Ψάχνει νίκες αλα Θάτσερ…


1Η επιλογή Σαμαρά για σύγκρουση με τους απεργούς του μετρό κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Κάθε δεξιά και μάλιστα νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση χρειάζεται να επιβεβαιώνει την…κυριαρχία της μέσα από συγκρούσεις με τμήματα της εργατικής τάξης τα οποία εμφανίζει επικοινωνιακά ως οπαδούς του “αναχρονισμού”, που αντιτίθενται στις επιχειρούμενες “μεταρρυθμίσεις” που δήθεν προωθούνται προς όφελος του ευρυτέρου κοινωνικού συνόλου.

Την ίδια τακτική εφήρμοσαν η Θάτσερ και ο Ρέηγκαν τη δεκαετία του ’80 ενώ σε άλλες χώρες, ο νεοφιλελευθερισμός προχώρησε μέσα από πραξικοπηματικές ενέργειες επίθεσης συνολικά στη δημοκρατία.

Η λογική, το μήνυμα πίσω από αυτές τις συγκρούσεις είναι τριπλό : πρώτον ότι διεξάγεται ένας εσωτερικός κοινωνικός πόλεμος. Από τη μια, οι δήθεν βολεμένοι του προηγουμένου συστήματος- κυρίως εργαζόμενοι στο στενό δημόσιο τομέα και στις ΔΕΚΟ όπως στη χώρα μας- και από την άλλη υποτίθεται η κοινωνική πλειοψηφία που εκφράζεται όχι μόνο πλειοψηφικά αλλά συνολικά από το κυβερνητικό- μιντιακό- επιχειρηματικό σύμπλεγμα.

Συνεπώς η κυβέρνηση εμπεδώνει μια κατάσταση μόνιμης εκτάκτου ανάγκης, η οποία “τεντώνει” τους δημοκρατικούς θεσμούς στα όριά τους ή και πέραν αυτών, προκειμένου να νομιμοποιηθούν όλες οι βίαιες δημοκρατικές αφαιρέσεις που είναι απαραίτητες για να επιβληθούν οι προωθούμενες οικονομικές πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού.

Δεύτερον, ότι η κοινωνία είναι περίπου αταξική ή υπερταξική. Κοινωνία δεν είναι οι απεργοί, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι που διεκδικούν, οι αγρότες που κινητοποιούνται, οι φοιτητές που προχωρούν σε καταλήψεις κλπ. Δεν είναι καν όλες οι παραπάνω κατηγορίες και πολλές ακόμα ως τέτοιες, με αυτές τους τις ιδιότητες.

Η κοινωνία είναι ένας χυλός καταναλωτών, μικροϊδιοκτητών ή μεγαλοϊδιοκτητών που εμφορούνται όχι απλά από τον κοινωνικό αυτοματισμό αλλά από τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Τρίτον, ότι το παραδοσιακό “παιχνίδι” διαπραγμάτευσης μεταξύ κοινωνικών φορέων όπως είναι τα συνδικάτα ή οι φοιτητές από τη μια και οι συστημικοί κυβερνώντες από την άλλη έχει ανατραπεί στρατηγικά εις βάρος των πρώτων.

Ότι δηλαδή η κυβέρνηση και δι’ εαυτής το κατεστημένο της χώρας δε συνομιλεί καν με διαμαρτυρομένους. Τους καταστέλλει και τους ωθεί στο περιθώριο ως εχθρούς, ως τρομοκράτες κλπ. Με αυτήν την πολιτική σοκ φιλοδοξεί η κυβέρνηση να διαλύσει ενοχλητικούς- έστω εν δυνάνει- χώρους όπως είναι τα συνδικάτα, το δημόσιο πανεπιστήμιο, τα κοινωνικά κινήματα και μάλιστα τα πιο μαχητικά.

Η παραπάνω λογική εξυπηρετεί βεβαίως ένα ευρύτερο σχέδιο αναδιάταξης του τοπίου στο οικονομικό, κοινωνικό αλλά και πολιτειακό πεδίο.

Στο οικονομικό κατατείνει στην εδραίωση μιας πιο κλειστής και ισχυρής ολιγαρχίας, δηλαδή στις βίαιες ενδοκαπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις.

