TΑ ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ


Το σύστημα της διαπλοκής και της απάτης βάλλεται απο παντού κι όμως αντέχει.Αναμφίβολα, θα μπορούσε κάποιος -ας πούμε τεχνοκράτης ή υποστηρικτής του καπιταλισμού-να ισχυριστεί πως για να αντέχει το σύστημα στις οποιεσδήποτε πιέσεις απο τα κάτω και να συνεχίζει ακάθεκτο την απάνθρωπη πολιτική του,πως είναι έργο κάποιων πολιτικών ιδιοφυών που με το αστείρευτο ταλέντο που έχουν για να παραπλανούν τον κόσμο κατάφεραν να χειραγωγήσουν τις μάζες και να εξυπηρετήσουν εις το έπακρο τα σχέδια των απανταχού αφεντικών.Ντόπιων και ξένων.

Η παραπάνω υποτιθέμενη διατύπωση εμπεριέχει την μισή αλήθεια.Δηλαδή πως όντως οι μάζες εξαπατήθηκαν και χειραγωγήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν-όπως θα ξαναχρησιμοποιηθούν και στο μέλλον-ώς υποχείρια στην συστημική κρίση με σκοπό φυσικά να διασώσουν την ίδια την διαπλοκή και την απάτη της οποίας αφ’ενός μέν αποτελούν μέρος,αφ’ετέρου δέ έχουνε πέσει θύματά της.

Η άλλη μισή αλήθεια έγκειται πως η όλη διαχρονική χειραγώγηση των μαζών και δή των ελληνικών, δέν συντελέστηκε χάριν του υπαρκτού ομολογουμένως ταλέντου των πολιτικών αυτού του τόπου στην πλάνη και στην απάτη,αλλά συντελέστηκε πατώντας πάνω στις συστημικές αυταπάτες που βρίσκεται και τροφοδοτεί η κοιμώμενη πλειοψηφία.Με λίγα λόγια,μοναδικοί υπεύθυνοι για την αντοχή και την διαχρονικότητα του συστήματος είναι τα ίδια τα θύματά του.Αυτοί αποτελούν επί της ουσίας τα αντισώματα του συστήματος είτε εκούσια είτε ακούσια,καθώς συνθηκολόγησαν και ανέχτηκαν την πλάνη την οποία κάποιοι επέβαλλαν.

Συνέχεια

Ο Σαρτρ Και 31 Παραλλαγές Για Ένα Ποτήρι


   (Τετράδια Συνεργείου)

αρχείο λήψης (4)

“I will show you fear in a handful of dust.»  T.S. Eliot

Ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ είχε την τύχη να μείνει ορφανός από πατέρα όταν ήταν ενός έτους.

Μη γουρλώνετε τα μάτια.

Ο ίδιος το γράφει έτσι, στο αυγοβιογραφικό του βιβλίο, «Οι λέξεις».

Χωρίς ανταγωνιστή πλέον, ο μικρός Ζαν-Πωλ, είχε τη μητέρα του τελείως δική του, δίχως το φόβο του ευνουχισμού.

Και συνεχίζει: «Οι ψυχαναλυτές-φίλοι μου με βεβαιώνουν ότι χάρη στο θάνατο του πατέρα μου δεν απέκτησα Υπέρ-Εγώ.»

Συνέχεια

Τελευταία μεταξύ 38 χωρών στην ανταγωνιστικότητα η Ελλάδα


33Η Deloitte δημοσιεύει τη μελέτη «Παγκόσμιος Δείκτης Ανταγωνιστικότητας Βιομηχανικού Κλάδου 2013», μια συνεργασία μεταξύ της Deloitte Touche Tohmatsu Limited (Deloitte) και του Αμερικανικού Συμβουλίου Ανταγωνιστικότητας. Σύμφωνα με την έρευνα, οι αναδυόμενες οικονομίες αυξάνουν την ανταγωνιστικότητά τους, ενώ ανεπτυγμένες χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Ιαπωνία αντιμετωπίζουν διαρκώς μεταβαλλόμενες προκλήσεις. Οι δεξιότητες των εργαζομένων ως παράγοντας ανάπτυξης καινοτομίας έχει τον πλέον καθοριστικό ρόλο στην ανταγωνιστικότητα του βιομηχανικού κλάδου μιας χώρας.

Στην τελευταία θέση μεταξύ 38 χωρών κατατάσσεται η Ελλάδα. Όπως επισημαίνεται στη μελέτη, η αύξηση της ανταγωνιστικότητας του βιομηχανικού κλάδου στην Ελλάδα, βασισμένη σε εστιασμένα προϊόντα υψηλής τεχνογνωσίας και προστιθέμενης αξίας, καθίσταται σήμερα αναγκαία περισσότερο από ποτέ, καθώς μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στην ενίσχυση, αλλά και στην ανθεκτικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Η μελέτη βασίζεται σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε 550 διευθύνοντες συμβούλους (CEOs) και ανώτερα διευθυντικά στελέχη του βιομηχανικού κλάδου το 2012 (39,7% από Βόρεια Αμερική, 28,5% από Ασία, 21% από Ευρώπη, 5,4% από Νότια Αμερική και 5,4% από Αυστραλία) και αποτελεί συνέχεια μίας πολυετούς προσπάθειας για καλύτερη κατανόηση των τάσεων που δημιουργούν ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον στο βιομηχανικό κλάδο. Τα στελέχη κλήθηκαν να κατατάξουν τις χώρες με βάση την ανταγωνιστικότητα του βιομηχανικού κλάδου, σήμερα και μετά από πέντε χρόνια, και να αξιολογήσουν βασικούς παράγοντες που επηρεάζουν την ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας μιας χώρας. Επίσης, κλήθηκαν να διατυπώσουν τις απόψεις τους για τις παγκόσμιες οικονομικές συνθήκες και τις κυβερνητικές ενέργειες που δύναται να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα του βιομηχανικού κλάδου.

