Ο μύθος του ανταγωνισμού


8888

Χαζεύω μια τηλεοπτική, lifestyle εποποιία. Όχι από τις κραχτές, αλλά απ’ αυτές που έχουν λίγο απ’ όλα: ολίγον υγεία, fitness, οικογένεια, κατανάλωση, ψυχαγωγία, ψυχολογία. Δεν έχει αστρολόγο. Την προσοχή μου τραβάει μια παιδοψυχολόγος, που συνιστά να μην πιέζουμε τα παιδιά για τις επιδόσεις τους στο σχολείο. Και, κυρίως, να μην τα χρησιμοποιούμε ως τρόπαια της δικής μας ανταγωνιστικής διάθεσης. Η αποτυχία είναι στο πρόγραμμα, λέει η παιδοψυχολόγος. Και προειδοποιεί για τους κινδύνους που εγκυμονεί το πνεύμα του ανταγωνισμού στην ισορροπία των παιδιών.

 

Κοινότοπα πράγματα, τα λένε οι παιδοψυχολόγοι, τα παραδέχονται και οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί, παρ’ όλο που υπηρετούν ένα καθ’ όλα ανταγωνιστικό εκπαιδευτικό σύστημα. Το σχολείο πια δεν είναι μόνο ανομολόγητη προσομοίωση του κοινωνικού ανταγωνισμού, αλλά διδάσκει τον ανταγωνισμό ως όρο κάθε βήματος προόδου στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αλλά και ως όρο επιβίωσής της στο μέλλον. Η ανταγωνιστικότητα είναι ο θεμελιώδης μύθος πάνω στον οποίο πρέπει να ανοικοδομηθεί η Ελλάδα, η «τελευταία σοβιετική δημοκρατία στην Ευρώπη», η ανταγωνιστικότητα είναι ο στόχος όλων των «μεταρρυθμίσεων» και η προϋπόθεση ανάκαμψης της οικονομίας, και είναι η πρόκληση που αντιμετωπίζει όλη η Ευρώπη αν σκοπεύει να αντέξει στην πολιορκία της από τους αναδυόμενους ανταγωνιστές της.

 

Το ιδεολόγημα του ανταγωνισμού είναι τόσο παλιό όσο και ο φιλελευθερισμός του Άνταμ Σμιθ. Μόνο που ο πατέρας του φιλελευθερισμού είχε κατά νου έναν ανταγωνισμό μεταξύ περίπου ισότιμων παραγωγών που προσέρχονταν σε μια αγορά ελεύθερη από παρεμβάσεις, με μόνο τους όπλο την ποιότητα και την τιμή των αγαθών και υπηρεσιών που πωλούσαν. Αλλά ακόμη και αυτών ο ανταγωνισμός είχε ένα όριο: την προσέγγιση της «φυσικής τιμής» κάθε αγαθού γύρω από την οποία η αγορά έβρισκε ισορροπία. Ο Σμιθ δεν υποψιαζόταν στην εποχή του ότι ο «ενάρετος» ανταγωνισμός του, αργά ή γρήγορα, θα οδηγούσε σ’ αυτό που ήθελε να αποτρέψει: στη συσσώρευση μονοπωλιακής δύναμης από λίγους «ενάρετους ανταγωνιστές». Ο αγαθός ανταγωνισμός του δεν υπήρξε παρά μια σύντομη παρένθεση στους τρεις αιώνες καπιταλισμού.

 

Ο νεοεφιλελευθερισμός προσπάθησε να αναστηλώσει το ιδεολόγημα του ελεύθερου ανταγωνισμού και να το προσαρμόσει στις συνθήκες των πολυεθνικών, των τεράστιων μονοπωλιακών ομίλων και των επενδυτικών κεφαλαίων που δεν παρήγαγαν και δεν πουλούσαν τίποτα, αλλά επένδυαν σε οτιδήποτε αποφέρει κέρδη. Η Θάτσερ έδωσε την αυθεντικότερη εκδοχή του νέου μοντέλου ανταγωνιστικότητας με την ιστορική φράση: «Δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνον άτομα, άνδρες, γυναίκες και οι οικογένειές τους». Έκτοτε, περίπου έτσι πορεύεται το οικονομικό μας σύμπαν. Ο καθένας μόνος του και όλοι εναντίον όλων. Δύση εναντίον Ανατολής. Βορράς εναντίον Νότου. Ευρώπη εναντίον ΗΠΑ. Κράτη εναντίον κρατών. Επιχειρήσεις εναντίον επιχειρήσεων. Μισθωτοί εναντίον μισθωτών. Απασχολούμενοι εναντίον ανέργων. Εργαζόμενοι εναντίον συνταξιούχων. Όλη η οικονομική «πρόοδος», η μεγέθυνση, η ανάπτυξη που προέκυψε κατά τον «χρυσό αιώνα» του νεοφιλελευθερισμού υποτίθεται ότι πήγασε από την απελευθερωτική δύναμη του ανταγωνισμού. Ατόμων, ομάδων, κρατών, εθνών, συνασπισμών. Ο μόνος ανταγωνισμός που αποκλείστηκε είναι ο ανταγωνισμός των τάξεων. Απαγορευμένος ή περιορισμένος. Ακόμη και διά νόμου.