Στο κοινωνικό πεδίο στη συγκρότηση μιας κοινωνίας μετασοβιετικού τύπου, με το λαό εσωτερικά αποδιαρθρωμένο, τους θεσμούς συμμετοχής του διαβρωμένους και ηττημένους.

Στο πολιτειακό πεδίο σε ένα βοναπαρτικού τύπου σύνταγμα με υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε πιο κλειστά και λιγότερο ελεγχόμενα από τα κάτω σχήματα, εξαιτίας των οποίων η λαϊκή κυριαρχία θα αφυδατωθεί πλήρως, εάν δεν επιλεγεί η αντικοινοβουλευτική εκτροπή.

Με άλλα λόγια οι “νίκες” απέναντι σε συνδικάτα και καταληψίες που επιδιώκει ο Α. Σαμαράς δεν είναι απλά ψηφοθηρικού χαρακτήρα ενέργειες αλλά τμήματα σχεδίου για μια συνολικότερη αντιδραστική ανατροπή στην ελληνική κοινωνία. Ψάχνει τους “ανθρακωρύχους” του για να τσακίσει όλο το συνδικαλιστικό κίνημα. Επιδιώκει τα “Φόκλαντς” του προκειμένου να αποπροσανατολίσει από τη φτώχεια και τη δυστυχία που σκορπάει με την πολιτική του.

Και εν τέλει αν δεν τα καταφέρει ο ίδιος, στο παρασκήνιο παραμονεύουν οι δυνάμεις της ανωμαλίας με κοινοβουλευτική ή ξεκάθαρα αντικοινοβουλευτική περιβολή.

Θέμης Τζήμας

http://logoplokies.blogspot.gr/2013/01/blog-post_27.html

Το είδαμε στο nonews-NEWS

 

 

Γιατί ο Γιάννης Στουρνάρας είναι άσχετος με τα οικονομικά ή όντως γνωρίζει οικονομικά…!!!


4444Σ.α.γ. Αυτά τα δύο άρθρα που θα διαβάσετε τα κατατάσσω στην κατηγορία των Απίστευτων…»δεν υπάρχουν».

Οι Νεοφιλελεύθεροι στην Ελλάδα μάλλον δεν έχουν καταλάβει ούτε το 1/1.000.000.000 από τις ΚΑΘΑΡΑ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ του Σημίτη και της παρέας της Φραγκφούρτης…(δείτε σχετικό άρθρο στο blog).Οπου βρεθούν και όπου σταθούν λένε ότι η Ελλάδα ήταν σοβιετία…αλλά μάλλον έχουν ξεχάσει ότι η Ελλάδα ΠΛΗΡΩΣΕ ΜΕ ΑΙΜΑ για να ΜΗΝ είναι σοβιετία…και να είναι ΓΑΝΤΖΩΜΕΝΗ στο Αμερικάνικο άρμα…
Είναι πλέον προφανές,ότι ισχυρίζονται, ότι δεν φταίει το σύστημα που λέγεται «καπιταλισμός» αλλά η λάθος εφαρμογή του εδώ στην Ελλάδα…Και μάλλον θα πρέπει να το ξαναδούμε το έργο σε καλύτερη version με τα updates  και για τα επόμενα 50-70 χρόνια…??? Μάλλον είναι πολύ πίσω από την κοινωνία…

Απολαύστε τα…

333Γιατί ο Γιάννης Στουρνάρας είναι άσχετος με τα οικονομικά

Από τον Ναπολέων Λιναρδάτο.

Δεν υπάρχει δημόσιο πρόσωπο, όπως ο Γιάννης Στουρνάρας, που να ενσαρκώνει με τόση ακρίβεια τόσες πολλές από τις αξίες του χρεοκοπημένου μεταπολιτευτικού συστήματος. Εδώ μερικοί λόγοι για την ασχετοσύνη του περί οικονομικών.

– Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι άσχετος με τα οικονομικά γιατί δεν καταλαβαίνει ότι η υψηλή φορολογία καταστρέφει την οικονομία. Οι κυριακάτικες εφημερίδες ήταν γεμάτες με οικονομικά ρεπορτάζ τρόμου. «Η φοροεπιδρομή σε ακίνητα και αυτοκίνητα είχε ασήμαντο όφελος για τα δημόσια ταμεία, ωστόσο αποτέλεσε βασική αιτία ύφεσης και διάλυσης των δύο κλάδων» από το Πρώτο Θέμα. Ενώ στο Βήμα θα διαβάζουμε «Όπου σταθεί και όπου βρεθεί κανείς, δεν ακούει τίποτε άλλο παρά δραματικές ιστορίες για φόρους που κλονίζουν μαζικά του φορολογούμενους και τα νοικοκυριά.» Οι φόροι είναι ένα αναγκαίο κακό και επιβάλλεται πάντοτε να είναι όσο τον δυνατόν χαμηλότεροι για να μπορεί να αναπτύσσεται η οικονομία. Αυτό δεν το ξέρει ο κ. Στουρνάρας.

– Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι άσχετος με τα οικονομικά γιατί αδυνατεί να κάνει διακρίσεις μεταξύ παραγωγικών και παρασιτικών δραστηριοτήτων. Έτσι για τον κ. Στουρνάρα η περικοπή 100 ευρώ από τον μισθό του Φωτόπουλου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ είναι ακριβώς το ίδιο με 100 ευρώ επιπλέον φόρο σε έναν επιχειρηματία. Η διανομή των οικονομικών βαρών δεν φαίνεται να ενδιαφέρει τον κ. Στουρνάρα, αλλά η επιτυχία μιας οικονομίας βασίζεται στο ότι αυτοί που ξέρουν καλύτερα να δημιουργούν νέο πλούτο και παραγωγικές θέσεις εργασίας έχουν τις παραγωγικές δυνατότητες να κάνουν την δουλειά τους. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι διαφορετικές θα είναι οι επιδόσεις μιας οικονομίας όταν οι φόροι κατευθύνονται στα χέρια συνδικαλιστών και κρατικοδίαιτων “επιχειρηματιών”, και μια άλλη οικονομία όπου η χαμηλή φορολογία επιτρέπει σε έναν Αριστοτέλη Ωνάση ή έναν Steve Jobs να κάνει νέες επενδύσεις και να δημιουργήσει νέα αγαθά και υπηρεσίες.

– Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι άσχετος με τα οικονομικά γιατί δεν ξέρει ότι η προσφορά δημιουργεί την ζήτηση. Η ελληνική οικονομία, ειδικά μετά την ένταξή της στο ευρώ, έγινε ένα άλλο αποτυχημένο πείραμα όπου προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε μια οικονομία που βασιζόταν στην σε μια διαρκώς αυξανόμενη ζήτηση η οποία με την σειρά της βασιζόταν στο υπέρογκο δανεισμό του κράτους. Όμως αυτή η αποσύνδεση της παραγωγής από την κατανάλωση είναι η αιτία που βιώνουμε αυτή την πρωτοφανή κρίση τώρα. Μια οικονομία όπου η κατανάλωση της δεν είναι αποτέλεσμα της παραγωγής της, ζει με δανεικά, είναι πραγματικά πτωχή, και είναι μόνο θέμα χρόνου να ανακαλύψει το μέγεθος του αδιεξόδου της. Ο κ. Στουρνάρας με την έμφασή του στην υψηλή φορολογία, την αδυναμία του να μειώσει νόμους και κανονισμούς αλλά και το μέγεθος του κράτους, δείχνει ότι δεν καταλαβαίνει ότι αυτό που λείπει από την ελληνική οικονομία δεν είναι η ζήτηση, αλλά η νέα παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών.

– Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι άσχετος με τα οικονομικά γιατί δεν καταλαβαίνει τον ρόλο της επιχειρηματικότητας. Προσφάτως σε δηλώσεις του ο κ. Στουρνάρας προσπαθώντας να δικαιολογήσει τους υψηλούς φορολογικούς συντελεστές στις επιχειρήσεις στην Ελλάδα είπε ότι η εντύπωση που δίνεται δεν είναι ακριβής γιατί δεν συμπεριλαμβάνουμε τις ενισχύσεις του κράτους προς τις επιχειρήσεις. Πρόκειται περί δήλωσης που πιστοποιεί το απίστευτο μέγεθος της άγνοιας αυτού του ανθρώπου. Το ότι βάζει στην ίδια κατηγορία το κεφάλαιο που είναι στην διάθεση του επιχειρηματία να το επενδύσει όπως αυτός θέλει, με το κεφάλαιο που του δίνεται μέσα από μια γραφειοκρατική, και συνήθως στην Ελλάδα μια πελατειακή διαδικασία με συγκεκριμένους όρους και κανονισμούς, δείχνει το πόσο χαμηλά βλέπει τον ρόλο του επιχειρηματία. Στα μάτια του κ. Στουρνάρα και πλήθος ευρωκρατών, ο επιχειρηματίας δεν είναι τίποτε άλλο από μια προέκταση του κράτους, ένα πληθυσμός από είλωτες που πρόθυμα θα πρέπει να προσφέρουν τον πλούτο τους στην διάθεση των κρατούντων, οι οποίοι ξέρουν καλύτερα απ΄όλους που πρέπει να κατευθύνεται ο πλούτος και οι επενδύσεις μιας χώρας. Όμως ο ρόλος του επιχειρηματία δεν είναι η πραγμάτωση των πενταετών προγραμμάτων ανάπτυξης της κρατικής γραφειοκρατίας ή η όποια μεγέθυνση και οριακή βελτίωση των υπαρχουσών δομών της οικονομίας.

Ο ρόλος της επιχειρηματικότητας είναι η δημιουργική καταστροφή του παρόντος, η δημιουργία νέας γνώσης, νέων μέσων παραγωγής, νέων προϊόντων και υπηρεσιών. Το πιο δημιουργικό κομμάτι της κοινωνίας είναι σταθερά προσανατολισμένο στο μέλλον και δεν έχει καμιά σχέση με την στατική εικόνα που έχει για την οικονομία ο κ. Στουρνάρας και ο γραφειοκράτης του υπουργείου “Ανάπτυξης”. Η πιο πλουτοπαραγωγική πηγή της ανθρωπότητας είναι ο ανθρώπινος νους και η ελευθερία του να εφεύρει και να δημιουργεί το νέο. Αυτή η επιχειρηματικότητα είναι ουσιαστικά παράνομη στην Ελλάδα του κ. Στουρνάρα.

Είμαι σίγουρος ότι όταν η οικονομία φτάσει στο σημείο μηδέν, ή και αν ακόμη επιτύχει κάποια σημάδια ανάκαμψης, αμέσως ο κ. Στρουρνάρας και οι λοιποί οπαδοί των μνημονιακών κυβερνήσεων θα φωνάξουν επιτυχία και θα κηρύξουν το τέλος της ελληνικής κρίσης. Όμως η ελληνική κοινωνία θα συνεχίσει να αιμορραγεί, μια μεγάλη κρίση θα έχει περάσει χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα, πτωχά και μίζερα θα περιμένουμε την επόμενη θύελλα.

Και όμως ο Γιάννης Στουρνάρας ξέρει οικονομικά.

Nikos Georgiopoulos

Ως συνέχεια στο εξαιρετικό κείμενο του Ναπολέοντα Λιναρδάτου θα ήθελα να θέσω μια εννοιολογική διαφωνία για το αν ο κύριος Στουρνάρας γνωρίζει οικονομικά. Προσωπικά θεωρώ πως ο κύριος Στουρνάρας γνωρίζει οικονομικά. Απόδειξη δεν είναι η κατοχή από εκείνον ενός διδακτορικού τίτλου από κορυφαίο πανεπιστήμιο του εξωτερικού ή η θέση σε ένα ελληνικό πανεπιστήμιο.

Το ζήτημα είναι ποια οικονομικά κατέχει ο κύριος Στουρνάρας. Η ιστορία του από μέλος της ΚΝΕ και μετά ανθρώπου του στενού πυρήνα του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, δεν θα πρέπει να μας αφήνει αμφιβολία ότι ο κύριος Στουρνάρας είναι ένας κλασσικός σοσιαλδημοκράτης. Πιστεύει στην υψηλή φορολογία και δεν έχει σε μεγάλη εκτίμηση τις παραγωγικές σχέσεις που ανθούν σε οικονομίες με διασπαρμένη ιδιοκτησία.