22Τα ευρήματα της μελέτης επιβεβαιώνουν ότι ο παγκόσμιος βιομηχανικός κλάδος θα συνεχίσει να υφίσταται διαρθρωτικές αλλαγές που θα επαναπροσδιορίσουν τους παράγοντες που επηρεάζουν την οικονομική ανάπτυξη, τη δημιουργία πλούτου, την εθνική ευημερία και ασφάλεια.

Ο Παγκόσμιος Δείκτης Ανταγωνιστικότητας Βιομηχανικού Κλάδου 2013 κατατάσσει την Κίνα ως την πλέον ανταγωνιστική χώρα στο βιομηχανικό κλάδο παγκοσμίως, τόσο σήμερα όσο και στα επόμενα 5 χρόνια, σε σύνολο 38 χωρών για τις οποίες έγινε η κατάταξη. Στην κορυφαία 10άδα σήμερα κατατάσσονται πέντε οικονομικά αναπτυγμένες χώρες – η Γερμανία (2η), οι Η.Π.Α. (3η), η Νότια Κορέα (5η), ο Καναδάς (7η) και η Ιαπωνία (10η) – καθώς και πέντε αναδυόμενες οικονομίες – η Κίνα (1η), η Ινδία (4η), η Ταϊβάν (6η), η Βραζιλία (8η) και η Σιγκαπούρη (9η).

Σε πέντε χρόνια από σήμερα η εικόνα αλλάζει. Χώρες με αναδυόμενες οικονομίες αναμένεται να καταλάβουν τις τρεις πρώτες θέσεις, με την Κίνα να διατηρεί την πρώτη θέση και τις Ινδία και Βραζιλία να ανέρχονται στη δεύτερη και τρίτη θέση αντίστοιχα. Το άλμα της Βραζιλίας από την 8η στην 3η θέση είναι το μεγαλύτερο αναμενόμενο για την επόμενη πενταετία. Αντίθετα οι χώρες με ανεπτυγμένες οικονομίες βρίσκονται σε χαμηλότερες θέσεις, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των στελεχών, με τη Γερμανία να πέφτει από τη 2η στην 4η θέση, τις ΗΠΑ από την 3η στην 5η, τη Νότια Κορέα από την 5η στην 6η, τον Καναδά από την 7η στην 8η και την Ιαπωνία να βγαίνει εκτός 10άδας, στη 12η θέση.

Από άποψη ευρύτερων περιοχών, η Αμερική θα εξακολουθεί να επιδεικνύει σημαντική ισχύ στο βιομηχανικό κλάδο, με τις Η.Π.Α., Βραζιλία και Μεξικό να βρίσκονται στις πρώτες 15 θέσεις. Αναμφισβήτητη είναι η μετατόπιση προς τις Ασιατικές χώρες, οι οποίες εκτιμάται ότι θα καταλαμβάνουν τις 10 από τις 15 πρώτες θέσεις.

11Το μήνυμα, ωστόσο, για την Ευρώπη είναι απογοητευτικό: Μόνο η Γερμανία παραμένει στην κορυφαία 15άδα, ενώ η πλειοψηφία των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών της κατάταξης αναμένεται να εμφανίσουν πτώση της ανταγωνιστικότητάς τους στον κλάδο.
Πηγή. Κέρδος online 28/1/2013

«Δημήτρης Λιαντίνης»ΔΕΝ είναι παράδειγμα να το δείχνουμε στα παιδιά μας ο «χρυσός αιώνας» του Περικλή (α’ μέρος).


«Το τέταρτο σημείο της άγνοιας και της πλάνης στη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών είναι η λάθος εικόνα που έστησαν μέσα μας οι δάσκαλοι ότι η ψηλότερη τάχα κορυφή της κλασικής Ελλάδας είναι ο Περικλής και ο «χρυσός αιώνας» του.
Η εκδοχή αυτή στην αξιολόγηση γενικά της ιστορίας της αρχαίας Ελλάδας έχει γίνει κύρια θέση. Και βέβαια ανταποκρίνεται σε μία μορφή της αλήθειας.
Δεν είναι όμως η ουσιαστική της μορφή, που πηγάζει από τη μονιμότητα και χύνεται στη διάρκεια των πραγμάτων και των δράσεων. Δεν είναι δηλαδή η αλήθεια, που προορίζεται να δείχνει το «εσαεί» όπως θα ‘λεγε ο Θουκυδίδης.Η θέση ότι ο αιώνας του Περικλή, 460-430 π.Χ. είναι η κορυφή της κλασικής Ελλάδας εκφράζει την προφάνεια και την επιπολή. Και η αλήθεια της δεν ημπορεί παρά να είναι η προφανής και η επιπόλαιη.
Γιατί η αλήθεια που φαίνεται δεν είναι κατά κανόνα και η αλήθεια που είναι. Κι εδώ μιλάμε για την πρώτη. Μιλάμε για την αλήθεια που την υπαγορεύουν τα θεατά και τα δρώμενα. Η αίσθηση του κατευθείαν και η αντίληψη του άμεσου.

