Ο Ουναμούνο, ο Καζαντζάκης και ένας ανάπηρος φασιστής


12345Σ.απ.γαλ.: Σαν σήμερα, είναι η μέρα γενεθλίων του Νίκου Καζαντζάκη.

Ο Νίκος Καζαντζάκης δεν πέθανε.Πνεύματα και Ψυχές σαν αυτόν, είναι πάντα εδώ μαζί μας για να μας διδάσκουν και να φωτίζουν τη ζωή μας.

Επειδή προσωπικώς δεν θέλω να γράφω για τον Καζαντζάκη και αντί συνηθισμένων πληροφοριών, θα δανειστώ ένα έξοχο κείμενο από τον φίλο μου τον τρομερό «γελωτοποιό» για να υπενθυμίσει και να δείξει (για όσους δεν γνωρίζουν) ότι ο Νίκος Καζαντζάκης ήταν κατά του κάθε ΦΑΣΙΣΜΟΥ.

Μάλιστα, αυτό το κείμενο ήταν η αφορμή να γνωριστώ διαδικτυακά με τον εξαιρετικό blogger που λέγεται «γελωτοποιός»…

Αυτοί οι Ελληνες λοιπόν που τον καπηλεύονται, καλό θα κάνουν να τον μελετήσουν λίγο παραπάνω και να διδαχτούν…

Δάσκαλε Χρόνια Πολλά

1_8497341031_grande«Μήτε φασιστής μήτε μπολσεβίκος… Είμαι μόνος.»

                              Ο Ουναμούνο στον Καζαντζάκη

 Φανταστείτε ότι βρίσκεστε στην εποχή του μεσοπολέμου -στα 1930, ας πούμε. Αφού περάσατε λίγους μποέμικους μήνες στο Παρίσι, παρέα με τους σουρεαλιστές στα στενά της Μονμάρτης, και ήπιατε μερικά ποτά με τον Τζόις, το Στραβίνσκι και τον Πικάσο, αποφασίζετε να ακολουθήσετε τον καλύτερο σας φίλο, τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, στην Ισπανία.

Ο Έρνεστ στη διαδρομή σας μιλάει για το «νέο μυθιστόρημα». Δωρικό, χωρίς επίθετα και καλλωπιστικά στοιχεία, στιβαρό κι απέριττο. Εσείς του λέτε ότι προτιμάτε την οργιώδη γραφή του Χένρι Μίλλερ, αλλά ο Γιάνκης φίλος σας στραβώνει τα μούτρα.

«Αυτό δεν είναι γραφή, είναι παραλήρημα», λέει περιφρονητικά.2_011_20

Στη Μαδρίτη παρακολουθείτε με φρίκη μια ταυρομαχία. Ο Έρνεστ είναι ενθουσιασμένος με τους ταυρομάχους, αλλά εσείς δεν αντέχετε τις άνισες και άσκοπες μάχες. Τον αποχαιρετάτε, του λέτε ότι δε θα πάτε μαζί του στο Κιλιμάντζαρο, για σαφάρι, και περιπλανιέστε στην ενδοχώρα της Ιβηρικής χερσονήσου.

Κάποια μέρα βρίσκεστε στη Σαλαμάνκα και κάθεστε να πιείτε λίγο αψέντι σε ένα καφέ. Βγάζετε από το σακίδιο σας τα Προσωκρατικά Θραύσματα, για να διαβάσετε κάτι από το «σκοτεινό» Ηράκλειτο. Πριν το ανοίξετε βλέπετε να σας πλησιάζουν ένας ξερακιανός και ευθυτενής γέροντας, με φροϋδικό μουσάκι, μαζί με έναν σαραντάρη, που με το φαρδύ του μέτωπο και το μουστάκι του σας θυμίζει αναμφίβολα τον Νίτσε.

Ο γέροντας αρχίζει να μιλάει αρχαία ελληνικά και κάθεται δίπλα σας. Καταλαβαίνετε ότι ξέρει απ’ έξω όλα τα θραύσματα του Ηράκλειτου. Σας συστήνεται. Λέγεται Μιγκέλ ντε Ουναμούνο. Επάγγελμα; Ουμανιστής. Και γελάει.

