Για να θυμούνται οι «παλαιότεροι»…και να μην παραμυθιάζονται οι νεώτεροι…


1

To άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην Οlympia.gr στις 4 Απριλίου του 2011.

Ηταν η εποχή του «μαζί τα φάγαμε»…Αυτό το άρθρο μου λοιπόν,το αφιερώνω στον κ.Μέργο.

Εύχομαι ολόψυχα, τα παιδιά του και τα εγγόνια του, αν έχει, να μην συναντήσουν ποτέ τις δυσκολίες που συνάντησα εγώ και εκατομμύρια άλλοι ΕΛΛΗΝΕΣ και ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ που ΔΕΝ είναι βολεμένοι σε ένα σύστημα Κλεπτοκρατίας και Αναξιοκρατίας.

1.Φεβρουάριος 1993*

Μισθοί Πολιτικών προσώπων.(μηνιαία βάση)

Κων/νος Καραμανλής  = 2.650.000δρχ

Κων/νος Μητσοτάκης  = 1.060.000δρχ

Αθανάσιος Τσαλδάρης  = 1.060.000δρχ.

Ανδρέας Παπανδρέου   = 998.000δρχ

Τζαννής Τζαννετάκης  = 998.000δρχ.

Ελληνες Βουλευτές = 817.000 – 910.000δρχ.

Μισθός Ελληνα Εργαζομένου = 150.000δρχ…!!!

*Flash Φεβρουάριος 1993

22.Στην Ελλάδα του 1995 το ποσοστό των ανθρώπων κάτω από το όριο της Ευρωπαϊκής φτώχειας είναι 22%.*

Ο μέσος όρος της Ε.Ε είναι στο 26% του πληθυσμού.

Οι χώρες που ήταν στην Ε.Ε και υπολογίστηκαν τα σχετικά ποσοστά Eurostat ήταν:

Βέλγιο-Δανία-Γερμανία-Ελλάδα-Ισπανία-Γαλλία-Ιρλανδία-Ιταλία-Λουξεμβούργο-Ολλανδία-Αυστρία-Πορτογαλία-Βρετανία.

*Καθημερινή 7-11-1999

3.Κατευθύνσεις Οικονομικής και Νομισματκής Πολιτικής*

Εκθεση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Λουκά Παπαδήμου για το 1998

…«Οι εξελίξεις στην αγορά εργασίας σε ότι αφορά τις ονομαστικές αμοιβές και την παραγωγικότητα έχουν συμβάλλει αποφασιστικά στην αποδυνάμωση των πληθωριστικών τάσεων.Η συμβολή των εργαζομένων και πέρυσι και φέτος,στην προσπάθεια  σταθεροποίησης των τιμών είναι σημαντική και δεδομένη.Η εξέλιξη των τμών είναι σημαντική και δεδομένη.Η εξέλιξη όμως των τιμών τουλάχιστον σε ορισμένες αγορές δεν είναι αντιστοίχως ικανοποιητική.Οι επιχειρήσεις οφείλουν να προσαρμόσουν τη συμπεριφορά τους και την τιμολογιακή πολιτική τους στα νέα ευνοϊκότερα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί στις αγορές εργασίες και κεφαλαίου ιδίως εν όψει της εισόδου της χώρας στο ανταγωνιστικότερο οικονομικότερο περιβάλλον  του ενιαίου νομίσματος.»…

…«Από τα μέσα του 2000 και μετά…θα σημειωθεί βαθμιαία χαλάρωση των νομισματικών συνθηκών καθώς τα επιτόκια δανεισμού στην Ελλάδα θα συγκλίνουν πρός τα επίπεδα των αντίστοιχων επιτοκίων της ζώνης του ευρώ…Παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 το κατά κεφαλήν εισόδημα στην Ελλάδα εξακολουθεί να υπολείπεται κατά του 30% του αντίστοιχου εισοδήματος στην Ε.Ε.»