Συνέχεια

Το λάθος των 25 δισ. ευρώ


0Στον Ταλλεϋράνδο, τον Γάλλο διπλωμάτη που υπηρέτησε που επιδεξιότητα και τυχοδιωκτισμό τόσο τους λαομίσητους Γάλλους βασιλείς, όσο και την Επανάσταση, τον Βοναπάρτη και την Παλινόρθωση, αποδίδεται το περίφημο απόφθεγμα: «Ήταν χειρότερο από έγκλημα. Ήταν λάθος!». Αυτό ήταν το απαθές σχόλιό του στην είδηση της εκτέλεσης ενός δούκα, τον οποίο ο Ναπολέων θεώρησε ύποπτο συνωμοσίας για την παλινόρθωση των Βουρβόνων. Η εξέλιξη της ιστορίας δικαίωσε τον Ταλλεϋράνδο. Ο Βοναπάρτης έσπευσε να αυτοανακηρυχθεί αυτοκράτορας, επιταχύνοντας έτσι τον συνασπισμό των εστεμμένων της Ευρώπης εναντίον του, ο οποίος και τον συνέτριψε.

 

Η «ατάκα» του Ταλλεϋράνδου στοιχειώνει παράδοξα τη μνημονιακή μας πραγματικότητα. Νιώθει κανείς αμηχανία ακόμη και στη διαχείριση του θυμού του για όσα συμβαίνουν. Ποια είναι χειρότερα; Τα εξακριβωμένα εγκλήματα εις βάρος της κοινωνίας ή τα λάθη των μετασχηματιστών και των μαθητευόμενων μάγων της;

 

Πριν από περίπου έναν χρόνο, η Βουλή βρέθηκε ενώπιον ενός ανάλογου διλήμματος. Η διόγκωση του ελλείμματος του 2009 σταδιακά από το 6% στο 15,8% ήταν έγκλημα ή λάθος; Το δίλημμα δεν σχετίζεται τόσο με τις θεωρίες συνωμοσίας για τη διαδρομή μέσω της οποίας η Ελλάδα οδηγήθηκε στα μνημόνια. Ας υποθέσουμε ότι από τη στιγμή που οι αγορές ανακάλυψαν το σαθρό ελληνικό οικοδόμημα δεν χρειάζονταν κάποιο ιδιαίτερο  σχέδιο για να εκτοπίσουν την Ελλάδα από κάθε πρόσβαση στον δανεισμό. Αλλά, η απάντηση της δικομματικής (ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ) εξεταστικής παρωδίας πέρυσι τον Μάρτιο κατέληξε στη διφορούμενη εκδοχή ενός «πολιτικού εγκλήματος» (ως προς τη διετία Καραμανλή που δεν έλαβε έγκαιρα μέτρα) και ενός «διαχειριστικού λάθους» (ως προς τη λογιστική της «διαφάνειας» που επέβαλε η κυβέρνηση Παπανδρέου). Η κυβερνώσα Ν.Δ. καλόν είναι να φρεσκάρει τη μνήμη της για το τι έλεγε και για το «έγκλημα» και για το «λάθος». Διότι βάσει αυτού του «λάθους» πορεύεται μέχρι σήμερα.

 

Το λάθος κυμαίνεται μεταξύ 13 και 27 δισ. ευρώ, βάσει των καταγγελιών της Ζωής Γεωργαντά, πρώην μέλους της διοίκησης της ΕΛΣΤΑΤ, που αντιμετωπίστηκε περίπου ως «γραφική». Και στη βάση αυτού του λάθους ελήφθησαν μέτρα λιτότητας  5,5 δισ. ευρώ σε πρώτη φάση και 25 δισ. τελικά με τα 2+1 μνημόνια.

