Το ’89 και το ’13: διαφορές και συμπτώσεις…


ΚοτζιάςΤου Νίκου Κοτζιά. 

Το βρώμικο ’89 που το αποκάλυψα εκείνο το καλοκαίρι άμεσα, παρά τους τόνους λάσπης που μου ριχνόντουσαν, ήταν μια προσπάθεια να υποταγεί η αριστερά στις βαθύτερες δυνάμεις του συστήματος και να τσακιστεί η λαϊκότητα του ΠΑΣΟΚ. Επρόκειτο για πολιτική προσπάθεια να καταστούν όμηροι των συμφερόντων τους ο λαός και το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Στο τέλος, εκείνο που «πέτυχαν» Ολιγαρχία και Διαπλοκή, ήταν να οδηγήσουν τη χώρα σε μια πορεία παρακμής.

Στο επίκεντρο του ’89 υποτίθετο ότι ήταν η κάθαρση. Στην  πραγματικότητα ήταν οι μεγάλες μπίζνες, συχνά βρώμικες, της εποχής: από τις προμήθειες της Ζήμενς, μέχρι την παράνομη εκχώρηση συχνοτήτων καναλιών στους ημέτερους. Οι κρατικοδίαιτες δυνάμεις του συστήματος και η διαπλοκή εμφάνισαν τον εαυτό τους ως δυνάμεις κάθαρσης και φορείς του νέου. Στην πραγματικότητα αναδιάρθρωσαν το σύστημα κυριαρχίας τους, γεννώντας μέγιστα προβλήματα για τον τόπο. Η αριστερά, εκτός λίγων εξαιρέσεων, δεν το κατάλαβε. Οσοι αντιτάχθηκαν υβριστήκαν και κυνηγήθηκαν από όλες τις πλευρές. Σήμερα το σκηνικό είναι διαφορετικό. Οι διαφορές 1989 και 2012 είναι σαφείς και άμεσα αναγνωρίσιμες και για αυτό η αριστερά καλώς πράττει σήμερα όσα πράττει, κάτι που δεν ίσχυε το 1989. Υπάρχει, όμως, , και μια «δομή» που έχει πολλά κοινά με πλευρές του ’89.

Οι διαφορές ανάμεσα στο 1989 και το 2012 συνίστανται στο γεγονός ότι σήμερα ουδείς από το κυρίαρχο σύστημα ενδιαφέρεται να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα το θέλει να παραμείνει υποταγμένο στην μνημονιακή πολιτική και σε πορεία αυτοποιούμενης απαξίωσης. Η διαπλοκή μαζί με την τρόικα, επιπλέον, δίνουν μάχη με χέρια και δόντια προκειμένου να προστατεύσουν την σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και τις πολιτικές που αυτή ακολουθεί.

Το ΠΑΣΟΚ του ’12 είναι ένας απαξιωμένος οργανισμός ο οποίος έχει χάσει την λαϊκότητα και τους δεσμούς του με τα λαϊκά στρώματα. Αυτά τα στρώματα σήμερα το απεχθάνονται .Κύρια Αιτία; Η μνημονιακή πολιτική που επέβαλλε στη χώρα. Αντίθετα τότε, το ’89, ήταν ακόμα ζωντανές οι μνήμες από το κοινωνικό έργο των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα της πρώτης του ’81. Όπως, επίσης, από την ενσωμάτωση λαϊκών στρωμάτων στο όλο σύστημα. Παρόλο που η τελευταία έγινε με τρόπο που διεύρυνε τη διαφθορά και την συστημικότητα σειράς στελεχών του.

PASOKΤο σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν είναι το τότε ΠΑΣΟΚ. Ούτε, ασφαλώς, ο Βενιζέλος είναι Ανδρέας ή ο Παπακωνσταντίνου Τσοβόλας. Σήμερα, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, κάθε άλλο παρά θυμίζει λαϊκό ηγέτη με κοινωνικό έργο, έστω και ατελές. Δεν καλεί τις λαϊκές μάζες να τον στηρίξουν, αλλά τη διαπλοκή να τον σώσει. Η τελευταία δεν του επιτίθεται κατά κύματα, αλλά τον υπερασπίζεται, χωρίς, ταυτόχρονα, να υποστηρίζει ότι είναι αθώος. Ούτε ο ίδιος δεν κάνει κάτι τέτοιο. Γνωρίζει, εξάλλου, ότι παρανόμως είχε ανοίξει το στικάκι της λίστας Λαγκάρντ. Ότι κακώς δεν το πρωτοκόλλησε. Οι δε δηλώσεις του στα τέλη του Οκτώβρη, όταν έλεγε ότι η λίστα έχει 1991 ονόματα, τον αφήνουν αριθμητικά έκθετο.