 

Αυτό το τελευταίο είναι και το θεμελιώδες «κενό» στο ιδεολόγημα του γενικευμένου ανταγωνισμού, που προσπάθησε να βρει επιστημονικό καταφύγιο στη φύση και στον ανταγωνισμό των ειδών, ερήμην του Δαρβίνου, φυσικά. Για να είναι παραγωγικός ο ανταγωνισμός, πρέπει να αποβάλει το ιστορικά διαρκέστερο στοιχείο του. Τον ανταγωνισμό των τάξεων για την κατανομή του πλούτου και της ισχύος. Αυτό κυρίως υπονοούσε η Θάτσερ λέγοντας ότι «δεν υπάρχει κοινωνία». Ότι δεν υπάρχουν τάξεις. Για την ακρίβεια ότι δεν πρέπει να υπάρχουν τάξεις. Ή, κι αν υπάρχουν, τους απαγορεύεται να συμπεριφέρονται ως τέτοιες. Κι αυτό αφορούσε κυρίως την εργατική τάξη, που, στα πρόσωπα των απεργών ανθρακωρύχων, υπέστη προ τριακονταετίας το πρώτο ισχυρό πλήγμα στη συλλογική της έκφραση, με το ξήλωμα της εργατικής νομοθεσίας στη Βρετανία. Οι μισθωτοί, στο εξής, όφειλαν να ανταγωνίζονται απλώς ο ένας τον άλλο για τη διατήρηση της θέσης εργασίας τους, γεγονός ευεργετικό για την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, και ταυτόχρονα να δρουν συλλογικά μόνο στο πλαίσιο της συνεργασίας των «κοινωνικών εταίρων».

 

Ο ηχηρός απόηχος αυτής της κραυγαλέας απόκλισης από το ιδεολόγημα του ανταγωνισμού φτάνει ως τις μέρες μας και ως τα μέρη μας. Η μνημονιακή Ελλάδα αποτελεί κατεξοχήν πεδίο του πιο ακραίου πειράματος της α λα καρτ απελευθέρωσης του ανταγωνισμού. Η στρατηγική της εσωτερικής υποτίμησης, που αποτελεί πεμπτουσία του προγράμματος προσαρμογής, δεν είναι παρά η επιβολή ενός ακραίου ανταγωνισμού εντός κάθε υποτελούς τάξης, με κύριο πεδίο τη μισθωτή εργασία, στην οποία ο αρνητικός ανταγωνισμός των μισθών απελευθερώνεται από κάθε κατώτατο όριο. Αυτό είναι το τίμημα της διατήρησης μιας θέσης εργασίας με τη θηριώδη ανεργία 30%, το ίδιο ορίζεται και ως τίμημα για την ανάπτυξη. Αλλά, την ίδια ακριβώς στιγμή, αποκλείεται το δικαίωμα συλλογικού ανταγωνισμού των τάξεων, η συλλογική διαπραγμάτευση για τον μισθό και τους όρους εργασίας, και σ’ αυτό κατατείνει τώρα και η συζήτηση για τη «μεταρρύθμιση» της συνδικαλιστικής νομοθεσίας. Στη θέση του ανταγωνισμού κεφαλαίου και εργασίας που, κουτσά στραβά, επιβίωσε στον 20ό αιώνα αποτελώντας έναν από τους παράγοντες διαμόρφωσης εισοδημάτων και ζήτησης, αναπτύσσεται μια ιδιότυπη, καταναγκαστική «αλληλεγγύη» των τάξεων, στο όνομα της εθνικής ή πανευρωπαϊκής επιβίωσης. Ο ατομικισμός, που αποτελεί ιδεολογικό πυρήνα του φιλελευθερισμού και θεωρείται προωθητικό καύσιμο του πλούτου, όταν μιλούμε για μισθούς και εισοδήματα μεταμορφώνεται σε κάτι δυσοίωνο, αντικοινωνικό και αντιπαραγωγικό, που λειτουργεί εις βάρος των ανέργων, των φτωχότερων, των μελλουσών γενεών. Γι’ αυτό αποκλείεται κατά περίπτωση. Τελικώς, ο ατομικισμός και ο ανταγωνισμός είναι προνόμια των πατρικίων. Για τους πληβείους επιβάλλεται καταναγκαστική «αλληλεγγύη».