Ο άλλος είναι Έλληνας. Λέγεται Νίκος Καζαντζάκης και είναι συγγραφέας.

«Ίσως έχετε διαβάσει κάποιο γραπτό μου με τα ψευδώνυμα μου: Κάρμας Νιρβαμής ή Πέτρος Ψηλορείτης», σας λέει.

Υποκρίνεστε ότι τον έχετε ακουστά για να μην τον πικράνετε. Μετά τον Τζόις και το Χέμινγουεϊ, σας φαίνεται πολύ αστείος αυτός ο Έλληνας που θέλει να παριστάνει το συγγραφέα.

3_kazantyzks

Ο Ουναμούνο σας μιλάει αρκετή ώρα για τον Ηράκλειτο. Κάποια στιγμή σηκώνεται για να πάει στην τουαλέτα.

«Μόλις γύρισε από την εξορία», σας λέει ο Καζαντζάκης.

«Εξορία; Για ποιο λόγο;» ρωτάτε.

«Έκανε δηλώσεις ενάντια στον Πρίμο ντε Ριβέρα.»

Ο συγγραφέας σας εξηγεί ότι ο Ριβέρα ήταν δικτάτορας της Ισπανίας μέχρι πρότινος. Και σας μιλάει για την επιστροφή του εξόριστου.

Ο Ουναμούνο ήταν καθηγητής της αρχαίας ελληνικής γραμματείας και πρύτανης για δεκατρία χρόνια στο πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκας. Οι αντιχουντικές δηλώσεις του χάρισαν έξι χρόνια εξορίας άνευ αποδοχών. Τη μέρα που γύρισε οι εναπομείναντες καθηγητές και οι φοιτητές που ζούσαν με το θρύλο του αδάμαστου φιλόσοφου, καθηγητή και συγγραφέα είχαν οργανώσει μια διόλου σεμνή γιορτή. Περίμεναν να ακούσουν έναν από τους φλογερούς του λόγους, κάτι σαν την επιστολή που τον έστειλε στον Ατλαντικό.

Εκείνος ανέβηκε στην εξέδρα και περίμενε υπομονετικά να σταματήσουν τα χειροκροτήματα, οι ζητωκραυγές και τα αντιφασιστικά συνθήματα. Μόλις έγινε ησυχία ήπιε λίγο νερό και ξεκίνησε λέγοντας:

«Ντεθίαμος αγέρ…» (Λέγαμε χθες…)

Και ξεκίνησε να μιλάει για τον Πλάτωνα και την αθανασία της ψυχής. Σαν να μην είχε περάσει μια μέρα από την τελευταία του παράδοση. Σαν να μην είχε περάσει έξι χρόνια στην εξορία.

Ο Ουναμούνο γυρνάει από την τουαλέτα εκστασιασμένος.

«Το είδα πάλι», λέει πριν καν να κάτσει. «Ο Κιχώτης και ο Πάντσα, είναι παντού.»

Και σας διηγείται μια κωμική σκηνή που διαδραματίστηκε έξω από τις τουαλέτες, με δύο Ισπανούς που έμοιαζαν να είναι μετεμψύχωση των ηρώων του Θερβάντες.

4_2011-08_Pascal_XX-Century-Don-Quixote-Sancho-Panza-39367Ο Καζαντζάκης σας αναφέρει ότι το βιβλίο του Ουναμούνο, «Η ζωή του Δον Κιχώτη και του Σάντσο Πάντσα, κατά το Μιγκέλ Θερβάντες», θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της Ισπανικής σκέψης.

Συνεχίζετε τη συζήτηση ώσπου κάποια στιγμή ο Ουναμούνο λέει, χωρίς να
αστειεύεται: «Μην ανησυχείτε, εγώ θα υπάρχω για πάντα.»

«Εννοείτε το έργο σας;» τον ρωτάτε.

«Όχι. Εγώ. Ο Μιγκέλ ντε Ουναμούνο, ο Βάσκος γεννηθείς εν Μπιλμπάο, ο άνθρωπος με σάρκα και οστά.»

