ΤΙ ΚΑΝΕΙ Η ΠΟΡΝΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ!


ΘΑΝΑΣΗΣ_ΚΑΡΤΕΡΟΣΤου Θ.ΚΑΡΤΕΡΟΥ*

Ποιος να το έλεγε! Ο μέτοικος Παπανδρέου να δίνει διαλέξεις με οδηγίες για την αντιμετώπιση της κρίσης, ο βαρύς Άκης να είναι στον Κορυδαλλό, ο ελαφρός Παπακωνσταντίνου να τρέμει τον Κορυδαλλό, ο πεφωτισμένος Καραμανλής να απολαμβάνει το ημίφως της Ραφήνας, η έγχρωμη Ντόρα να έχει χάσει το χρώμα της μέσα στο γκρίζο της σημερινής ΝΔ, ο εκσυγχρονιστής Σημίτης να αρνείται τη συμμετοχή του στο εκσυγχρονιστικό συνέδριο του ΠΑΣΟΚ –για να μη μιλήσουμε για τα τασάκια στην Ιπποκράτους και τα μαχαίρια στη Συγγρού.

Τόσες και τόσες σταθερές αξίες του πολιτικού συστήματος να έχουν με δυο λόγια καταντήσει κουρελαρία, στόχος για βελάκια, κατάρες και ανέκδοτα. Και ποιος παρακαλώ όχι μόνο να επιβιώνει, αλλά και να ανυμνείται από όλα σχεδόν τα μεγάλα ΜΜΕ ως ηγέτης, συνεπής, σταθερός, αξιόπιστος; Ο Σαμαράς, αν έχετε το Θεό σας. Ο Αντώνης Σαμαράς, αυτοπροσώπως. Παρέα με την κλειστή ομάδα, που βεβαιώνει το ύψος της πολιτικής του ευφυΐας και το βάθος του πολιτικού του ήθους: Τον Κεδίκογλου, τον Φαήλο, τον Λαζαρίδη, τον Μουρούτη, τον Μιχελάκη, την truth team. Και τον Στουρνάρα βεβαίως.

Το γεγονός είναι ασφαλώς μια ευκαιρία για πολιτικές σκέψεις και φιλοσοφικούς διαλογισμούς. Διότι μπορεί να μιλάμε συνεχώς για το ρόλο της προσωπικότητας στη δημιουργία της ιστορίας –και καλά κάνουμε. Αλλά η περίπτωση Σαμαρά μας σπρώχνει να μιλήσουμε για το ρόλο της ιστορίας στη δημιουργία της προσωπικότητας –και στην κατασκευή της θα λέγαμε. Διότι ποιος είναι ο Σαμαράς; Μια μετριότητα, ένας παιδιόθεν γέρος πολιτικός, χωρίς ούτε μια φρέσκια πολιτική σκέψη σε όλη τη διαδρομή του –όποιος βρει μια πρωτότυπη, ή έστω έξυπνη πολιτική σκέψη του όλα αυτά τα χρόνια κερδίζει μια θέση στο βιβλίο Γκίνες. Και χωρίς ίχνος έργου επίσης –εκτός αν του πιστώσουμε ως έργο την ατέλειωτη σειρά από ρουσφέτια, τα κατορθώματα στο υπουργείο εξωτερικών, τη διάσπαση της ΝΔ και την ανατροπή της δεξιάς κυβέρνησης στην οποία συμμετείχε. Ο άνθρωπος δεν έχει τίποτε να επιδείξει, έστω και ως στενόμυαλος δεξιός –τίποτε. Εκτός από υπερμεγέθεις και εντελώς ανακόλουθες με τις δυνατότητές του, ορατές διά γυμνού οφθαλμού φιλοδοξίες.