*Τράπεζα της Ελλάδος

34.Μισθοί καταξιωμένων Manager το 1999*

Θ.Καρατζάς = 150.000.000δρχ ετησίως

Γ.Κωστόπουλος = 150.000.000δρχ ετησίως

Γ.Κορωνιάς = 100.000.000δρχ ετησίως

Μ.Χριστοφοράκος = 150.000.000δρχ ετησίως

Ν.Νανόπουλος = 100.000.000δρχ ετησίως

Ν.Καραμούζης = 70.000.000δρχ ετησίως

Μ.Σάλλας = 170.000.000δρχ ετησίως

Μ.Τάννες = 170.000.000δρχ ετησίως

Τ.Κομνηνός = 160.000.000δρχ ετησίως

Jorg Schill = 120.000.000δρχ ετησίως

Τάκης Αράπογλου = 150.000.000δρχ ετησίως

Δημήτρης Κούτρας = 130.000.000δρχ ετησίως

και η λίστα πολύ μεγάλη…

Σε έρευνα της ICAP η οποία πραγματοποιήθηκε στο τέλος του 1999 σε 250 Βιομηχανικές Επιχειρήσεις τα κέρδη ανά βιομηχανική επιχείρηση σημείωσαν άνοδο κατά 25,7% ενώ η αξία των πωλήσεων κατά 10,9%.

4Οπως επισημαίνει ο Λ.Παπαδήμος στην έκθεση της Ελλάδας οι Ελληνες μισθωτοί είναι οι πιό «συναινετικοί» απέναντι στις κυβερνητικές επιλογές της σταθεροποίησης προκειμένου η χώρα να ενταχθεί στην ΟΝΕ.

Ο ρυθμός ανόδου του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος στο σύνολο της οικονομίας υποχώρησε στο 2,7% από το 4,1% το 1998.

Και μετά ήρθε και το Χρηματιστήριο…

*Επενδυτής 30-01-2000

5. Μάρτιος του 2000*

Γκίκας Χαρδούβελης

Αρθρο «Ελλάδα και ΟΝΕ: H πραγματική Σύγκλιση»

«Το βιοτικό επίπεδο της Ελλάδος βρίσκεται σήμερα μόλις στο 68,6% του μέσου επιπέδου των 15χωρών της ΕΕ.»…

«Συμπεραίνεται λοιπόν ότι δεδομένης της παραοικονομίας με μιά ισορροπημένη οικονομική πολιτική χωρίς μεγάλες αλλαγές η προοπτική της πραγματικής σύγκλισης  το 2010 είναι ρεαλιστική.»

*Περιοδική έκδοση για το ευρώ που εκδίδεται από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.

Και μετά ήρθε το πολυπόθητο ΕΥΡΩ…και η Ολυμπιακή φιέστα…και το δακρύβεχτο Μνημόσυνο…

6.Tο ποσοστό φτώχειας στην Ελλάδα το 2010 ανήρθε το 20,1% στην Ευρώπη των πρώτων 15.*

24,7% στις 27 τωρινές Χώρες…

*Ερευνα Χ.Παπαθεοδώρου και Ι.Δαφέρμου (πανεπιστημιακών) που παρουσιάστηκε σε ημερίδα του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Αθήνας.

Και βέβαια,οι Ελληνες εργαζόμενοι, που είναι οι πιό σκληρά εργαζόμενοι σε όλη την Ευρώπη, όλα αυτά τα χρόνια, έβγαλαν πάρα πολλά λεφτά…τσουβάλια, τόσα,που δεν χωρέσανε στις Ελληνικές Τράπεζες και τα στείλανε στο Εξωτερικό…600 δις έγραψε το Spiegel…

Και τώρα που χορτάσανε…ΑΘΑΝΑΤΟΣ ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ…!!!!!!

Θα πρέπει να ξεπουλήσουν την Ελληνική Περιουσία για τα Χρωστούμενα…!!!! αφού δεν υπάρχουν χρήματα πλέον στην Ελλάδα,οι οικογένεις αρχίζουν και λιμοκτονούν…και τα λεφτά στο εξωτερικό δεν μπορούν να φύγουν από την Ελβετία, το απαγορεύει η «Ελληνική Κυβέρνηση»….θα μείνουν εκεί για κάθε κίνδυνο…

5Και βγαίνουν στις Τηλεοράσεις οι ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ που Λήστεψαν τον Ελληνικό Λαό και δίνουν «Οδηγίες προς Ναυτιλομένους»…για να αντιμετωπίσει ο κακομοίρης ο Ελληνας την Φτώχεια που ΑΥΤΟΙ Δημιούργησαν…

Στην Ελλάδα των 1.500.000 άνεργων και ημιαπασχολήσιμων…τα λόγια περισσεύουν.

