχείο που θυμάμαι ήταν τα μαύρα σαν πίσσα γυαλιά που φορούσαν οι τοπικοί άρχοντες: Νομάρχης, Δήμαρχος και Διοικητής Ασφαλείας. Στα παιδικά μου μάτια αντανακλούσαν την τρομαχτική όψη του σκοταδιού.

Η ανεπίσημη πληροφόρησή μου τώρα προέκυπτε από διάφορες πηγές. Κατ’ αρχήν από τις οικογενειακές συγκεντρώσεις, στις οποίες όμως όταν παρευρίσκονταν παιδιά δεν λέγονταν και πολλά. Είχε «πέσει γραμμή» από τη γιαγιά μου να μην μεταφέρεται αυτό το κλίμα και οι πληροφορίες στα παιδιά της οικογένειας. Ακόμα από τις επισκέψεις φίλων που η ζωή τους είχε επίσης γίνει άνω κάτω από τον Εμφύλιο και μετά. Τέλος, όταν μας επισκεπτόταν κάποιος νεοφερμένος από το παραπέτασμα που μας μετέφερε νέα.

Σε όλες τις περιπτώσεις η κουβέντα έφτανε γρήγορα στις ανταλλαγές εμπειριών ή στις περιγραφές του τάδε ή δείνα γεγονότος. Η ανάμνηση που έχω σήμερα από αυτές τις αφηγήσεις είναι ότι βεβαίως σε μεγάλο ποσοστό ήταν συγκεχυμένες ως προς τα χρονικά πλαίσια (δεν αναφέρονταν σε ημερομηνίες, ούτε καν χρονολογίες) και δεν με βοηθούσαν να προσδιορίσω έννοιες σημαντικές εκείνης της περιόδου. Εξ άλλου δεν απευθύνονταν σε μένα. Σαν αφηγήσεις, όμως, ήταν ένα χρυσωρυχείο. Είχαν αρχή, μέση και τέλος, είχαν ενότητα ύφους και -το πιο σημαντικό- αναφέρονταν σε τόπους που μου ήταν οικείοι. Από τη μία δεν καταλάβαινα τι σήμαινε η λέξη «παρακρατικοί», ούτε ποιον μήνα ή χρονιά αυτοί κρέμασαν τα κεφάλια του Άρης μ Άρη Βελουχιώτη και του Τζαβέλλα στην πλατεία των Τρικάλων. Από την άλλη όμως καταλάβαινα ότι ο Άρης ήταν ένα παλληκάρι. Επίσης περνούσα κάθε μέρα από την πλατεία αυτή, η οποία σαν τόπος απέκτησε στα μάτια μου ένα ιστορικό βάθος.

Οι αφηγήσεις ήταν η μόνη πηγή πληροφόρησης που είχα, ήταν το μόνο φως σ’ ένα τούνελ που επισήμως κρατιόταν κλειστό και σκοτεινό. Εκείνα τα χρόνια συνειδητοποιούσα μια πραγματικότητα που αφορούσε την ελληνική κοινωνική ζωή: το διαχωρισμό ανάμεσα σε «εθνικόφρονες» και «συμμορίτες», σε νικητές και ηττημένους. Και μεγάλωνε μέσα μου η διάθεση να «βγάλω από την παρανομία» αυτό που συνέβαινε στην οικογένειά μου, και να το κοινοποιήσω.

Θυμάμαι με μεγάλη συγκίνηση ένα περιστατικό που συνέβη λίγους μήνες πριν επιστρέψει στην Ελλάδα ο θείος μου, που ήταν πολιτικός πρόσφυγας. Βρισκόμασταν με τους γονείς μου στον αντίστοιχο ΟΤΕ μιας πόλης της Γιουγκοσλαβίας όπου είχαμε ορίσει τηλεφωνικό ραντεβού μαζί του. Ο ήχος της φωνής του ήταν για μένα σαν μια λάμψη στο σκοτάδι της άγνοιας. Ήταν μια φωνή εξαιρετικά μακρινή που όμως έδινε επιτέλους μορφή σ’ έναν άνθρωπο που υπήρχε μόνον ανεπίσημα. Εκείνες τις στιγμές δεν θα τις ξεχάσω. Το άκουσμα της φωνής του έδωσε βάθος στο επίπεδο χαρτί της φωτογραφίας. Έδωσε υπόσταση σε μια παρουσία – ο άνθρωπος, ο δικός μου άνθρωπος, που είναι κρεμασμένος σ’ ένα ακουστικό στέλνει τη φωνή του μέσα από εκατομμύρια μέτρα τηλεφωνικών καλωδίων, και μας μιλάει!