Το πρότυπο του κυρίου Στουρνάρα, κατά δήλωσή του, είναι το Σκανδιναβικό. Δηλαδή η συγκέντρωση του πλούτου σε λίγα χέρια και η αναδιανομή με την μορφή επιδομάτων και επιδοτήσεων της προστιθέμενης αξίας. Σε αντιπαράθεση με μια κοινωνία ιδιοκτήτων η αντίληψη του κυρίου Στουρνάρα είναι πως η κοινωνία ιδιοκτητών πρέπει να δώσει την θέση της σε μια κοινωνία ενοικιαστών. Και ενοικιαστές δεν εννοούμε μόνο τους ενοικιαστές σπιτιών, αλλά γενικότερα μια κοινωνία που αγοράζει υποχρεωτικά (νοικιάζει κατά κάποιον τρόπο) υπηρεσίες από το κράτος.

Ο κύριος Στουρνάρας έχει επίσης την τύχη ή την ατυχία να είναι υπουργός σε μια κυβέρνηση που έχει ως σύνθημα τον κρατισμό. Που δεν διστάζει να θυσιάσει τα πιο δυναμικά στρώματα της χώρας για την επιβίωση του παρασιτικού δημοσίου. Δεν ξέρω αν αυτή είναι η πρόθεση του κυρίου Στουρνάρα, εντούτοις οι πράξεις του προς τα εκεί στοχεύουν. Ο τρίτος της κυβερνητικής τρόικα, ο Φώτης Κουβέλης, ανέκραξε ευτυχισμένος πως η πολιτική της τρικομματικής κατάφερε να μην απολυθεί κανένας δημόσιος υπάλληλος. Και έχει απόλυτο δίκιο, η επίθεση στην ιδιοκτησία σε αυτό αποσκοπεί. Στην διατήρηση του κομματικού κράτους που είναι η πελατεία της κυβέρνησης.

Αυτό που παραξενεύει ή μάλλον δεν παραξενεύει είναι η στάση της ελληνικής υποτίθεται συντηρητικής παράταξης. Ο καθηγητής Μαυρογορδάτος είχε δηλώσει για την σοσιαλμανία του Καραμανλή το ότι δεν είχε ξαναϋπάρξει συντηρητική κυβέρνηση με τόση αδιαφορία για την ιδιωτική περιουσία. Έτσι και η τωρινή συντηρητική παράταξη προσλαμβάνει έναν σοσιαλδημοκράτη υπουργό να εφαρμόσει μια πολιτική εχθρική στην ιδιοκτησία. Σοσιαλμανία Σαμαρά θα την έλεγα. Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός του Σαμαρά είναι εν τοις πράγμασι αυτό που αναφέρει η βιβλιογραφία περι φιλελευθερισμού. Ένα παρακλάδι της σοσιαλδημοκρατίας.

Και θα πρέπει να παραξένευει η στάση κάποιων συντηρητικών που ενώ έσκιζαν τα ρούχα τους για τις δηλώσεις του Στρατούλη περί δέσμευσης των καταθέσεων ή για τις δηλώσεις Γλέζου περί φορολογίας πάνω από 20.000 ευρώ εισόδημα, τώρα “ποιούν την νήσσαν” μπροστά στην μεγαλύτερη επίθεση στην ιδιοκτησία από την εποχή του ενόπλου ΕΑΜ.

Συμπερασματικά θα έλεγα πως ο Γιάννης Στουρνάρας ξέρει οικονομικά, μόνο που ξέρει τα λάθος οικονομικά. Αυτά που ξέμειναν από την εποχή του Κέυνς, του Γκαλμπραίηθ και των μεταπολεμικών Βρετανών ηγετών όπως του Άτλη και του Γουίλσον. Και ήταν αυτά που έστειλαν την άλλοτε Αυτοκρατορία να παρακαλάει το ΔΝΤ για χρήματα.

Πηγή και των δύο άρθρων.  http://www.blemilo.com/