Τα ενδεικτικά «νουμεράκια»,που σε μερικούς δεν λένε τίποτα,αφιερωμένα σε μία γυναικεία ψυχή που με συγκίνησε σε σχετικό σχόλιο στο «Ο» όταν μου θύμισε την περιβόητη Λιτότητα του Α.Παπανδρέου…

Για να θυμούνται οι «παλαιότεροι»…και να μην παραμυθιάζονται οι νεώτεροι…

-Αμετανόητος

Οι 4 «αμετανόητοι αναρχικοί» με τα μάτια του Λένιν


123

» …Είμαστε αμετανόητοι αναρχικοί και δεν επιζητάμε συμπάθεια, συμπόνια ή κατανόηση επειδή πράξαμε ‘λάθος’ σε ένα ‘λάθος’ κόσμο. Επιδιώκουμε τη διάδοση των προταγμάτων μας και των πρακτικών μας και θα το παλέψουμε μέχρι την τελευταία μας λέξη, μέχρι την τελευταία μας σφαίρα.

» Κάθε μας επιθετική πράξη, είναι και μία στιγμή του συνολικού επαναστατικού πολέμου που διεξάγεται σε όλα τα επίπεδα. Τα χρήματα από αυτή τη ληστεία δεν είχαν προορισμό τον επίπλαστο καταναλωτικό παράδεισο. Είναι απλά το εργαλείο για να κινηθεί κάθε μορφή αγώνα…»

-Νίκος Ρωμανός, Δημήτρης Πολίτης,Ανδρέας-Δημήτρης Μπουρζούκος, Γιάννης Μιχαηλίδης-

————————————————————————————————————————————————-

Η απόρριψη της αστικής κοινωνίας, των ηθών, των ιδεών και των αξιών της έρχεται μέσα απ’ τα ίδια της τα σπλάχνα. Απ’ τα παιδιά της. Ναι. Απ’ τα παιδιά των Βορείων Προαστίων που δηλώνουν «αμετανόητοι αναρχικοί» και «δεν επιζητούν τη συμπάθεια, τη συμπόνια ή κατανόηση επειδή διέπραξαν «λάθος» σε ένα «λάθος κόσμο»»!

Η επιστολή των Νίκου Ρωμανού, Δημήτρη Πολίτη, Ανδρέα–Δημήτρη Μπουρζούκου και Γιάννη Μιχαηλίδη είναι ένα κείμενο ηθογραφία της Ελλάδας του 21ου αιώνα, της Ελλάδας της κρίσης. Είναι μια κραυγή απόγνωσης και αυτογνωσίας της αστικής τάξης και των ανώτερων μεσοστρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας που μαρτυρά την ηθική της χρεοκοπία. Τα δικά της παιδιά βγάζουν μια κραυγή απελπισίας που δεν μπορεί να υπερβεί τα αδιέξοδα της ταξικής τους καταγωγής. Πάνω απ’ όλα όμως, είναι μια γνήσια κραυγή που αναζητάει απεγνωσμένα λύτρωση απ’ τα δεσμά της και ταυτόχρονα αναδεικνύει τα αδιέξοδα που παράγει και αναπαράγει η κυρίαρχη τάξη και οι αξίες με τις οποίες διαπαιδαγωγείται πρώτα απ’ όλες η ίδια.

Η επιστολή των 4 παιδιών είναι μια ομολογία της χρεοκοπίας των αξιών και των ηθών της αστικής κοινωνίας, της κοινωνίας της οποίας «προϊόντα» αποτελούν τα ίδια αυτά τα παιδιά. Είναι η ανάδειξη της χρεοκοπίας της χλιδής που βασίζεται στην παραγωγή σύγχρονων Αθλίων. Χαρακτηρίζουν τη ληστεία μιας τράπεζας «συνειδητά πολιτική πράξη» και την «αντίστασή μας στην επέλαση της ψυχικής και αξιακής χρεοκωπίας του κόσμου τους».