 

Κατά κάποιο τρόπο, αυτή είναι και μια χρήσιμη ομολογία. Ακόμη και για τους φανατικά φιλελεύθερους που φιλοτεχνούν τα προγράμματα προσαρμογής, φαίνεται ότι ο ανταγωνισμός και ο ατομικισμός έχουν εξαντλήσει την προωθητική τους δύναμη στη δημιουργία πλούτου και προόδου. Στο ελληνικό μνημονιακό εργαστήριο μπορεί να «απελευθερώνονται» από κάθε φραγμό η επιχειρηματικότητα και οι επενδύσεις, αλλά για να πέσει έστω κι ένα ευρώ επένδυσης θα πρέπει το Μέγαρο Μαξίμου να μετατραπεί σε data room, όπου η κυβέρνηση εκθέτει την πραμάτεια της και προσπαθεί να πείσει τους επενδυτές να ρισκάρουν τα λεφτά τους. Μπορεί τα θεσμικά τείχη που υποτίθεται ότι εμπόδιζαν τις επενδύσεις να κατεδαφίζονται, αλλά οι ξένοι «πολιορκητές» κάθονται απρόθυμοι μπροστά στη θέα των ερειπίων. Μπορεί η τρόικα να έχει επιβάλει ένα ανταγωνιστικό διαγωνιστικό πλαίσιο στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, αλλά χρειάζεται να επιστρατευτούν πρόεδροι και πρωθυπουργοί κρατών, σαν τον Ολάντ και τη Μέρκελ, για να κινητοποιηθεί το ενδιαφέρον των εθνικών τους πρωταθλητών για την ελληνική πραμάτεια. Αυτό δεν μου μοιάζει με ανταγωνισμό, αλλά με εμποροπανήγυρη του 19ου αιώνα.

 

Τα πράγματα για τον ανταγωνισμό γίνονται ακόμη πιο σκούρα σε γεωπολιτική κλίμακα. Ο «πόλεμος όλων εναντίον» όλων στην παγκόσμια οικονομία δεν είναι τόσο πλουτοπαραγωγικός όσο υπόσχονταν οι οραματιστές του. Έπειτα από δεκαετίες διαπραγματεύσεων για την απελευθέρωση κάθε αγοράς, οι G20 τρέμουν στην ιδέα ενός νέου γύρου νομισματικών ή εμπορικών πολέμων και αναζητούν μορφές συλλογικής, «αντι-ανταγωνιστικής» διαχείρισης. ΗΠΑ και Ε.Ε., έπειτα από δεκαετίες δασμολογικών ανταγωνισμών, συζητούν τη δημιουργία ελεύθερης ζώνης συναλλαγών, που πρακτικά δεν είναι άλλο από ένας ευρωατλαντικός προστατευτισμός έναντι των ανταγωνιστών της Ασίας. Και το ίδιο κάνουν οι Λατινοαμερικανοί, οι Ασιάτες, οι BRICS.