 

Θα αναρωτηθεί κανείς: ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι το έλλειμμα του 2009 σκοπίμως «φουσκώθηκε», ώστε να ωριμάσει πολιτικά η ιδέα ένταξης της χώρας στο πρωτοφανές για την Ε.Ε. καθεστώς επιτροπείας, αυτό δεν αναιρεί το αντίστροφο «ξεφούσκωμα» που είχε επιβάλει το σημιτικό εκσυγχρονιστικό «έπος». Ναι, αλλά η διαφορά ανάμεσα στον διπλασιασμό και τον τριπλασιασμό του ελλείμματος αντιστοιχεί σε τουλάχιστον 5 δισ. ευρώ. Και 5 δισ. ευρώ είναι σχεδόν οι αποκρατικοποιήσεις του 2013, οι συντάξεις του ΙΚΑ μισού χρόνου, τα επιδόματα 100.000 ανέργων για έναν χρόνο ή η «μαγιά» για 100.000 θέσεις εργασίας. Εν ολίγοις, το «λάθος» των 5, 13, ή των 27 δισ. ευρώ το πληρώνουν εκατομμύρια άνθρωποι. Σε χρήμα και σε είδος. Άρα, είναι ένα λάθος που πέραν της περιουσιακής ζημιάς (αστική ευθύνη) έχει προκαλέσει και ανθρωπιστική (ποινική ευθύνη). Είναι ένα λάθος στα όρια του εγκλήματος. Ή ένα εγκληματικό λάθος.

 

Ενός λάθους μύρια έπονται. Αν το λάθος της στατιστικής απογείωσης του ελλείμματος ήταν το εφαλτήριο μιας κρίσης που (ξανα)έγινε ευρωπαϊκή και παγκόσμια, τι να πει κανείς για το κυνικά ομολογούμενο λάθος του ΔΝΤ, του βασικού τεχνοκρατικού πυλώνα της τρόικας, για την επίδραση των πακέτων λιτότητας στην ελληνική οικονομία; Μέχρι τώρα η επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ περιοριζόταν στο να αιτιολογεί τις τερατώδεις αποκλίσεις από τις αρχικές εκτιμήσεις του οργανισμού για την ύφεση με την υπερβολική δόση λιτότητας που -και καλά- επέβαλε η γερμανική ηγεσία. Και ο Πόλ Τόμσεν απλώς πέταγε στο τραπέζι μια αναθεωρημένη πρόβλεψη, μαζί με μερικά καρφιά για καθυστερήσεις στην υλοποίηση των «μεταρρυθμίσεων» από την ελληνική κυβέρνηση και για την ανάγκη αλλεπάλληλων «κουρεμάτων» του ελληνικού χρέους. Πίσω από αυτά τα μισόλογα στήθηκε κι ο μύθος περί αβυσσαλέας αντίθεσης μεταξύ ΔΝΤ και γερμανικής ηγεσίας στη συνταγή της ελληνικής προσαρμογής.

 

Το καινούργιο στοιχείο είναι η ομολογία ότι όλη η «βρομοδουλειά» του ΔΝΤ στην Ελλάδα βασίζεται σε ένα «λάθος». Ο επικεφαλής οικονομολόγος του οργανισμού Ολιβιέ Μπλανσάρ, σ’ ένα τεχνοκρατικό κείμενο, δίνει στεγνά την τρόικα και τους πολλά βαρείς χαρτογιακάδες της, αποκαλύπτοντας εμμέσως πλην σαφώς μια εσκεμμένη υποτίμηση της υφεσιακής επίπτωσης της λιτότητας. Έτσι μπήκε στη ζωή μας ο «πολλαπλασιαστής», όπως τα spreads πριν από τρία χρόνια έγιναν η «καλημέρα» μας. Ο συντελεστής που υπολογίζει τι επίδραση έχει στο ΑΕΠ μιας οικονομίας κάθε πακέτο περικοπών που προωθεί μια κυβέρνηση, πόση ύφεση προκαλεί 1 ευρώ λιτότητας στις δημόσιες δαπάνες, επενδυτικές ή καταναλωτικές. Ή, αντιστρόφως, πόση ανάπτυξη φέρνει 1 ευρώ αύξησης των δαπανών.

 

Οι αρχιτέκτονες των μνημονίων όρισαν ως πολλαπλασιαστή για το ελληνικό πρόγραμμα λιτότητας το 0,5. Υπολόγισαν, δηλαδή, ότι κάθε ευρώ λιτότητας θα προκαλούσε μόλις 50 λεπτών ύφεση. Ήτοι, τα 5,5 δισ. του πρώτου πακέτου -που έγιναν 14,5 με το δεύτερο πακέτο μέτρων και περίπου 30 δισ. με το τρίτο κύμα μέτρων μέχρι και το 2016-, θα απέδιδαν ύφεση μόλις 15 δισ. μέχρι το 2016. Τόση μετριοπάθεια! Μέχρι στιγμής, κι ενώ έχουν εφαρμοστεί λιγότερα από τα μισά μέτρα λιτότητας, έχουν εξαερωθεί 30 δισ. ευρώ από το ελληνικό ΑΕΠ. Σόρι, ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής ήταν λάθος, λέει ο Μπλανσάρ, έπρεπε να τον ορίσουμε στο 1, στο 1,5, ίσως και στο 1,7. Άλλωστε τέτοιους πολλαπλασιαστές χρησιμοποίησε το ίδιο το ΔΝΤ στις εντελώς πρόσφατες εκτιμήσεις του (Οκτώβριος) για την παγκόσμια οικονομία. Διπλάσιους ή τριπλάσιους από τον «ελληνικό».