Είναι φυσικό επακόλουθο να αντιλαμβάνονται έτσι την ενέργειά τους που ίσως οι περισσότεροι από μας θα τη χαρακτηρίζαμε πλιάτσικο. Την αντιλαμβάνονται έτσι γιατί πολύ απλά ξέρουν από «πρώτο χέρι» ότι η τάξη απ’ την οποία προέρχονται, κυριαρχεί γιατί ληστεύει, μέσω της μισθωτής εργασίας, τον ιδρώτα και το μόχθο ακόμα και τη ζωή των εργατών και του λαού. Γι’ αυτό τη μόνη γλώσσα που μπορούν να αντιτάξουν στην τάξη τους για να «συνομιλήσουν» μαζί της, είναι η γλώσσα που έμαθαν ως παιδιά αυτής της τάξης. Τη γλώσσα της ληστείας. Οι γονείς τους απλά λήστευαν τους γονείς και τα παιδιά των άλλων φτωχών συνοικιών για να εξαργυρώσουν την ύπαρξη των παιδιών των βορείων προαστίων. Για να εξαργυρώσουν την ύπαρξη των δικών τους παιδιών. Αυτά τα παιδιά αυτό που έχουν εισπράξει είναι ότι αποτελέσαν για τους γονείς τους ένα ακόμα ιδιοκτησιακό στοιχείο όπως το Jeep, η βίλα με τον κήπο στο Ψυχικό, οι τραπεζικές καταθέσεις στην Ελβετία κλπ. «Αγαθά» που τα έχει πληρώσει ενδεχομένως και με την ίδια του τη ζωή κάποιος εργάτης στο Πέραμα, στο Περιστέρι, στην Ελευσίνα ή οπουδήποτε αλλού σε κάποιο «εργατικό ατύχημα».

Και αυτός ο εξευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης οδηγεί το γιο του αστού στην αναρχία. Στην μικροαστική και αστική βία, όσο αυτός εγκαταλείπει μόνο ηθικά την τάξη του και όχι πολιτικά, όσο δεν μπορεί να αντιληφθεί την ανάγκη να γίνει και αποστάτης της τάξης του και να συνδεθεί με τις αξίες και τις αρχές των εκμεταλλευόμενων, με την εργατική τάξη και τον επιστημονικό σοσιαλισμό για να μπορέσει να βρει και ένα άλλο ηθικό πλαίσιο που θα σέβεται την ανθρώπινη ύπαρξη.

Η ακύρωσή τους ως ανθρώπινων υπάρξεων εξαιτίας της ταξικής τους καταγωγής ως γόνων της κυρίαρχης τάξης είναι που γεννά και το ανάλογο μίσος προς τους όρους της κοινωνίας που παράγει και αναπαράγει τις σχέσεις εκμετάλλευσης και κυριαρχίας μεταξύ των ανθρώπων. Αυτό μπορεί να εξηγήσει και το γιατί 4 αμούστακα παιδιά δηλώνουν έτοιμα να προβούν και σε «πολιτικές εκτελέσεις»! Δηλώνουν έτοιμα να χρησιμοποιήσουν τα όπλα σε συμπλοκή με τους «μπάτσους».

Αξίζει όμως τον κόπο να δει κανείς πιο ολοκληρωμένα και πως τις αντιλαμβάνονται και τις αντιπαραθέτουν στα βασανιστήρια που υποβλήθηκαν απ’ τους αστυνομικούς και απ’ τα οποία καταρχήν έγιναν γνωστοί σε όλους εμάς. «Θεωρούμε αυτονόητο –λένε– πως ανάμεσα σε εμάς και το σύστημα υπάρχει μια σαφής διαχωριστική γραμμή που αποτυπώνει τον πόλεμο μεταξύ δύο κόσμων. Τον κόσμο της κυριαρχίας, της καταπίεσης και την υποδούλωσης και τον κόσμο της ελευθερίας… …Τα βασανιστήρια ως μέθοδος ήταν, είναι και θα είναι ένα όπλο στη φαρέτρα της εκάστοτε εξουσίας. Εμείς, φυσικά, σαν αναρχικοί, αρνούμαστε να χρησιμοποιήσουμε μεθόδους βασανισμού απέναντι στους εχθρούς μας και προτάσσουμε την αξιοπρεπή τακτική των πολιτικών εκτελέσεων, καθώς δε θέλουμε να αναπαράγουμε τη σαπίλα του κόσμου τους αλλά να την εξοντώσουμε».