 

Η ίδια η Ε.Ε. -και η Ευρωζώνη- ενσωματώνει με ακραίο τρόπο την αντίφαση. Ενώ επαίρεται ότι είναι η πιο ανταγωνιστική αγορά στον κόσμο, με ακραίες ανισότητες μεταξύ των κρατών-μελών της, την ίδια στιγμή εξελίσσεται σε πολιτική, δημοσιονομική και τραπεζική ένωση που αποκλείει ποικίλες μορφές φορολογικού, δασμολογικού, επενδυτικού  ανταγωνισμού. Πού σταματάει ο ανταγωνισμός και πού αρχίζει η αλληλεγγύη των ανταγωνιστών; Το δυσδιάκριτο σύνορο είναι ένα λεπτό σκοινί πάνω στο οποίο ακροβατεί επικίνδυνα η ευρωκρατία. Η Ε.Ε., η ένωση των ανελέητων ανταγωνιστών, ή θα εξελιχθεί σε λεόντειο εταιρεία, μια γερμανική ή το πολύ βορειοευρωπαϊκή αυτοκρατορία, ή απλώς θα διαλυθεί. Η κουλτούρα του ανταγωνισμού χρειάζεται επειγόντως λίθιο…

 

 

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

 

Η γενναιόδωρη αμοιβή της εργασίας, όπως είναι το αποτέλεσμα της αύξησης του πλούτου, έτσι είναι και η αιτία αύξησης του πληθυσμού. Το να παραπονιέται κανείς γι’ αυτό σημαίνει ότι θρηνεί για το αναγκαίο αποτέλεσμα και την αιτία της μεγαλύτερης δημόσιας ευημερίας.

 

Αξίζει ίσως να αναφερθεί ότι η κατάσταση των εργαζόμενων φτωχών, της μεγάλης πλειονότητας του πληθυσμού, φαίνεται να είναι η ευτυχέστερη και η πλέον άνετη κατά τη φάση της μεγέθυνσης, καθώς η κοινωνία προχωρεί προς περαιτέρω κατακτήσεις, κι όχι όταν η κοινωνία έχει κατακτήσει την πλήρη ανάπτυξη του πλούτου της. Η κατάστασή τους είναι σκληρή κατά τη στάσιμη φάση και δυστυχής κατά τη φάση της παρακμής. Η φάση της μεγέθυνσης είναι, στην πραγματικότητα, η φάση της ευθυμίας και της εγκαρδιότητας για όλες τις τάξεις της κοινωνίας. Η στασιμότητα είναι ανιαρή και η παρακμή μελαγχολική.

 

Άνταμ Σμιθ, «Έρευνα για τη φύση και τις αιτίες του πλούτου των εθνών»

(Επενδυτής, 23-2-2013)   http://kibi-blog.blogspot.gr/

25 comments on “Ο μύθος του ανταγωνισμού

  1. Ο/Η konstantinosomegas λέει:

    δε νομιζω οτι η ελλαδα προσφερεται για να βγαλουν συμπερασματα απο τα πειραματα τους.
    γιατι το ελληνικο κρατος, η ελληνικη οικονομια κ κοινωνια απεχουν πολυ απο το προτυπο μιας συγχρονης δυτικης δημοκρατικης κ πολιτισμενης χωρας
    πιστευω οτι οι συνθηκες στη χωρα μας επιτρεπουν την εφαρμογη ακραιων πολιτικων κ πειραματισμων που ομως δεν μπορουν να γινουν αποδεκτα σε καμια αλλη ευρωπαικη χωρα..
    αλλα δεν πιστευω οτι κανουν πειραματα στη χωρα μας. η πολιτικη τους ειναι ξεκαθαρη.
    πτωχευουν τη χωρα για να κατασχεσουν τον πλουτο της κ εξαθλιωνουν τον μισο πληθυσμο για να εχουν φτηνα εργατικα χερια οταν φερουν τις επενδυσεις τους που θα βασιζονται στην εκμεταλευση του εθνικου πλουτου που θα εχει περιελθει στην κυριαρχια τους.
    δηλαδη οι γερμανοι πχ θα φερουν μια αυτοκινητοβιομηχανια οταν θα εχουν δωρεαν ορυκτο πλουτο-πρωτες υλες απο τη χωρα μας, δωρεαν ηλεκτρικη ενεργεια, δωρεαν μεταφορες, φυσικα αφορολογητο κ φτηνα εργατικα χερια σε εργασιακες συνθηκες μεσαιωνα.
    για να το πετυχουν ομως αυτο χρειαζονται την κυβερνηση σαμαρα αρα κ τους ψηφοφορους του.
    γιαυτο επιτρεπουν την εφαρμογη αλλοπροσαλλων πολιτικων απο την κατοχικη κυβερνηση…. κλεινουν τα ματια στους μεγαλους φοροφυγαδες κ κυνηγουν τους μικρους κ τους ανεργους.
    βαζουν στο στοχαστρο συνεχως τον κατωτατο μισθο πεινας ενω απο την αλλη μερια πληρωνουν ευρωπαικους μισθους κ συνταξεις στο δημοσιο, τα ειδικα μισθολογια, τις δεκο.
    εχουμε δηλαδη στοχευμενη πολιτικη ωστε να παραμεινει στην εξουσια η κατοχικη κυβερνηση κ να προωθηθουν τα σχεδια τους.
    αυτα τα πραγματα αλλου δεν μπορουν να περασουν γιατι λειτουργει η δημοκρατια
    το ειδαμε προσφατα σε βουλγαρια κ ιταλια κ πιστευω οτι οι αντιδρασεις των λαων θα φερουν ανατροπες μεσα στην ευρωζωνη
    ευτυχως δεν ειναι ολοι οι λαοι της δικης μας ποιοτητας κ ισως τελικα επωφεληθουμε κ εμεις σε κατι απο τους αγωνες των αλλων λαων.