Από τη συζήτηση έχετε καταλάβει ότι ο Ουναμούνο δεν είναι φανατικός χριστιανός ούτε και βουδιστής. Πως θα υπάρχει για πάντα αν δεν πιστεύει στο θεό; Τον ρωτάτε.

«Θα υπάρχω επειδή το θέλω», σας απαντάει. «Η βούληση μου είναι ισχυρότερη από το θάνατο.»

Ο Ουναμούνο είναι σίγουρος γι’ αυτό που λέει. Ο Καζαντζάκης τον κοιτάζει με θαυμασμό. Εσείς βρίσκετε μια πρόφαση για να αποχωρήσετε.

Λίγα χρόνια μετά βρίσκεστε στην Αθήνα. Είναι τα χρόνια της Κατοχής. Την προηγούμενη μέρα ήταν η κηδεία του Παλαμά. Κλάψατε όταν μαζί με χιλιάδες άλλους Έλληνες τραγουδήσατε τον Εθνικό Ύμνο πάνω από τον τάφο, ενώ σας σημάδευαν τα σαστισμένα πολυβόλα των ναζήδων. Μοιράζεστε ένα πιάτο φαΐ με το Σικελιανό όταν σας αναφέρει τον Καζαντζάκη . Βρίσκεται στην Αίγινα και παλεύει με τον Όμηρο.

«Δεν ήρθε ούτε στην κηδεία του Ποιητή», σας λέει με πίκρα ο Σικελιανός.

Αποφασίζετε να πάτε στην Αίγινα για να τον συναντήσετε. Εκείνος σας υποδέχεται ψυχρά. Τον διακόπτετε από το έργο του και δεν κρύβει τη δυσαρέσκεια του. Παρ’ όλ’ αυτά ζητάει από τη γυναίκα του, την Ελένη, να φτιάξει δυο καφέδες. Κάποια στιγμή τον ρωτάτε για τον Ουναμούνο. Ο Καζαντζάκης ανάβει την πίπα του και ο καπνός σκοτεινιάζει για λίγο τα μάτια του.

5_franco-y-millan-astray-1936-fdrΣτις αρχές του Ισπανικού Εμφυλίου ο Ουναμούνο ήταν πάλι πρύτανης στο πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκας. Οι φαλαγγίτες του Φράνκο είχαν καταλάβει την πόλη και σύντομα θα καταστρέφανε όλη τη χώρα.

Ο εθνικιστής στρατηγός Millan Astray είχε αναγκάσει τους καθηγητές και τους φοιτητές να παρευρεθούν σε μια ομιλία του στο πανεπιστήμιο. Αγαπημένο σύνθημα του στρατηγού ήταν το «Viva la muerte» (Ζήτω ο θάνατος). Όταν τέλειωσε την ομιλία του οι φαλαγγίτες άρχισαν να φωνάζουν το προαναφερθέν σύνθημα, αλλά προς μεγάλη τους έκπληξη είδαν τον Ουναμούνο να παίρνει τη θέση του στο βάθρο για να μιλήσει.

«Μόλις τώρα άκουσα», ξεκίνησε να λέει ο γερο-πρύτανης, «μια νεκρόφιλη και δίχως νόημα κραυγή. Ας το πούμε απερίφραστα: Ο στρατηγός είναι ανάπηρος πολέμου. Το ίδιο ήταν και ο Θερβάντες… Δυστυχώς σήμερα στην Ισπανία υπάρχουν πολλοί ανάπηροι. Και σύντομα θα υπάρξουν περισσότεροι… Ένας ανάπηρος, χωρίς την πνευματική μεγαλοσύνη του Θερβάντες, είναι σίγουρο πως θα προσπαθήσει να βρει κακόβουλη ανακούφιση, προκαλώντας παντού γύρω του την παραμόρφωση.»