Δεν θυμάμαι τόσο τη μάνα μου που έκλαιγε και τον πατέρα μου που είχε κόμπο στο λαιμό. Θυμάμαι αυτό το αίσθημα του θριάμβου που είχα, μέσα στην παραζάλη της συγκίνησης. Συγκινημένος ήταν κι ο θείος μου που με άκουγε για πρώτη φορά, άρθρωνε με δυσκολία τις λέξεις. Ήταν ένας συγκλονιστικός θρίαμβος, μια απαράμιλλη νίκη αυτή η φωνή!

Από τότε έχει περάσει καιρός και τυπικά αλλά και ουσιαστικά. Ο θείος μου επέστρεψε και ζει από το 1976 στην Αθήνα. Η διατριβή μου για τις αρχές του Εμφυλίου σε δύο χωριά της κεντρικής Ελλάδας ολοκληρώνεται σε λίγο καιρό. Πολλά πράγματα άλλαξαν ως προς τη νομιμοποίηση της ιστορίας των ηττημένων του Εμφυλίου πολέμου. Πολλές έρευνες γίνονται για τη δεκαετία του ’40 που χρησιμοποιούν τις προφορικές μαρτυρίες των ανθρώπων που έζησαν τότε. Και όπου χύνεται φως αρχίζει και η απομυθοποίηση.

Κι εγώ με τη σειρά μου, πολλά πράγματα απομυθοποίησα. Όχι με την κακή έννοια, ότι δηλαδή τα είδα αρνητικά, αλλά περισσότερο με την έννοια του ότι τα έζησα στην καθημερινότητά μου και μου έγιναν πιο οικεία. Μέσα στα πλαίσια της έρευνάς μου για τον Εμφύλιο πόλεμο πήρα μια πολύωρη συνέντευξη από τον θείο μου αφού πια «είχα μάθει» για τη δεκαετία του ’40. Η παρουσία του τώρα πια είναι αυτονόητη, δεν φοβάμαι, όπως δεν φοβάται κανείς στην οικογένεια ότι θα φύγει.

Παρά το ότι έχουν αλλάξει πολλά, υπάρχουν δύο στοιχεία που για μένα, όσος καιρός και να πέρασε, παραμένουν αναλλοίωτα:

Πλατεία  Το ένα είναι η εμπιστοσύνη που εξακολουθώ και δείχνω στην προφορική διήγηση των απλών ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα.

Το δεύτερο αφορά αυτό που αποκαλούμε «δημόσιο προφορικό λόγο». Όπως τότε, έτσι και σήμερα αδυνατώ να εμπιστευτώ τον δημόσιο λόγο ενός επίσημου εκπροσώπου ή ενός πολιτικού. Κατά έναν παράδοξο τρόπο όμως υπάρχει μια γενική παραδοχή αυτού του φαινομένου, δηλαδή κανένα πολιτικό πρόσωπο δεν αποφασίζει να μιλήσει ουσιαστικά αλλά και κανείς από τους πολίτες δεν αντιδρά σ’ αυτόν τον μη ουσιαστικό λόγο. Πιστεύω ότι αυτή η αναντιστοιχία ανάμεσα στον προφορικό λόγο των απλών ανθρώπων και το λόγο των δημόσιων προσώπων είναι που υπογραμμίζει περισσότερο την ανάγκη να δοθεί έμφαση στην προφορική μαρτυρία. Το να δοθεί φωνή στους απλούς ανθρώπους είναι ίσως ο μόνος τρόπος να γραφεί η ιστορία τους, όχι «από πάνω» αλλά «από μέσα».