    • Ο/Η Αμετανόητος λέει:

      Συμφωνώ σχεδόν απόλυτα σε όλα εκτός από αυτό.
      «αυτα τα πραγματα αλλου δεν μπορουν να περασουν γιατι λειτουργει η δημοκρατια»

      Και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, δεν λειτουργεί ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ η δημοκρατία φίλε…
      Τολμώ να πώ ότι μόνο στην Ελβετία της Αμεσης Δημοκρατίας και των δημοψηφισμάτων υπάρχουν πραγματικές σταγόνες δημο-κρατίας…

      Απλά κάποιοι λαοί είναι περισσότεροι μαχητικοί…εμάς μας κοίμησαν και μας ξεπούλησαν εδώ και είκοσι χρόνια…
      Και παραπάνω…

      • Ο/Η konstantinosomegas λέει:

        οταν παραιτειται ο βουλγαρος πρωθυπουργος λογω διαμαρτυριων κ αντιδρασεων του λαου σημαινει οτι εκει λειτουργει η δημοκρατια
        οταν οι ισλανδοι παιρνουν την τυχη τους στα χερια τους, λειτουργει η δημοκρατια
        οταν στην ιταλια ο λαος δεν υποτασσεται στις μνημονιακες πολιτικες κ δεν εκβιαζεται, σημαινει οτι λειτουργει η δημοκρατια
        οταν πρωην ευρωπαιοι πρωθυπουργοι, αγιοι σε σχεση με τους δικους μας, μπαινουν στη φυλακη, λειτουργει η δημοκρατια.
        οταν σε αλλα ευρωπαικα κρατη γινεται προσπαθεια φορολογησης του μεγαλου κεφαλαιου, λειτουργει η δημοκρατια..
        παντου λειτουργει η δημοκρατια εκτος απο την ελλαδα… ειμαστε η μονη ευρωπαικη χωρα με απατεωνες πολιτικους οι οποιοι δημοσιως παραδεχονται οτι κοροιδεψαν προεκλογικα τους ψηφοφορους, οι οποιοι αδιαφορουν τελειως για τις λαικες αντιδρασεις κ τις βαπτιζουν ακραιες κ αριστερες κ χρησιμοποιουν αστυνομικη βια κ ξενες στρατιωτικες μισθοφορικες υπηρεσιες για να παραμεινουν στην εξουσια
        λυπαμαι που εσυ δεν μπορεις να δεις οτι στην ελλαδα εχουμε χουντα κ την συγκρινεις με αλλες ευρωπαικες χωρες που εχουν δημοκρατια

        • Ο/Η Kimwn λέει:

          Δεν είναι ελευθερία, δεν είναι δημοκρατία, είναι μόνο μία μπασταρδοκρατία.
          Ψάξε το στο youtube να δεις ένα αρχαίο άσμα (20ετίας)

        • Ο/Η Kimwn λέει:

          Και μην είσαι τόσο σκληρός με τον Αμετανόητο .
          Κατά βάθος κι αυτός πιστεύει ότι έχουμε χούντα στην ελλάδα, χούντα ΚΥΝΟΒΟΛΕΥΤΙΚΗ (προσοχή στην ορθογραφία, δεν είναι λάθος)

          • Ο/Η Mαν.Αρκάς λέει:

            Kαλημέρα Κίμωνα!!!
            Σπάνια παρεμβαίνω μεταξύ δύο
            συνομιλητών.
            Αλλά; θα μου επιτρέψεις
            μια διόρθωση στο σχόλιο σου
            Όχι κατά βάθος πιστεύει ότι εχουμε χούντα στην Ελλάδα.
            Αυτός κι αν πιστεύει ότι εχουμε πολιτική χούντα στην Ελλάδα.
            Γράφοντας το συνέχεια εδώ και καιρό σε άρθρα και σχόλια του
            και βροντοφωνάζοντας το πρόσωπο με πρόσωπο
            στον καθένα σε κάθε ευκαιρία.
            Αλλά η πρόθεση μου δεν είναι να υπερασπιστώ
            τον φίλο μου τον Αμετανόητο, άλλωστε δεν τόχει ανάγκη
            του λόγου το αληθές τονίζω
            👿

        • Ο/Η Αμετανόητος λέει:

          Από που συμπεραίνεις ότι εγώ ΔΕΝ μπορώ να δώ ότι έχουμε χούντα ?
          Νομίζω ότι έχω γράψει πολλές φορές (και σε σχόλια και σε άρθρα) ότι έχουμε χούντα.
          Επίσης…
          Ποιά ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΧΩΡΑ έχει Δημοκρατία ?
          Οι Ισλανδοί που θα ψηφίσουν ΚΑΘΕ 4 χρόνια ?
          Οι Βούλγαροι που τους κάνουν ότι θέλουν οι Βρυξέλλες ?
          Στην Ιταλία που συνταράσσεται εδώ και τρείς δεκαετίες από ΤΕΡΑΣΤΙΑ σκάνδαλα και δεν μπορούν ΟΥΤΕ δικαστές σαν τον Αντόνιο Ντί Πιέτρο να φτάξουν ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ?
          Για ποιά Δημο-Kρατία μου λές ?
          Σε ποιά χώρα είδες πραγματικά να ΑΡΧΕΙ ο Δήμος ? ο Λαός ?
          6 Συντάγματα έχω μελετήσει…μέχρι και το Σκοπιανό.Πουθενά δεν είδα πραγματική Δημοκρατία…Ούτε καν στα Αμερικάνικα κείμενα και τα Town HalL meetings…
          Και σε ρωτάω λοιπόν.
          Δημοκρατία ΧΩΡΙΣ ΑΜΕΣΗ ΕΝΤΟΛΗ ΑΝΑΚΛΗΤΟΤΗΤΑΣ είναι Δημοκρατία ?
          Για να μην εξετάσουμε άλλα «τρελά» της λεγόμενης Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας που θα τα βρείς σε πολλά Συντάγματα…

          Ολη η Ευρώπη έχει παραδοθεί σε ένα Ολοκληρωτικό Μόρφωμα που λέγεται Βρυξέλλες.
          Εάν αυτό δεν το βλέπεις και δεν το αντιλαμβάνεσαι και θέλεις να νομίσεις ότι λειτουργεί αυτό που εσύ αποκαλείς «Δημοκρατία» τότε θα σε
          συμβούλευα να διαβάσεις το «η αρχαία Ελληνική δημοκρατία και η σημασία της για εμάς σήμερα» του Κορνήλιου Καστοριάδη.
          Παίζει και σε βιντεάκι στο youtube…
          Kαι βέβαια αξίζει όπως ξέρεις να διαβάσεις και κείμενα ενός «δικού μας» ανθρώπου του Θράξ του Αναρμόδιου…

          Ηδη μεγάλοι στοχαστές όπως ο Χάμπερμας, ο Βάλλερστάιν, ο μακαρίτης ο Χόμπσμπαουμ έλεγαν και λένε ότι «Δημοκρατία» τη σήμερον ημέρα ΔΕΝ λειτουργεί…
          Για έναν απλό λόγο.Ο καπιταλισμός ΔΕΝ θέλει δημοκρατία.