Και όμως αυτός ο συνδυασμός από τίποτε και φιλοδοξίες, που άλλους τους γκρεμίζει στα τάρταρα, τον Σαμαρά τον ανέβασε στο Έβερεστ της εξουσίας, της εκτίμησης των δανειστών και της αγάπης των νοικοκυραίων –των πολύ νοικοκυραίων όμως. Η πόρνη η ιστορία, που λέγαμε. Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη εποχή για το κατάλληλο σύστημα εξουσίας. Τώρα δεν τους χρειάζεται ούτε το πολιτικό μυαλό, ούτε οι ευρύτητες για την κεντροδεξιά και το μεσαίο χώρο –τους χρειάζεται η πειθαρχία των μνημονίων. Δεν τους χρειάζεται η φιλολογία της δημοκρατίας –τους χρειάζεται η μηδενική ανοχή. Δεν τους χρειάζονται οι συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ –τους χρειάζονται τα ΜΑΤ. Δεν τους χρειάζεται η λατρεία της πατρίδας –τους χρειάζεται η εκποίησή της. Συμπέρασμα: Τώρα τους χρειάζεται ο Σαμαράς. Με μηδενικές δυνατότητες, αλλά με μεγάλες φιλοδοξίες, μεγαλύτερη προθυμία και μεγίστη ετοιμότητα για στροφές.

Του λείπουν βέβαια μερικά πράγματα, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος. Η κατασκευή του ηγέτη, του ικανού, του εργατικού, του συνεπούς συντελείται συστηματικά και σχεδόν προκλητικά μπροστά στα μάτια μας. Οι δυο χλωμοί κομπάρσοι –Κουβέλης και Βενιζέλος– και ο λαμπρός ένοικος του Μαξίμου. Ο Σαμαράς κατανοεί τα προβλήματα. Ο Σαμαράς ξέρει πού μας πάει. Ο Σαμαράς ελέγχει με σιδερένιο χέρι τους υπουργούς. Ο Σαμαράς αποκαθιστά την αξιοπιστία της χώρας. Ο Σαμαράς εγγυάται τις επενδύσεις, την απαρέγκλιτη εφαρμογή των μνημονίων, τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη, τον κατώτατο μισθό, το μέλλον μας. Ο Σαμαράς, ο Σαμαράς, ο Σαμαράς… Το γεγονός ότι ο Σαμαράς έχει αλλάξει τόσες φορές θέσεις, πολιτικές, κόμματα , απόψεις, αποσιωπάται, θάβεται επιμελώς, εξαφανίζεται. Μαζί με την πολιτική του φτώχεια, την συντηρητική του αγκύλωση, το μηδέν του έργου του. Με αποτέλεσμα όλη αυτή η θηριώδης προσπάθεια κατασκευής ενός απόλυτου ψεύδους από το απόλυτο τίποτε να αποκτά κάπως εφιαλτικά χαρακτηριστικά.

Ο Σαμαράς είναι συνεπώς σίγουρα ο ηγέτης που τους βολεύει. Περιμένει απάντηση το ερώτημα αν είναι ο ηγέτης που μας αξίζει

Δημοσιεύθηκε στην «Αυγή» την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2013

Πηγή. http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=11108:karteros-samaras-voliki-igesia&catid=71:dr-kinitopoiisis&Itemid=278

Δαβίδ εναντίον Γολιάθ


1Του Μπάμπη Μιχάλη

Τον δικό του πόλεμο εναντίον του κολοσσού αγροχημικών προϊόντων Monsato ξεκίνησε ένας 75χρονος αγρότης από την Ιντιάνα αναζητώντας δικαίωση και μαζί απάντηση σε μερικά από τα πιο καυτά ερωτήματα της σύγχρονης γεωργίας: Εχει το δικαίωμα μια εταιρεία να «πατεντάρει» τη φύση; Ποιος ελέγχει τα δικαιώματα των σπόρων; Είναι η σύγχρονη γεωργία όμηρος μιας χούφτας επιχειρήσεων;

Ο λόγος για τον καλλιεργητή σόγιας Βέρνον Χιου Μπόουμαν, που είδε την υπόθεσή του εναντίον του υπεραιωνόβιου επιχειρηματικού κολοσσού να εκδικάζεται την περασμένη Τρίτη από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ.

Αιτία της δικαστικής διαμάχης είναι η παραβίαση των δικαιωμάτων ευρεσιτεχνίας με τα οποία η Monsato προστατεύει τους ανθεκτικούς στα ζιζανιοκτόνα γενετικά τροποποιημένους σπόρους σόγιας Roundup Ready που παράγει. Βάσει αυτής της πατέντας, η Monsato επιβάλλει στους αγρότες να χρησιμοποιούν τους μεταλλαγμένους σπόρους της μόνο για μια καλλιέργεια. Οι αγρότες δεν μπορούν να αποθηκεύσουν μέρος της παραγωγής τους και να το χρησιμοποιήσουν σε μιαν άλλη μεταγενέστερη σπορά, όπως έκαναν επί χιλιάδες χρόνια οι πρόγονοί τους. Οφείλουν να προβαίνουν σε νέα δαπάνη κάθε άνοιξη προκειμένου να προμηθευτούν τους καινούργιους και πανάκριβους σπόρους της Μonsato. Οι σπόροι αυτοί χρησιμοποιούνται σήμερα στο 90% των καλλιεργούμενων εκτάσεων σόγιας στις ΗΠΑ.