Από: http://teteleste.wordpress.com/2013/03/03/%CE%BF%CE%B9-%CF%88%CE%B9%CE%B8%CF%85%CF%81%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BC%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%85/

http://aienaristeyein.com/2013/03/03/%CE%BF%CE%B9-%CF%88%CE%B9%CE%B8%CF%85%CF%81%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BC%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%85/

29 comments on “ΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ

  1. Ο/Η Kimwn λέει:

    Τι το έβαλες αυτό βρε Αμετανόητε ???
    Θα γράψουμε φρέσκα με τον καινούργιο εμφύλιο ή/και παγκόσμιο.
    Μην ασχολήσαι με 70 χρόνια αρχαιότητες.
    Οι ισπανοί κάνουν εμφύλιο πριν από τον παγκόσμιο και οι γραικοί μετά !!

    • Ο/Η Αμετανόητος λέει:

      Κάποτε λοιπόν κάποιοι έλεγαν για κάποιον Μπελογιάννη.
      Αυτόν που εκτέλεσαν Κυριακή…
      Κάποτε λοιπόν έλεγαν κάποιοι, για τον Αρη.
      Αυτόν που κρέμασαν σε μιά πλατεία…

      Και οι κάποιοι ήταν οι «πατριώτες»΄…
      Και οι άλλοι ήταν οι «προδότες»…
      Ποιοί με στεντόρια φωνή ΣΗΜΕΡΑ ομιλούνε και πράτουν συνεχώς στο όνομα της ΠΑΤΡΙΔΑΣ μας ?
      Η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα…
      Η τραγωδία έχει περάσει προ πολλού από αυτά τα χώματα…

      υ.γ.»δένει» με το επόμενο θέμα Κίμωνα…

      • Ο/Η Kimwn λέει:

        Και ΔΥΣΤΥΧΩΣ αμετανόητε λαός που δεν ξέρει την ιστορία του ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΝΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΖΗΣΕΙ.
        Άνοιξε βοθροκάναλα να δεις τον αντωνάκη και τον ερντογάν…

      • Ο/Η Kimwn λέει:

        Η ιστορία επαναλαμβάνεται και ως φάρσα και ως κωμωδία και ως τραγωδία!!!
        Μάλιστα ο ΘΕΟΣ έχει ΤΟΣΗΗΗΗΗΗΗΗ δόση ειρωνείας που το 2009 στις εκλογές αντίπαλοι ήταν τα ΊΔΙΑ ονοματα με το 1965 (?).
        Ο Άρης (Θανάσης Κλάρας) δεν κρεμάστηκε στα τρίκαλα στην πλατεία, ήταν ήδη νεκρός (σιγά μην άφηνε να τον πιάνανε) και για λόγους προπαγάνδας κουβάλησαν το κεφάλι του στην πλατεία, για να χορτάσει την πείνα του το πόπολο (καλή ώρα σαν σήμερα με τον άκη…).
        Και όπως λέγαν οι παλιές καλές ταινίες
        ΤΥΧΟΝ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΓΕΓΟΝΟΤΑ, ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΕΣ………

        • Ο/Η Kimwn λέει:

          Θα επανέλθω σε καμμιά ώρα.

        • Ο/Η Αμετανόητος λέει:

          Να μαθαίνουμε Κίμωνα…
          Για να μαθαίνουμε…
          Γιατί ΜΟΝΟ όταν μάθουμε θα κάνουμε το βήμα προς τα ΕΜΠΡΟΣ…
          Τώρα μόνο πισωγυρίσματα βλέπω…
          Μόνο.
          Εχει πολύ δρόμο ακόμα η μοναξιά, η λήθη, και η θλίψη…

          • Ο/Η Kimwn λέει:

            Δεν είσαι ούτε μόνος σου (για την μοναξιά), ούτε σου επιτρέπω να ξεχάσεις (για την λήθη) και δεν πρέπει να θλίβεσαι για τα γεγονότα της ζωής.
            Οι πρόγονοι κλαίγανε όταν γεννιόταν ένα παιδάκι (φαντάσου τι αϋπνία έπεφτε) και γλένταγαν και γέλαγαν όταν κάποιος πέθαινε…
            ΑΠΛΑ ΕΜΕΙΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΒΟΘΡΟ-ΚΑΝΑΛΑ…
            Δεν γύρισα ακόμα, μαγειρεύω…

            • Ο/Η Αμετανόητος λέει:

              Αλλο πράγμα να είσαι μόνος και άλλο πράγμα η μοναξιά.
              Και δεν μίλησα για εμένα…για την πατρίδα μας μίλησα.
              Εγώ ΔΕΝ βλέπω βοθροκάναλα…γράφω και διαβάζω…

              υ.γ. να μαγειρεύεις σε μέτρια προς χαμηλή φωτιά…

          • Ο/Η Kimwn λέει:

            ‘Οντως μαγειρεύω σε σιγανή φωτιά !!!!
            Πρέπει να είσαι και ΣΕΦ !!!
            Εν γένει δεν ξέρω να μαγειρεύω , απλά προσπαθώ κα ιτο παλεύω, όταν ήταν να μάθω δεν μπόρεσα, σπούδασα στην Αθήνα, δίπλα στο πατρικό και δεν έμαθα όταν έπρεπε.
            Απλά έφτιαξα δύο πίττες (σουβλακόπιττες ) για τα ζωντανά, μου είχαν κάνει κατάληψη στα PC και παίζαν friv (σημείωσε την διεύθυνση σε 3 χρόνια θα την χρειαστείς), και τώρα τσακώνομαι με τον μεγάλο για να πάει να κοιμηθεί.
            Μην μιλάς για την πατρίδα, τι είναι πατρίδα, οι κάμποι , τα βουνά, ο αττικός ουρανός, ¨ΗΗΗΗΗΗΗΗΗ μήπως είμαστε όλοι και αν ΞΥΠΝΑΓΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ τότε θα είχαμε καλύτερο μέλλον ???
            Τι είναι η πατρίδα τα λαμόγια και οι ανιστόρητοι ή οι ψαγμένοι , οι μορφωμένοι (ασχέτως πτυχίων), και όσοι γνωρίζουν ???
            Τι είναι πατρίδα, τα ψεύτικα σύνορα που κάποιοι μας χάραξαν ¨ΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ ΟΙ ΤΗΝ ΗΜΕΤΕΡΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑΝ ΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ????
            Τι είναι πατρίδα ??? ο γιωργάκης, ο κωστάκης , ο αντωνάκης «ΗΗΗΗΗΗ τα 10 μμύρρια παλεύοντες για την καθημερινότητα τους ????

          • Ο/Η Kimwn λέει:

            Αντί για το ζάλογγο να προτιμάς τους μπουρλοτιέρηδες…
            Σκέψου τι ωραίο μπαμ θα κάνουν οι εξέδρες των πετρελαίων, τύφλα να έχει η ναυαρχίδα του ιμπραήμ…

  2. Ο/Η Mαν.Αρκάς λέει:

    9. Εσείς δεν τα βλέπετε όλα αυτά. Έχετε απομονωθεί από τη λαϊκή μάζα και έχετε χάσει τον παλμό της. Συνέλθετε έστω και τώρα. Δεν είναι αργά. Αργότερα σίγουρα θα είναι πολύ αργά και θα χρειαστούν τεράστιες θυσίες σε κόπους και σε αίμα για ν’ αρχίσει κάτι σοβαρό. Μην αφήνεται να θρονιαστεί η αντίδραση οριστικά. Μην πιστεύεται ότι η «εθνοφυλακή» είναι πραγματικά εθνικός στρατός και μην βάζετε τον κόσμο να τους δέχεται τους Μπουραντάδες ως «παιδιά του λαού», ενώ αυτοί τους δέρνουν. Μην κάνετε το έγκλημα να επιτρέψετε στην εθνοφυλακή να εγκατασταθεί παντού και να παίξει το ρόλο της παλιάς χωροφυλακής.
    ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
    👿
    Εχεχεχεχεχ!
    Kαλησπέρα!!!