          Οσο αυτό το δυναμικό σύστημα εξελίσσεται και μεταλλάσεται τίθεται ΑΝΟΙΚΤΑ κατά των πολλών και υπέρ των ΟΛΙΓΩΝ…
          (Τέρρυ Ηγκλετον,γιατί έχει δίκιο ο Μαρξ)

          • Ο/Η Kimwn λέει:

            Εδώ θα μου επιτρέψεις μία ένσταση, όλα ΣΩΣΤΟΤΑΤΑ αλλά ούτε και στην αρχαία Αθήνα (παρότι υπερβολικά ΑΘΗΝΑΙΟΣ) υπήρχε πραγματική δημοκρατία.
            ΒΕΒΑΙΑ ήταν το πλησιέστερο και πληρέστερο προς την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ πολιτικό σύστημα (από την λίγη ιστορία που ξέρω), αλλά για να μεγαλουργήσει έπρεπε να υπήρχαν τα ανδράποδα στο Λαύριο να σκάβουν για ασήμι (και πολλοί σύμμαχοι και λοιποί φόρου υποτελείς).
            Στα ανδράποδα περιλαμβάνονταν και κάποιοι πρώην ελεύθεροι πολίτες που
            λόγω χρεών βρέθηκαν στις στοές των ορυχείων.
            ΒΕΒΑΙΑ δεν πρέπει να ξεχνάμε και ότι κάποιοι δούλοι απελευθερώνονταν κατόπιν προσφοράς τους και ότι έχει γραφτεί ότι ήταν προτιμώτερο κάποιοι να είναι δούλοι στην Αθήνα παρά «ελεύθεροι » πολίτες στις χώρες τους.
            Τόσο καλύτερα πέρναγαν οι δούλοι (ειδικά οι οικόσιτοι στην Αθήνα. )
            Από την άλλη και τότε στην Αθήνα υπήρχαν οι φατρίες (μελανποδίδες, πεισιστρατίδες κλπ) καθώς και εκπρόσωποι από τους διάφορους δήμους, που ουσιαστικά ήταν οι πρεσβύτεροι των εκεί οικογενειών.
            Θεωρώ επίσης κρίμα να συγκρίνουμε εποχές ΦΟΒΕΡΕΣ των προγόνων που έδωσαν την ονομασία ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ σε όλες τις γλώσσες, με το σημερινό ξεφτιλοσύστημα που προάγει τους φαύλους έναντι των χρησίμων και τους άχρηστους έναντι των αρίστων. Χωρίς να θέλω να βγάλω την ουρά μου απέξω (παρότι δεν έχω ψηφίσει κυβερνών κώμα(!) εδώ και 20 χρόνια) νομίζω ότι εικόνα της κοινωνίας είναι και το κυνοβόλιο και μας μοιάζει.

          • Ο/Η konstantinosomegas λέει:

            ενταξει δεν θα αναλυσουμε θεωρητικα τι ειναι δημοκρατια κ αν λειπει κανενας τονος της απο τις ευρωπαικες χωρες
            χονδρικα υπαρχει δημοκρατια, με την βασικη εννοια οτι γινεται σεβαστη η λαικη βουληση, υπαρχει σεβασμος στα ανθρωπινα δικαιωματα κ η εξουσια λογοδοτει στον πολιτη.
            αυτα δυστυχως στην ελλαδα δεν υπαρχουν.
            εγω εχω τη γνωμη μου κ εσεις μπορειτε να διαφωνειτε

    • Ο/Η konstantinosomegas λέει:

      οριστε.. μισθους 250 ευρω ζητουν οι πολυεθνικες κ οσο εχουμε σαμαραδες κ βενιζελους δεν αποκλειεται τιποτα
      http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=195322&catid=9

  2. Ο/Η Mαν.Αρκάς λέει:

    Διόρθωση,
    τον φίλο μας
    👿

  3. Ο/Η Kimwn λέει:

    Αυτός ο Αλτσχάϊμερ, βρε την παλιοφάρα τους Οστρογότθους (ή Βησιγότθους κατά μιαν άλλη έννοια.)

  4. Ο/Η Αμετανόητος λέει:

    Λοιπόν φίλοι συγγνώμη…
    Την κοπάνησα γιατί χάζευα στο ART με τον Καρατζαφέρη τη Γεωργαντά και το Λογοθέτη…
    Εχουν κάνει σκόνη τον Στουρνάρα τον Παπακωνσταντίνου και τον Γεωργίου

  5. Ο/Η Kimwn λέει:

    Και για καληνύχτα πάρτε και την ΔΟΛια είδηση

    Πρόσκληση προκειμένου να υποβάλλουν έγγραφα στοιχεία «από τα οποία να προκύπτουν τα δικαιώματά τους και οι προϋποθέσεις ανάκτησης συγκεκριμένων δικαιωμάτων επί λογαριασμών που τηρούνται στην Τράπεζα HSBC στη Γενεύη», έχουν λάβει 49 πρόσωπα της λίστας Λαγκάρντ από το ΣΔΟΕ.