Σε κάθε περίπτωση τέτοιοι τύποι αξίζουν για δύο λόγους το σεβασμό μας: Πρώτον, γιατί δεν χρησιμοποίησαν τον οδοντίατρο που κρατούσαν όμηρο ως ασπίδα στη συμπλοκή τους με τις αστυνομικές δυνάμεις γιατί όπως λένε «η συνείδησή μας και ο αξιακός μας κώδικας δε μας επιτρέπουν να ρισκάρουμε τη ζωή ενός τυχαίου ανθρώπου που βρέθηκε μαζί μας παρά τη θέλησή του. …Κατά τη διάρκεια της σύλληψής μας το μόνο που δηλώσαμε από την αρχή ήταν ότι ο άνθρωπος που είχαμε μαζί μας δεν είχε καμία σχέση με τη ληστεία και εμάς». Και δεύτερον, γιατί όπως είναι έτοιμοι να στερήσουν τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου που θεωρούν ότι είναι υπεύθυνος για «τον κόσμο της κυριαρχίας και της υποδούλωσης» είναι έτοιμοι, παρότι αμούστακα παιδιά, να δεχτούν αδιαμαρτύρητα τις συνέπειες ακόμα και το βασανισμό τους.

Στην απορία ότι αυτού του είδους οι οργανώσεις είναι ή μπορεί να γίνουν υποχείρια μυστικών υπηρεσιών, ότι σχετίζονται με το κοινό έγκλημα κλπ, ναι είναι απόλυτα σωστά όλα αυτά. Ωστόσο θ’ αναρωτηθούμε γιατί έστω και ως «υποχείρια» κάποιων, αμούστακα παιδιά (και ίσως την περίοδο που διανύουμε, ειδικότερα μετά το Δεκέμβρη του 2008 είναι πολλά περισσότερα αυτά τα παιδιά από κάθε άλλη φορά στην Ελλάδα) που δεν αντιμετώπισαν φτώχεια αλλά ζούσαν στη χλιδή, φτάνουν ως το σημείο να παίξουν κορώνα γράμματα την ίδια τη ζωή τους ως «αμετανόητοι αναρχικοί»;

Είναι καιρός να αντιμετωπίσουμε τα κοινωνικά φαινόμενα με όρους επιστήμης και όχι με χωροφυλακίστικες προσεγγίσεις. Και αυτό οφείλει κανείς και απέναντι στους «αμετανόητους αναρχικούς» και τη μέθοδο δράσεων τύπου Ρομπέν των Δασών και ατομικής τρομοκρατίας που χρησιμοποιούν ή είναι έτοιμοι να το κάνουν. Γι’ αυτό θα θυμηθούμε το Λένιν που παρά το θαυμασμό του για τους Ναρόντνικους σε ότι αφορά την αυταπάρνηση και την αυτοθυσία με την οποία ήταν έτοιμοι να δώσουν και τη ζωή τους για τα ιδανικά τους, ήταν αμείλικτος πολέμιος πολιτικά απέναντί τους και στη μέθοδο της τρομοκρατίας και των δολοφονιών γιατί «πολιτική μπορεί να γίνει με όρους μαζών και όχι μεμονωμένων ηρώων».

Και ιστορικά νίκησε ο μαρξιστής Λένιν. Άλλωστε το είχε υποσχεθεί στο νεκρό αδελφό του μετά την εκτέλεσή του εξαιτίας της απόπειρας δολοφονίας του τσάρου Αλέξανδρου III. «Εμείς θα καταφέρουμε ότι δεν καταφέρατε εσείς γιατί θα ακολουθήσουμε άλλο δρόμο» ήταν τα λόγια του Λένιν, του κατά κόσμον Βλαντίμιρ Ίλιτς Ουλιάνοφ, του μετέπειτα ηγέτη των Μπολσεβίκων και της Οκτωβριανής Επανάστασης που συγκλόνισε τον Κόσμο και αποτέλεσε το μεγαλύτερο κοσμοϊστορικό γεγονός του 20ου αιώνα.

Υστερόγραφο: Ολόκληρη η επιστολή των τεσσάρων στο http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231234925

http://www.inprecor.gr/index.php/archives/231644

Πηγή. e-oikodomos.blogspot.com