 

Το «λάθος» μεταφράζεται σε μια ύφεση που στο κλείσιμο της τριετίας του μνημονίου, τον προσεχή Μάιο, μπορεί να προσεγγίζει το 20% και στο τέλος της «θεραπείας» το 2016 να υπερβαίνει το 30%. Περίπου 42 δισ. ΑΕΠ, πραγματικού πλούτου, θα έχουν κάνει φτερά. Αν σ’ αυτά προσθέσει κανείς τους 1,5 εκατ. ανέργους, τα 50 δισ. δημόσιας περιουσίας που θα έχει ιδιωτικοποιηθεί, τα άλλα τόσα ιδιωτικής περιουσίας των υπερχρεωμένων που θα έχει απαλλοτριωθεί, τους αυτόχειρες, τους καταθλιπτικούς, τους νέους μετανάστες, τους νεόπτωχους, τότε το «λάθος» γίνεται ένα κανονικό ανθρωπιστικό έγκλημα. Μια κοινωνική γενοκτονία.

 

Πώς πληρώνονται τα λάθη; Στη ζωή των κοινών θνητών δεν ισχύει το κλισέ «μετά την απομάκρυνσιν εκ του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται». Ένας υπάλληλος, ένας πολίτης, έχει αντικειμενική ευθύνη για κάθε λάθος του που προκαλεί περιουσιακή ζημία. Αν, μάλιστα, αποδειχθεί και δόλος ή βαριά αμέλεια, το «λάθος» γίνεται «έγκλημα» και επιφέρει ποινικές συνέπειες. Υπάρχει η κλασική ταινία του Τζαβέλα «Μια ζωή την έχουμε», όπου ο τίμιος ταμίας τραπέζης Κλέων προσπαθεί να ανακαλύψει την πηγή ενός λάθους, ενός πλεονάσματος 1.101.101,10 δραχμών, κι επειδή αδυνατεί να το εξηγήσει αποφασίζει να το καταχραστεί και να ζήσει «ντόλτσε βίτα». Καταλήγει στη φυλακή, αποφυλακίζεται, όμως, μετά πολλών επαίνων, ώστε να καλυφθεί η λαμογιά του διευθυντή της τράπεζας, που αποτελεί και την αιτία του μυστηριώδους πλεονάσματος. Αδέκαρος και προδομένος από το ερωτικό έπαθλο του σύντομου πλουτισμού του, μια επαγγελματία κυνηγό παχυλών πορτοφολιών, μεταναστεύει στην Αμερική.

 

Στο μεγάλο ταμείο του καπιταλιστικού σύμπαντος δεν υπάρχει μηχανισμός κολασμού και επανορθώσεων. Η ιστορία του ΔΝΤ είναι μια σειρά από «λάθη» και «εγκλήματα» εις βάρος κοινωνιών για τα οποία ουδείς, πολιτικός ή τεχνοκράτης, έχει λογοδοτήσει ποτέ. Η περίφημη τιμωρητική λειτουργία των αγορών είναι μια απάτη. Όπως αποδεικνύει η εξέλιξη της ελληνικής τραγωδίας, οι αγορές επιβραβεύουν την πλήρη εφαρμογή του εγκληματικού λάθους. Τα spreads πέφτουν, ενώ επισωρεύονται ερείπια ύφεσης 20%.

 

Ο μόνος μηχανισμός απόδοσης δικαιοσύνης είναι αυτός που διαθέτουν οι κοινωνίες. Στην περίπτωση του ΔΝΤ και των εντολοδόχων του, η δικαιοσύνη απονέμεται με την αντιστροφή του ρητού: Το λάθος πληρώνεται μόνο με την απομάκρυνση του Ταμείου. Του Διεθνούς Νομισματικού και όποιου άλλου.

 

 

 

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

 

Κλέων: Ορίστε. Καινούργιο τσιγάρο πεταμένο. Τρεισήμισι δεκάρες.

Μανώλης: Κακομοίρη μου! Σκέπτεσαι τις τρεισήμισι δεκάδες και δεν σκέφτεσαι τις τρεισήμισι χιλιάδες λίρες.
Κλέων: Αχ… Αυτές σκέφτομαι κι έχω ζαλιστεί.
Μανώλης: Αχ… Έπρεπε να ’ταν άλλος στη θέση σου. Άλλος…
Κλέων: Άλλος; Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται τιμιότης ή δειλία… Δειλία, ε;
Μανώλης: Δειλία. Τη θεωρία του μανδαρίνου την ξέρεις;
Κλέων: Ποιανού;
Μανώλης: Εάν σου πουν ότι τώρα, εδώ στην Αθήνα, θα πατήσεις ένα κουμπί και την ίδια στιγμή στα βάθη της Κίνας θα πεθάνουν τρεις χιλιάδες μανδαρίνοι, αλλά εσύ θα γίνεις πάμπλουτος, το πατάς το κουμπί;
Κλέων: Τρεις χιλιάδες μανδαρίνοι στα βάθη της Κίνας…
Μανώλης: …Κίτρινοι σαν τις χρυσές τις λίρες
Κλέων: Πες τρεισήμισι. Κάθε μανδαρίνος και λίρα…. Και πάλι θα το σκεφτόμουνα. 