    Την σχετική λίστα με τα ονόματα των φυσικών προσώπων που καλούνται έδωσε στην Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής που διερευνά την υπόθεση, ο αναπληρωτής προϊστάμενος της Περιφερειακής Διεύθυνσης του ΣΔΟΕ, Π.Μαντούβαλος, που έχει αναλάβει την έρευνα για τα πρόσωπα που περιλαμβάνει η λίστα Λαγκάρντ.

    Η πρόσκληση αφορά 49 άτομα για τα οποία, όπως είπε, φέρονται ως δικαιούχοι ή διαχειριστές τραπεζικών λογαριασμών ύψους από 3.000.000 έως 550.000.000 δολάρια.

    Σύμφωνα με Το Βήμα, οι προσκλήσεις εστάλησαν εντός του Φεβρουαρίου και οι αποδέκτες τους καλούνται να υποβάλλουν τα ανωτέρω στοιχεία εντός πέντε ημερών από την επίδοση της κλήσης αυτής. Σημειώνεται ότι δεν αναφέρονται ποσά λογαριασμών, αλλά τα στοιχεία εταιρειών, λογαριασμών κλπ. όπως αναγράφονται στην λίστα.

    Τα πρόσωπα είναι τα εξής:
    1. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΕΡΤΣΟΣ
    2. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΡΤΙΝΟΣ
    3. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΑΛΛΙΤΣΗΣ
    4. ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ ΚΑΛΛΙΤΣΗΣ
    5. ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΡΤΙΝΟΣ
    6. ΚΟΡΝΗΛΙΑ ΜΑΡΤΙΝΟΥ
    7. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΡΤΙΝΟΣ
    8. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΝΙΟΣ
    9. ΠΟΛΥΞΕΝΗ ΚΑΛΛΙΤΣΗ
    10. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΛΙΤΣΗΣ
    11. ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΤΖΩΡΟΣ
    12. ΙΩΑΝΝΑ ΜΑΡΤΙΝΟΥ
    13. ΜΑΡΙΝΑ ΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΗΛΙΑΔΗ
    14. ΣΑΜΠΙ ΜΥΩΝΗΣ
    15. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΦΡΑΓΚΙΣΤΑΣ
    16. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΑΠΑΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ
    17. ΒΕΝΕΤΣΙΑΝΟΣ ΚΑΚΑΒΑΣ
    18. ΝΑΤΑΛΙΑ ΤΖΟΥΜΑΡΑ
    19. ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΡΟΚΑ
    20. ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΟΚΑΣ
    21. ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΚΑΣ
    22. ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΕΤΑΞΑΣ
    23. ΗΛΙΑΣ ΜΕΤΑΞΑΣ
    24. ΣΟΛΩΜΟΝΤΑΣ ΛΕΒΥ
    25. ΜΑΡΙΑΝΑ ΦΙΞ
    26. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
    27. ΜΑΡΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
    28. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΝΤΟΥΝΗ
    29. ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΝΤΟΥΝΗ
    30. ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΡΙΤΣΑΣ
    31. MUHIEDDINE GHANDOUR
    32. ΜΑΤΡΩΝΑ ΕΓΚΟΝ
    33. ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΣΑΠΟΥΝΤΖΗ
    34. ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΚΥΡΙΑΚΟΥ
    35. ΣΩΤΗΡΗΣ ΗΛΙΑΔΗΣ
    36. ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ
    37. ΠΟΛΥΣ ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ
    38. ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΚΡΙΤΣΑΣ
    39. ΜΑΡΙΑ ΚΡΙΤΣΑ
    40. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΡΙΤΣΑΣ
    41. ΝΙΚΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
    42. ΕΛΕΝΗ ΖΑΡΑΚΟΒΙΤΗ ΦΡΑΓΚΙΣΤΑ
    43. ΜΑΡΙΑ ΦΡΑΓΚΙΣΤΑ
    44. ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΔΕΪΜΕΖΗ
    45. ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΑΡΚΑΣ
    46. ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΑΡΙΑ
    47. ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΜΠΑΝΗΣ
    48. ΦΩΤΗΣ ΜΠΟΜΠΟΛΑΣ
    49. ΜΑΡΙΑ ΜΠΟΜΠΟΛΑ
    Newsroom ΔΟΛ
    google them

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s