    • Ο/Η Αμετανόητος λέει:

      Για ποιόν χτυπάει η καμπάνα ?
      Αλίμονο και αν δεν το πρόσεχες…

      Αυτά που έχουμε πεί δηλαδή και για αυτό ήμουν πάντα στον πάγο, με αυτούς…
      Γιατί κύριοι και κυρίες ? Γιατί ?
      Και δεν τα κατάλαβα ποτέ…θα προσπαθήσω όμως να συνεχίσω να ψάχνω…ίσως κάτι να μου ξεφεύγει σημαντικό.

      • Ο/Η Kimwn λέει:

        Σου ξεφεύγει ότι όταν οι άνθρωποι (λέμε τώρα) κάουν σχέδια τα βλέπει ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΓΕΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ…
        Καλή σας νύχτα.

  3. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    κατανοητες οι «ανησυχιες » ,κατανοητο και το κινητρο για το αρθρο ….
    ΤΟ ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ
    Τον εμφυλιο τον προκαλουν οι εμποροι των εθνων στις μπανανιες ,στα προτεκτορατα τους ,προκειμενου να μη δουν οι δυσμοιροι αυτοι λαοι την ΔΥΝΑΜΗ τους .Να μην δουν δλδ πως ξενους αφεντες και προστατες ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ στην πορεια τους προς τα μπρος στην Ιστορια
    Το 45 «απ τα μαλλια» τον τραβηξαν και μας φυλεψαν μ αυτον ,και λεω στην κυριολεξια γιατι απ τη μια τεραστιο ,δυνατο ΚΚΕ ΔΕΝ υπηρχε (το ειχε αποδεκατισει ο Μεταξας) κι απ την αλλη παρεδωσαν το κρατος ΤΟΥΣ σε μια δρακα ανθρωπων(10.000-20.000) που σε ολη την αλλη Ευρωπη ή τους λιντσαριζε ο λαος ή τους δικαζαν ….τους γερμανοντυμενους «συνεργατες» του κατακτητη .Ετσι μας χωρισαν ,ετσι σφαχτηκαμε ,ετσι αλωνιζαν τα ξενα σκυλια ανενοχλητα σ αυτον τον τοπο 70 ΧΡΟΝΙΑ ως σημερα .
    Ετσι και σημερα χωρισαν μεθοδικα μεσω των παπαγαλακιων τους και των σκαντζων που καναν στην ηγεσια της χωρας ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΑΛΛΑΙΚΟ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ που υπεβοσκε και θα δημιουργουνταν αργα ή γρηγορα ,εις τα εξ ων συνετεθημεν …αλλοι απο δω καμμενοι ,αλλοι αριστερα παρεικουντες ,αλλοι μειδιοντας προς την «αφθαρτη» ΧΑ ,αλλοι φοβισμενοι απ το τρομο των προδοτων ,αλλοι ελπιζοντας σε μια παραμονη εστω σ αυτα που μας απομεναν καθε φορα …….ενα ΤΕΡΑΣΤΙΟ συσπειρωτικο ΚΕΝΟ υπαρχει σημερα που θα συμμαζεψει τα κομματια του απογοητευμενου λαου ,που θα δωσει ελπιδα (εστω και φρουδα) ,που θα οργανωσει την αντεπιθεση .

    στα σχεδια τους ΥΠΑΡΧΕΙ ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ,σαν εσχατη λυση για αυτους , κι επειδη στην πραξη ΔΕΝ υφισταται (η τεραστια πλειοψηφια υποφερει πλεον το ιδιο ) και μια δρακα συμφεροντων (παλι) ειναι απεναντι του …κανουν οτι μπορουν για να δημιουργησουν τις προυποθεσεις σε επιμερους ζητηματα που χωριζουν κι οχι αυτα που ειναι κοινα παλαικα και πατριωτικα !!!!