Τότε ο στρατηγός και οι φαλαγγίτες άρχισαν να φωνάζουν: “Abajo la inteligencia” (Κάτω η διανόηση). Ο Ουναμούνο συνέχισε απτόητος:

«Εδώ είναι ναός του πνεύματος κι εγώ είμαι αρχιερέας του. Εσείς είσαστε αυτοί που βεβηλώνουν τον ιερό τόπο… Θα κερδίσετε, γιατί έχετε μεγάλη και απάνθρωπη δύναμη. Δε θα πείσετε όμως. Γιατί για να πείσετε χρειάζεστε πειθώ. Και για να έχετε πειθώ πρέπει να έχετε και κάτι άλλο, που σας λείπει: Λογική και δίκιο… Είναι ανώφελο να σας παρακαλέσω να σκεφτείτε την Ισπανία… Τελείωσα.»

6_Miguel_Unamuno

Ο Ουναμούνο κατέβηκε από το βάθρο ευθυτενής, όπως ήταν πάντα. Ο στρατηγός ούρλιαζε και οι φαλαγγίτες συνέλαβαν τον πρύτανη. Καθώς περνούσε ανάμεσα από τους καθηγητές και τους μαθητές του εκείνοι έκλαιγαν και έσκυβαν το κεφάλι προς ένδειξη σεβασμού. Τα χείλη τους ψιθύριζαν: «Άξιος» και «Δάσκαλε!».

Ο Ουναμούνο καταδικάστηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό. Λίγους μήνες μετά έσβησε…

«Πέθανε;» λέτε τότε εσείς στον Καζαντζάκη που σας διηγήθηκε την ιστορία.

«Δεν πεθαίνει το δίκιο», σας απαντάει αυτός και σας διώχνει για να συνεχίσει το δικό του αγώνα, να γράψει για κάποιον άλλο χορευτή της αθανασίας.

(Διαβάστε: Τα έργα του Ουναμούνο, δίνοντας προτεραιότητα στο «Τραγικό αίσθημα της ζωής».

Το «Ταξιδεύοντας: Ισπανία», του Καζαντζάκη όπου θα ανταμώσετε με τον Γκρέκο και τον Ουναμούνο.

Το «Η ανατομία της ανθρώπινης καταστροφικότητας», του Έριχ Φρομ, απ’ όπου ο Γελωτοποιός αντέγραψε την τελευταία ομιλία του Ουναμούνο.)

Πηγή. http://sanejoker.blogspot.gr/2012/08/blogpost_5.html

Η μεγάλη πληγή: Κρατικοδίαιτοι νεοφιλελεύθεροι


1“ Ζουν ανάμεσά μας. Θέλουν να καταργήσουν το δημόσιο και το απομυζούν επί δεκαετίες ”

Του Κώστα Καπνίση

 

Ανοίγοντας ένα λεξικό και ανατρέχοντας στον όρο τεχνοκράτης βλέπουμε ότι έτσι αποκαλούμε αυτό το στέλεχος του δημόσιου ή ιδιωτικού τομέα με ανώτατη κατάρτιση και εμπειρία σε συγκεκριμένο τεχνικό τομέα. Ο συγκεκριμένος συνηθίζεται να ασκεί το λειτούργημά του με βάση τη μελέτη κυρίως των αντικειμενικών δεδομένων και των οικονομικών μηχανισμών χωρίς να λαμβάνεται και τόσο υπόψη ο ανθρώπινος παράγοντας.

Μάλιστα. Με την πρώτη ματιά καταλαβαίνουμε ότι δεν πρόκειται για κάτι καλό εφόσον δε λαμβάνει τον παράγοντα άνθρωπο μέσα στους υπολογισμούς του. Ο τεχνοκράτης βέβαια είναι και αυτός άνθρωπος. Θεωρητικά τουλάχιστον έτσι είναι. Στη σημερινή Ελλάδα των μνημονίων και της ανθρωπιστικής καταστροφής κάνουν πάρτι τέτοιου είδους ανθρωποειδή. Έχουν υποκαταστήσει πλήρως την πολιτική και έχουν τεθεί μπροστάρηδες στην προσπάθεια «εξυγίανσης» της ελληνικής οικονομίας και όχι μόνο. Σε ένα πρώτο σχόλιο θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχουν και αυτοί δικαίωμα να έχουν άποψη.