Γιώργου Τζαβέλλα, «Μια ζωή την έχουμε»

(Επενδυτής, 26/1/2013)

Πηγή. http://kibi-blog.blogspot.gr/

Το «μπρούκλης» δεν βγαίνει από το Brookings


123Γράφει ο Αμετανόητος

Την υπάρξη του Ινστιτούτου Brookings τη μάθανε πάρα πολλοί τώρα τελευταίως, από τον κ.Τσίπρα. Ο Ελληνας πολιτικός και αρχηγός της Αξιωματικής αντιπολίτευσης έδωσε έναν λόγο, εκεί στην μακρινή Ουάσιγκτον.

https://bluebig.wordpress.com/2013/01/24/%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%B1-%CE%B1-%CF%84%CF%83%CE%B9%CF%80%CF%81%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B9%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%BF-brookings/

Πολλοί Ελληνες αγνοούν όμως, ότι το 2002, το Αμερικάνικο Ιδρυμα μαζί με την Τράπεζα της Ελλάδας έδωσαν στο Ελληνικό (και μη) προσκήνιο ΜΙΑ ΕΚΘΕΣΗ.

Και πάρα πολύ σημαντική κατά τη γνώμη μας.

Την έκθεση αυτή την υπογράφουν μεταξύ άλλων ονόματα όπως ο κ. Γκαργκάνας, ο κ.Σπράος, ο κ,Κολλίντζας, ο κ.Ζόνζηλος, ο κ.Παπακωνσταντίνου (ο γνωστός…) ο κ.Παπαδήμος (κι εδώ ο γνωστός…) και άλλοι πολλοί Ελληνες και μή Ελληνες.

Το όνομά της είναι «Οικονομικές Επιδόσεις και Προοπτικές της Ελλάδος».

Και είναι αυτή: http://www.bankofgreece.gr/BoGDocuments/Brookings_el.pdf

Ρίξτε μια ματιά ή και διαβάστε την αν έχετε μακροοικονομικά βίτσια…

Η Εκθεση βέβαια ήταν (και παραμένει) Ακρως Αποκαλυπτική…!!!

Ακόμα και σήμερα.

Όχι μόνο γιατί περιγράφει με σημαντικές (ομολογουμένως) αναλύσεις την Οικονομική κατάσταση της Ελλάδας τα χρόνια πριν το 2000 αλλά γιατί ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ και ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ τα επόμενα βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν.

Και όταν λέμε «να ακολουθηθούν» δεν εννοούμε από μαρξιστές οικονομολόγους αλλά από ΚΑΘΑΡΑ νεοφιλελεύθερης «κοπής» εκτελεστικά όργανα…

Επειδή βέβαια δεν είναι δυνατόν να δώσουμε περίληψη των 800 περίπου σελίδων αυτής της έκθεσης και ειδικά όταν είναι σε άκρως εξειδικευμένα οικονομικά θέματα που ο απλός πολίτης δεν μπορεί να παρακολουθήσει, θα εστιάσω ΜΟΝΟ σε ένα θέμα που αφορά κυρίως τους Ελληνες συνταξιούχους (και όχι μόνο…).

Στην 473η σελίδα λοιπόν  της έκθεσης ο κ.Axel Borsch-Supan και ο κ.Πλάτων Τήνιος

Όταν γράφουν για το ΑΦΑΝΕΣ ΧΡΕΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, μελετάνε και το Εναλλακτικό σενάριο της:

1)      Aύξησης των εισφορών κατά 40%

2)      Μείωσης του ποσοστού αναπλήρωσης κατά 50% και

3)      Αύξησης του χρόνου καταβολής εισφορών κατά 5 έτη (από το 2000)

Σαν έτος βάσης όλων των υπολογισμών παίρνουν το ΑΕΠ του 1994.

Ποιό είναι όμως το έτος όμως (που όλως τυχαίως)…υπολογίζουν ότι πρέπει να συμβούν το 1&2 που προαναφέραμε ?

Μα φυσικά το σωτήριο έτος του 2010…!!!

Σας θυμίζει τίποτα αυτό το έτος ? Και βέβαια μας θυμίζει…

1234Και για να μην πεί κάποιος κακεντρεχής ότι απομονώνω σαν καλός συνωμοσιολόγος (άλλωστε πολλές συνωμοσίες μαζεύτηκαν τώρα τελευταία πάνω από τον Ελλαδικό ουρανό…) μία τυχαία ;;; ημερομηνία ή ένα επιλεγμένο ;;; κεφάλαιο της έκθεσης θα πώ μόνο τούτο.

Όταν κάποιος διαβάσει το κείμενο που έγραψε ο κ.Παπαδήμος θα διαβάσει μεταξύ άλλων ότι στόχος (δήθεν) είναι «να υπάρξει πραγματική σύγκλιση του Ελληνικού βιοτικού επιπέδου με τον μέσο όρο της Ε.Ε.» και επίσης «η καταπολέμηση της ανεργίας που το 2000 έφτανε το 10%».