Ο Μπόουμαν δεν παραβίασε άμεσα την πατέντα της Μonsato, αφού δεν χρησιμοποίησε ξανά κάποιους από τους σπόρους που είχε αγοράσει από αυτήν. Θέλοντας όμως να έχει μια δεύτερη -και υψηλότερου ρίσκου- σοδειά στην ίδια χρονιά αποφάσισε να αγοράσει το 2007 πιο φτηνούς σπόρους από μια σιταποθήκη. Μεταξύ αυτών των σπόρων υπήρχε και μεγάλη ποσότητα σπόρων δεύτερης γενιάς της Monsato.

Oταν η Monsato πληροφορήθηκε το γεγονός, προχώρησε αμέσως σε αγωγή κατά του Μπόουμαν. Ισχυρίστηκε ότι ο καλλιεργητής σόγιας χρησιμοποίησε σπόρο δεύτερης γενιάς παραβιάζοντας την πατέντα, παραμερίζοντας βέβαια το γεγονός ότι αυτός είχε πωληθεί από τρίτο μέρος και ότι δεν ήταν ο αυθεντικός. Κέρδισε πρωτόδικα την υπόθεση και στον Μπόουμαν επιδικάστηκε πρόστιμο 84.500 δολαρίων.

Από το 2010 η Monsato έχει καταθέσει 136 ανάλογες αγωγές εναντίον 400 αγροτών και 53 μικρών επιχειρήσεων. Κέρδισε και τις 11 που εκδικάστηκαν. Τα συνολικά της κέρδη από τους μικρούς καλλιεργητές τα τελευταία χρόνια ανέρχονται στα 23 εκατ. δολάρια.

Παρ’ όλα αυτά, ο 76χρονος καλλιεργητής σόγιας δεν απελπίστηκε και έφτασε ώς το Ανώτατο Δικαστήριο. Απ’ ό,τι φάνηκε όμως την περασμένη Τρίτη δύσκολα θα κερδίσει την υπόθεση.

Και πώς να την κερδίσει άλλωστε όταν ένας εκ των δικαστών, ο Κλάρενς Τόμας, ήταν δικηγόρος της Monsato στη δεκαετία του ’70; Πώς να την κερδίσει όταν η κυβέρνηση Ομπάμα τάχθηκε μέσω του υπουργείου Δικαιοσύνης αμέσως υπέρ του κολοσσού; Οταν οκτώ μέλη του αμερικανικού Κοινοβουλίου –και από τα δύο κόμματα- έχουν μετοχές της.

Η Μonsato συνεισέφερε περισσότερα από 500.000 δολάρια στους υποψηφίους των τελευταίων εκλογών, κυρίως σε Ρεπουμπλικάνους, ενώ συνολικά πέρυσι ξόδεψε για λόμπι περί τα 6 εκατ. δολάρια. Ανθρωποί της εδώ και χρόνια εναλλάσσονται σε καίριες κυβερνητικές θέσεις προωθώντας τα συμφέροντά της.

Μαζί της την περασμένη Τρίτη είχε εκτός απ’ όλους τους παραπάνω και κολοσσούς του software, όπως η Microsoft και η Apple, κορυφαίες εταιρείες βιοτεχνολογίας και νανοτεχνολογίας, εταιρείες ερευνών και πλειάδα επιχειρηματικών συνδέσμων, που γνωρίζουν ότι αν κάτι πάει στραβά σε αυτή τη δίκη τα κέρδη που διασφαλίζουν με τις αμφιλεγόμενες πατέντες τους θα κινδυνεύσουν. Η απόφαση του δικαστηρίου αναμένεται τον Ιούνιο.

24/02/2013

Πηγή. http://www.efsyn.gr/?p=25991

Σ.απ.γαλ. προφανώς δεν είναι Monsato αλλά Μonsanto…