Τεχνοκρατία δεν έχουμε άλλωστε; Ναι, έχουν δικαίωμα να έχουν άποψη. Ο καθένας έχει δικαίωμα στην άποψη ότι και να είναι και σε οποιοδήποτε είδος του ζωικού βασιλείου και να ανήκει. Όλα βέβαια έχουν ένα όριο, ένα ταβάνι, θα λέγαμε. Αυτοί οι απίθανοι τύποι με κάτι πτυχία όχι και τόσο αναγνωρίσιμα ή αν το θέλετε αγνώστου προελεύσεως ή ακόμα και αγνώστου τρόπου κτήσης τους έχουν ξεχυθεί στην ελληνική επικράτεια και αλαλάζουν για τον σπουδαίο ιδιωτικό τομέα (της Ελλάδας πάντα για να μη ξεχνιόμαστε) που είναι τόσο «παραγωγικός» και στενάζει κάτω από τον ζυγό του αδίστακτου δημόσιου τομέα, ο οποίος και είναι «τροχοπέδη» στην προσπάθεια για την «ανάκαμψη» και την «ανάπτυξη».

2

Στην Ελλάδα (πάντα για αυτή μιλάμε) έχει συμβεί το εξής απίθανο. Αυτοί οι κύριοι δεν έχουν ποτέ δουλέψει σε οτιδήποτε ιδιωτικό. Όσοι από αυτούς έχουν δουλέψει έχουν απολυθεί σε χρόνο ρεκόρ και χωρίς αποζημίωση. Άσχετο αν από τα στόματά τους βγαίνουν κάτι άναρθρες κραυγές που λένε (αν καταλαβαίνουμε καλά) το ποιοι είναι αυτοί και ποια η διαδρομή τους και ποια τα ένσημά τους. Οι κύριοι αυτοί δεν έχουν ποτέ ακούσει από την αγορά που τόσο υπηρετούν την μια και μοναδική λέξη «προσλαμβάνεσαι». Έχουν μάθει μόνο στο «διορίζεσαι». Μια ζωή διορισμένοι. Την λέξη μεροκάματο ούτε ως «φοιτητές» δεν την έχουν ακούσει. Το αστείο της όλης υπόθεσης και κουβέντας γίνεται όχι για κάποιον ιδιαίτερο λόγο αλλά γιατί αυτοί οι τύποι θέλουν να κάνουν «μεταρρυθμίσεις». Προφανώς με αυτή τη λέξη να εννοούν το «βόλεμα» της νέας φουρνιάς φίλων, γνωστών και συγγενών που αλλού; Στο Δημόσιο που με τόση χάρη υβρίζουν.

 

Τον θυμόμαστε τον περίφημο Δούκα που είχε βγει πριν λίγες μέρες και είχε προτείνει σε ένα «μανιφέστο» της ντροπής να πηγαίνουν οι άνεργοι στις επιχειρήσεις των φίλων του και να εργάζονται δωρεάν; Αυτόν που είχε «ξεχάσει» να δηλώσει στη φορολογική του δήλωση ένα εκατομμύριο ευρώ σε καταθέσεις μιλάμε. Ο ίδιος τύπος είναι.

Τον άλλο τον τσεκουροφόρο που θέλει να δημευτούν οι πρώτες κατοικίες των Ελλήνων πολιτών;

3

Τους άλλους τους περίεργους που είναι στις λίστες Lagarde και δεκάδες άλλες και είναι σύμβουλοι και παρατρεχάμενοι της εξουσίας; Για αυτούς μιλάμε, οι οποίοι εισηγούνται στον πρωθυπουργό να ξεκινήσει το φοροκυνηγητό στους μικροοφειλέτες και να αφήσουν απέξω τη λίστα με τους 1.700 που χρωστούν 35 δισεκατομμύρια στο ελληνικό Δημόσιο.