    ΤΕΡΑΣΤΙΑ Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ….ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

    • Ο/Η Mαν.Αρκάς λέει:

      Τι συμβαίνει όταν προέρχεσαι από μια οικογένεια που βρίσκεται στην πλευρά των ηττημένων του Εμφυλίου πολέμου, και κυνηγημένων του μετεμφυλιακού κράτους;;
      👿
      Eπειδή μου διέφυγε αυτό το κομματάκι,
      τι συμβαίνει;;; χαχαχαχαχαχα!
      τι συμβαίνει ε;;
      αν τύχαινε να έχεις τότε λογοτεχνικό χέρι
      έγραφες βιβλίο θρίλερ
      Καλησπέρα σας!

      • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

        Για σκεψου και τον ελληνα που ηθελε να αντισταθει και πηγε στην ΕΠΟΝ και το ΕΑΜ (μια και δεν υπηρχε τιποτα αλλο στη γειτονια του) ,χωρις να ειναι ΠΟΤΕ κομμουνιστης …..και μετα να διωκεται κι αυτος και τα παιδια του επι 60 χρονια ….σαν ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ …

        ΠΟΣΟΙ ΤΕΤΟΙΟΙ ;;;; ΧΙΛΙΑΔΕΣ !!!!!!!

    • Ο/Η Mαν.Αρκάς λέει:

      ΤΕΡΑΣΤΙΑ Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΚΚΕ
      τεράστια και η δυναμική του Λεών!
      γιατί όμως;;;
      αναρωτιέμαι με απέραντη πίκρα.
      Το κόμμα που ήθελε νάναι ο κυματοθραύστης
      σαν τον τίτλο της ταινίας παραφράζωντας
      Ο Άνθρωπος που ήθελε νάναι βασιλιάς
      Η εκκλησία;;
      Όπως στα χρόνια της σκλαβιάς από τους τούρκους
      οι κοτζαμπάσηδες και ο ανώτατος κλήρος
      βολεύτηκαν με εκείνο το σύστημα
      έτσι και τώρα!
      εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων
      μετρημένων στα δάκτυλα του ενός χεριού.
      👿

  4. Ο/Η Αμετανόητος λέει:

    Καλησπέρα κύριοι…
    Αχ Λεωνίδα…πόσο δίκιο έχεις…

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      ο μηδεποτε κομμουνιστης παππους μου που ομως εγινε Γραμματεας του ΕΑΜ Ανατολικης Φθιωτιδας απο δικιο ,χρεος και πατριωτισμο …και μετα τον ΕΚΑΝΑΝ με το ζορι διωκομενο κομμουνιστη ….με βοηθησε απο κει ψηλα που ειναι ….να γραψω απο ψυχης αυτα τα λογια
      Γεια σας συντροφοι

      • Ο/Η Αμετανόητος λέει:

        Οταν κάποιος γράφει για τον παππού του με αυτόν τον τρόπο με συγκινεί…
        Γιατί και εγώ είχα λεβέντες παππούδες…
        Α ρε Λεωνίδα…

      • Ο/Η Mαν.Αρκάς λέει:

        και μετα τον ΕΚΑΝΑΝ με το ζορι διωκομενο κομμουνιστη
        ————————————————————————————–
        Τον παππού του Λεών!!!
        που κάτι ξέχασε όμως.
        Και το σόϊ,και το σόϊ, να τα λέμε όλα φίλε μου καλέ!
        11 αδέλφια και 23 ανήψια παραμάζωμα με την λέξη
        έλα δω ρε κουμμουνιστή με όλα τα συνεπακόλουθα
        Αχαχαχαχαχ!
        οι καλά απ τους παλιότερους
        ορμηνεμένοι,
        αλλά και διαπρύσιοι σήμερα κήρυκες
        (γνωρίζω μερικούς, ονόματα δεν λέμε υπολήψεις δεν θίγουμε)
        του εθνικοπατριωτικού φρονήματος
        της συμμορίας
        των κλούβιων αυγών.
        👿

      • Ο/Η Kimwn λέει:

        Εμένα να δεις τι τράβαγε ο παππούς μου στην Δυτική Φθιώτιδα….
        Α ρεεεεεεε κοντοχωριανέ τι μου θυμίζεις…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s