Αυτά τα έλεγε βέβαια και ο κ.Γκίκας Χαρδούβελης στην Εθνική Τράπεζα ο «κολλητός» του κ.Παπαδήμου…

http://olympia.gr/2010/12/15/%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BB%CE%AD%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9/

Πως όμως ήταν δυνατόν με άκρως μονεταριστικές πολιτικές και υπάρχουσας ΑΠΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΣΗΣ της χώρας (που την περιγράφουν με εκνευριστική ακρίβεια στην έκθεση) θα φτάναμε στα επίπεδα του 4 και του 5% ανεργίας…, αυτό, μόνο ο Χάρυ Πόττερ γνωρίζει.

Το παραμύθι λοιπόν έπεφτε σύννεφο.

Ηταν έτος «ευρώ» και έπρεπε να πούνε και καμιά μ@λ@κία στον κόσμο για να μην μας πάρουν με τις πέτρες…

Και επειδή λοιπόν κάποιος θα πεί: «δίκιο είχε ο Παπαδήμος και οι σοφοί οικονομολόγοι, αφού δεν έγιναν αυτές οι διαρθρωτικές αλλαγές επί Κ.Καραμανλή» κι έτσι «από το 2004 μέχρι το 2009 που ΠΑΡΑΔΩΘΗΚΕ η σκυτάλη, το παιχνίδι της οικονομίας είχε χαθεί»…θα απαντήσω λακωνικά.

Εχετε δεί σε περίοδο ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ στον Οικονομικό κύκλο να ΜΕΙΩΝΟΥΝ τους φόρους των επιχειρήσεων, να ΑΥΞΑΝΟΥΝ των νοικοκυριών και ταυτόχρονα να ΑΥΞΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ;;;

Ακόμα και αν είσαι ο Μίλτον Φρήντμαν, δεν το κάνεις αυτό το έγκλημα.

Για να το πληρώσει (όταν το πληρώσει…) στην «τελική» ποιός ;;; αυτό το «λογικοφανές» Χρέος;;;

Οι επιχειρήσεις ή τα φυσικά πρόσωπα ;;; Προφανώς τα φυσικά πρόσωπα. http://www.seodi.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=53%3A-q-q&catid=4%3A2009-10-13-14-20-14&Itemid=11&lang=el

Και ήρθαν ΠΑΛΙ εφέτος οι «ειδήμονες» να φορολογήσουν ακόμα πιο σκληρά,να τιμωρήσουν, τους ανάπηρους και τις οικογένειες με παιδιά, ακόμα και από αυτούς που εισπράττουν μερίσματα από τις ανώνυμες εταιρείες…!!!

Συνεπώς λοιπόν, αφού θα έπρεπε να διαλέξουμε κάποτε (άραγε πότε ;;; μαντέψτε…!!!) ανάμεσα στο ΧΡΕΟΣ και τις ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ θα διαλέγαμε το Χρέος (για να μην είμαστε μπαταχτσήδες…) και έτσι θα περνάγαμε ΟΛΑ τα Καταστροφικά μέτρα για τον κόσμο της Εργασίας και την καταστροφή του υποτυπώδoυς Ελληνικού κοινωνικού κράτους. Περισσότερα εδώ: [Νεοφεουδαρχία Ο θάνατος του κοινωνικού κράτους

http://olympia.gr/2012/06/06/%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CF%86%CE%B5%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%BF-%CE%B8%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA]

12345Διότι την δουλειά που άφησε στη μέση η κα Θάτσερ έπρεπε να την τελειώσουν με κάθε τρόπο οι δεξιές, οι συντηρητικές, οι φιλελεύθερες, οι σοσιαλδημοκρατικές, οι σοσιαλΗστικές και οι νεοφιλελεύθερες ΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΕΣ πολιτικές ηγεσίες της Ε.Ε.

Γιατί ο στόχος ήταν το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό μοντέλο που χάλαγε την πιάτσα…

Την παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική πιάτσα.

Αυτές τις κατακτήσεις των πτωχών, εργαζόμενων ανθρώπων που έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους στο Σικάγο και αλλού για να κατοχυρώσουν τα Δικαιώματα του ανθρώπου που παράγει Πλούτο.

Γιατί ο πραγματικός πλούτος δεν παράγεται ποτέ μόνος του.

Το «μπρούκλης»* πάντως, δεν βγαίνει από το Brookings…

Eντάξει Αλέξη ?

*http://www.slang.gr/lemma/show/mprouklis_903

Ψάχνει νίκες αλα Θάτσερ…


1Η επιλογή Σαμαρά για σύγκρουση με τους απεργούς του μετρό κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Κάθε δεξιά και μάλιστα νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση χρειάζεται να επιβεβαιώνει την…κυριαρχία της μέσα από συγκρούσεις με τμήματα της εργατικής τάξης τα οποία εμφανίζει επικοινωνιακά ως οπαδούς του “αναχρονισμού”, που αντιτίθενται στις επιχειρούμενες “μεταρρυθμίσεις” που δήθεν προωθούνται προς όφελος του ευρυτέρου κοινωνικού συνόλου.

Την ίδια τακτική εφήρμοσαν η Θάτσερ και ο Ρέηγκαν τη δεκαετία του ’80 ενώ σε άλλες χώρες, ο νεοφιλελευθερισμός προχώρησε μέσα από πραξικοπηματικές ενέργειες επίθεσης συνολικά στη δημοκρατία.