 

Η μόνη σχέση που έχουν όλοι αυτοί οι τεχνοκράτες με τον ιδιωτικό τομέα είναι ότι γνωρίζουν πολύ καλά την οικονομική ολιγαρχία που λυμαίνεται τον παραγόμενο πλούτο του ελληνικού λαού εδώ και αρκετές δεκαετίες. Όλοι αυτοί κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Είναι γεγονός. Προχθές βγήκε άλλος ένας τέτοιος που είναι λέει Γ.Γ του ΥΠΟΙΚ. Ναι, καλά καταλάβατε του Υπουργείου του κυρίου Στουρνάρα. Τι είπε λοιπόν αυτός ο κύριος Μέργος; Ότι ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα είναι πολύ υψηλός και θα πρέπει να τον επανεξετάσουμε αν θέλουμε να μπούμε σε «αναπτυξιακή» τροχιά. Απίθανος. Ο συγκεκριμένος βέβαια είναι τριπλοθεσίτης του Δημοσίου τομέα. Όχι τίποτε άλλο αλλά να μη ξεχνιόμαστε.

 

Αλήθεια αυτός δεν εντάσσεται στο Ενιαίο Μισθολόγιο; Μήπως να του κάνουμε τη χάρη, να τον ακούσουμε και να του δώσουμε τον βασικό μισθό για να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι; Το κακό δεν είναι οι απόψεις τέτοιων απίθανων τύπων. Το κακό είναι ότι αυτοί πληρώνονται από τον ιδρώτα του ελληνικού λαού και το ακόμα χειρότερο ότι δεν απολύονται ποτέ. Τουναντίον. Φροντίζουν να διορίζουν σε αυτό το «κακό» Δημόσιο όσο περισσότερους δικούς τους μπορούν. Τα ίδια δε συμβαίνουν και στη δημόσια τηλεόραση; Απολύονται 300 συμβασιούχοι τη στιγμή που προσλαμβάνονται κατά εκατοντάδες διάφοροι «ειδικοί» σύμβουλοι με μπούτια…μισθούς των 3.500 ευρώ. Αστείο δεν ακούγεται;

Στη σημερινή Ελλάδα όπου σύμφωνα με τα νέα στοιχεία έρευνας του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ 3,9 εκατομμύρια συμπολιτών μας βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας, υπάρχει μια δράκα οικογενειών που στο σπίτι τους μπαίνει συνολικό εισόδημα είκοσι και τριάντα χιλιάδων ευρώ τον μήνα!!! Όλα αυτά τα γνωρίζει ο ελληνικός λαός έστω και αν δεν του τα λένε τα κανάλια της διαπλοκής από τα βραδινά τους δελτία. Υπάρχει και το διαδίκτυο αλλά υπάρχουν και οι ίδιες, οι δικές τους ομολογίες. Οι αποκαλύψεις παίρνουν καθημερινά τη μορφή χιονοστιβάδας. Τίποτε δε μπορεί πια να μείνει κρυφό. Κι όμως. Εξακολουθούμε να μην προβάλλουμε καμιά οργανωμένη αντίσταση μπροστά στη λαίλαπα που μας εξαθλιώνει. Ας γίνουμε λιγάκι κυνικοί και ας προσπαθήσουμε να δώσουμε μια πειστική εξήγηση. Όλα είναι θέμα νοοτροπίας. Δεν εξηγείται αλλιώς. Η πλειονότητα των Ελλήνων τόσα χρόνια περίμενε να βολευτεί είτε στο Δημόσιο είτε τα τελευταία χρόνια σε καλές θέσεις του ιδιωτικού τομέα πάντα με την παρέμβαση κάποιου βουλευτή ή υπουργού ή πολιτευτή. Αυτή είναι μια πικρή αλήθεια. Ναι, είμαστε ένοχοι. Ίσως για αυτόν τον λόγο πήγαν και ψήφισαν τη συγκεκριμένη τρικομματική. Ήξεραν ότι αυτοί θα κυβερνήσουν. Η επιλογή ήταν συνειδητή έστω και αν δεν το παραδεχόμαστε. Οι περισσότεροι με αυτή τη λογική ψήφιζαν τόσα χρόνια. Με τη λογική της πελατείας. Έτσι ψήφισαν και στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Με την ελπίδα ότι δε θα τους πειράξουν άλλο τους μισθούς και τις συντάξεις και ότι κάποια στιγμή έστω και αν τα ξεπουλήσουμε όλα η κρίση θα τελειώσει.4

Άλλοι πάλι έχοντας χάσει κάθε άλλη ελπίδα και καταλαβαίνοντας ότι το πολιτικό σύστημα που έφτιαξαν τα δύο κόμματα που μας έφτασαν ως εδώ δεν πρόκειται να κάνει άλλους διορισμούς προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα. Μισό περίπου εκατομμύριο από δαύτους ψήφισαν τους νεοναζί για να τιμωρήσουν αυτούς που δε θα τους διόριζαν πια. Πολλοί λένε ότι αυτοί δεν είναι φασίστες. Εμείς ρωτάμε. Πότε έπαψαν να είναι; Το ότι κρύβονταν επιμελώς τόσα χρόνια και ιδίως στη Δεξιά δεν παύει να τους κάνει φασίστες.

Αυτές ήταν οι απόψεις τους. Χουντικοί, φιλοχουντικοί, βασιλόφρονες, εθνικιστές, νεοναζί. Αυτούς προσπάθησε να διαλύσει ο Κώστας Καραμανλής επιβάλλοντας το 2000 την στροφή προς την λεγόμενη Κεντροδεξιά του «μεσαίου χώρου» και αφήνοντας πίσω αυτά τα κατάλοιπα που μόλυναν την ΝΔ. Εις μάτην. Το κακό έγινε και δε γυρίζει πίσω. Μια μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας ξέχασε τους νόμους της ζούγκλας μέσα σε μια καπιταλιστική και όχι μόνο κρίση.

 

Πάντα το μεγάλο ψάρι επιβιώνει τρώγοντας το μικρό. Νόμος χωρίς εξαίρεση. Οι τελευταίες εικόνες των απλωμένων χεριών στο κέντρο της Αθήνας που έκαναν τον γύρο του κόσμου πρόσφατα δεν ήταν οι τελευταίες. Ήταν μόνο η αρχή.

5

Τέτοιες εικόνες και ακόμα χειρότερες θα αρχίσουν σύντομα να κάνουν όλο και συχνότερα την εμφάνισή τους. Έγκλημα χωρίς τιμωρία δεν υπάρχει. Πάντα υπάρχει η τιμωρία έστω και αργά. Ίσως οι τεχνοκράτες και τα λιμά του καπιταλισμού τιμωρηθούν τελευταία αλλά ένα είναι το σίγουρο. Όπως πάντα συνέβαινε στην Ιστορία, αρκετά εκατομμύρια συνανθρώπων μας θα έχουμε εξοντωθεί μπροστά σε μια ανθρωπιστική κρίση τέτοια που παρόμοια ίσως δεν έχουμε γνωρίσει ξανά.

Δε μιλάμε μόνο για τη χώρα μας. Είπαμε. Εμείς είμαστε το πειραματόζωο. Αν αυτή η κατάσταση δεν ανακοπεί τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Για ένα είμαστε σίγουροι. Όσοι εξακολουθούν να στηρίζουν αυτήν την επάρατη και καταστροφική κυβέρνηση θα είναι οι πρώτοι που θα χάσουν τα σπίτια τους, τις όποιες λιγοστές καταθέσεις τους και οι πρώτοι που θα σταθούν μπροστά στις ουρές των συσσιτίων απλώνοντας τα χέρια. Μπορεί να πάρουν και τους υπόλοιπους μαζί στην άβυσσο. Ναι, είναι πιθανό. Εξαιρετικά πιθανό.

 

Οι υπόλοιποι, όσοι και αν είναι, θα έχουν αγωνιστεί έχοντας πάντα στο μυαλό τους στίχους του Καβάφη: «Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς. Μην την εξευτελίζεις»…

http://www.periodista.gr/index.php/greece/item/2055-%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CF%80%CE%BB%CE%B7%CE%B3%CE%AE-%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B4%CE%AF%CE%B1%CE%B9%CF%84%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%B9