Η λογική, το μήνυμα πίσω από αυτές τις συγκρούσεις είναι τριπλό : πρώτον ότι διεξάγεται ένας εσωτερικός κοινωνικός πόλεμος. Από τη μια, οι δήθεν βολεμένοι του προηγουμένου συστήματος- κυρίως εργαζόμενοι στο στενό δημόσιο τομέα και στις ΔΕΚΟ όπως στη χώρα μας- και από την άλλη υποτίθεται η κοινωνική πλειοψηφία που εκφράζεται όχι μόνο πλειοψηφικά αλλά συνολικά από το κυβερνητικό- μιντιακό- επιχειρηματικό σύμπλεγμα.

Συνεπώς η κυβέρνηση εμπεδώνει μια κατάσταση μόνιμης εκτάκτου ανάγκης, η οποία “τεντώνει” τους δημοκρατικούς θεσμούς στα όριά τους ή και πέραν αυτών, προκειμένου να νομιμοποιηθούν όλες οι βίαιες δημοκρατικές αφαιρέσεις που είναι απαραίτητες για να επιβληθούν οι προωθούμενες οικονομικές πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού.

Δεύτερον, ότι η κοινωνία είναι περίπου αταξική ή υπερταξική. Κοινωνία δεν είναι οι απεργοί, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι που διεκδικούν, οι αγρότες που κινητοποιούνται, οι φοιτητές που προχωρούν σε καταλήψεις κλπ. Δεν είναι καν όλες οι παραπάνω κατηγορίες και πολλές ακόμα ως τέτοιες, με αυτές τους τις ιδιότητες.

Η κοινωνία είναι ένας χυλός καταναλωτών, μικροϊδιοκτητών ή μεγαλοϊδιοκτητών που εμφορούνται όχι απλά από τον κοινωνικό αυτοματισμό αλλά από τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Τρίτον, ότι το παραδοσιακό “παιχνίδι” διαπραγμάτευσης μεταξύ κοινωνικών φορέων όπως είναι τα συνδικάτα ή οι φοιτητές από τη μια και οι συστημικοί κυβερνώντες από την άλλη έχει ανατραπεί στρατηγικά εις βάρος των πρώτων.

Ότι δηλαδή η κυβέρνηση και δι’ εαυτής το κατεστημένο της χώρας δε συνομιλεί καν με διαμαρτυρομένους. Τους καταστέλλει και τους ωθεί στο περιθώριο ως εχθρούς, ως τρομοκράτες κλπ. Με αυτήν την πολιτική σοκ φιλοδοξεί η κυβέρνηση να διαλύσει ενοχλητικούς- έστω εν δυνάνει- χώρους όπως είναι τα συνδικάτα, το δημόσιο πανεπιστήμιο, τα κοινωνικά κινήματα και μάλιστα τα πιο μαχητικά.

Η παραπάνω λογική εξυπηρετεί βεβαίως ένα ευρύτερο σχέδιο αναδιάταξης του τοπίου στο οικονομικό, κοινωνικό αλλά και πολιτειακό πεδίο.

Στο οικονομικό κατατείνει στην εδραίωση μιας πιο κλειστής και ισχυρής ολιγαρχίας, δηλαδή στις βίαιες ενδοκαπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις.

Στο κοινωνικό πεδίο στη συγκρότηση μιας κοινωνίας μετασοβιετικού τύπου, με το λαό εσωτερικά αποδιαρθρωμένο, τους θεσμούς συμμετοχής του διαβρωμένους και ηττημένους.

Στο πολιτειακό πεδίο σε ένα βοναπαρτικού τύπου σύνταγμα με υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε πιο κλειστά και λιγότερο ελεγχόμενα από τα κάτω σχήματα, εξαιτίας των οποίων η λαϊκή κυριαρχία θα αφυδατωθεί πλήρως, εάν δεν επιλεγεί η αντικοινοβουλευτική εκτροπή.

Με άλλα λόγια οι “νίκες” απέναντι σε συνδικάτα και καταληψίες που επιδιώκει ο Α. Σαμαράς δεν είναι απλά ψηφοθηρικού χαρακτήρα ενέργειες αλλά τμήματα σχεδίου για μια συνολικότερη αντιδραστική ανατροπή στην ελληνική κοινωνία. Ψάχνει τους “ανθρακωρύχους” του για να τσακίσει όλο το συνδικαλιστικό κίνημα. Επιδιώκει τα “Φόκλαντς” του προκειμένου να αποπροσανατολίσει από τη φτώχεια και τη δυστυχία που σκορπάει με την πολιτική του.

Και εν τέλει αν δεν τα καταφέρει ο ίδιος, στο παρασκήνιο παραμονεύουν οι δυνάμεις της ανωμαλίας με κοινοβουλευτική ή ξεκάθαρα αντικοινοβουλευτική περιβολή.

Θέμης Τζήμας

http://logoplokies.blogspot.gr/2013/01/blog-post_27.html

Το είδαμε στο nonews-NEWS