Υπάρχει, όμως, και μια θεμελιακή σύμπτωση ανάμεσα στις δύο πολιτικές χρονολογίες που δεν έχει αναδειχτεί επαρκώς. Όπως το ’89, έτσι και σήμερα, οι ξένοι και η ντόπια διαπλοκή, παριστάνουν τους «ιερείς της κάθαρσης». Στόχος τους να ανανεώσουν και να στερεώσουν την εξουσία τους. Να μην χρεωθούν, ως είναι το ορθό, την παρακμή της χώρας. Να βγουν όσο το δυνατό πιο αλώβητοι από την κρίση. Και αυτό είναι το κύριο της σημερινής καμπάνιας τους για «κάθαρση», όπως και το ’89. Η δημοκρατική αντιπολίτευση οφείλει, επιτέλους, να το καταλάβει.

Πηγή. http://press-gr.blogspot.gr/2013/01/89-13.html

Φορομπήχτες, τρόικα και η καμπύλη Λαφέρ


1234Θόδωρος Σκυλακάκης

10.01.2013

Η κυβέρνηση και η τρόικα είχαν την φαεινή ιδέα να εξαπλασιάσουν ουσιαστικά την φορολογία του πετρελαίου θέρμανσης. Στόχος, θεωρητικώς, η πάταξη του λαθρεμπορίου και η αποκόμιση εσόδων. Το πρακτικό αποτέλεσμα, λόγω της πολύ υψηλής τιμής που επελέγη, ήταν η κάλυψη του ουρανού της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων με ένα χειμωνιάτικο νέφος αιθαλομίχλης και η δραματική μείωση της κατανάλωσης του πετρελαίου θέρμανσης, που είχε ως συνέπεια να μην αυξηθούν καθόλου τα σχετικά έσοδα. Μόνη «θετική» εξέλιξη είναι η υποκατάσταση του πετρελαίου θέρμανσης με άλλα καύσιμα (κυρίως ξύλο και pellet), με σχετικά θετικότερο ισοζύγιο σε ό,τι αφορά τις εξωτερικές συναλλαγές.

Με δεδομένο όμως ότι η υποκατάσταση ορυκτών καυσίμων με καυσόξυλα αποτελεί σήμερα επιλογή των υποανάπτυκτων χωρών (Αφρική κ.λπ.), που δεν λαμβάνουν υπόψη το αυξημένο περιβαλλοντικό κόστος που έχει η χρήση ξύλου, η υποκατάσταση αυτή δεν θα έπρεπε να προκαλεί κανενός είδους ενθουσιασμό. Πρόκειται επί της ουσίας για μια ακόμα θηριώδη αποτυχία της φορολογικής μανίας που συνεχίζεται και εντείνεται μέχρι και σήμερα απτόητη, παρά το γεγονός ότι τα πράγματα αποδεικνύουν ότι έχει αποτύχει παταγωδώς. Αντίθετα η Ελλάδα διεκδικεί ένα ακόμα ρεκόρ. Προσφέρει μια από τις σπάνιες περιπτώσεις, για την εμπειρική απόδειξη της ύπαρξης της καμπύλης Λαφέρ([2]).

Συνολικά τώρα, το γενικότερο αποτέλεσμα της φορολογικής πολιτικής είναι αντίστοιχα αρνητικό. Τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς το δημόσιο έφτασαν το 2012 στα 55 δις ευρώ (με νέα ληξιπρόθεσμα χρέη ύψους 12 δις εντός του 2012), ενώ σύμφωνα με στοιχεία του υπ. Οικονομικών που επικαλείται η Καθημερινή, ένας στους πέντε υπόχρεους (ελεύθεροι επαγγελματίες και επιχειρήσεις) δεν υποβάλλει δήλωση ΦΠΑ. Μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου θα έπρεπε να είχαν υποβληθεί 5,2 εκατ. δηλώσεις. Τελικά υποβλήθηκαν 4,1 εκατ. δηλώσεις εμπρόθεσμα ενώ 1,1 δεν υπεβλήθησαν.

Συμπέρασμα, ενώ οι φορολογικοί συντελεστές αυξάνονται διαρκώς, με τελευταία πράξη την ψήφιση του φορολογικού νομοσχεδίου, τα έσοδα που προκύπτουν, όχι μόνο εξ αιτίας της αύξησης της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής, αλλά πλέον και της ευθείας άρνησης ή αδυναμίας πληρωμής των βεβαιωμένων φόρων, είναι δυσανάλογα μικρότερα της αύξησης των συντελεστών. Αντίθετα προκαλούν στραγγαλισμό της ιδιωτικής οικονομικής δραστηριότητας, ανεργία και οδηγούν στη διαρκή απομάκρυνση της υποτιθέμενης ανάκαμψης.

Ποια είναι η ουσία του αδιεξόδου αυτής της φορομπηχτικής πολιτικής, που εφαρμόζουν η κυβέρνηση και η τρόικα. Η ουσία είναι ότι στη χώρα είναι σήμερα άνεργος ένας στους τέσσερις πολίτες. Η ανεργία δεν είναι μόνο τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα. Είναι και θηριώδες οικονομικό πρόβλημα. Όταν η ανεργία είναι 20-22% πάνω από την ανεργία μιας καλά λειτουργούσας οικονομίας (την λεγόμενη «ανεργία τριβής» που είναι συνήθως 3% με 5%), στην ουσία έχουμε μια τεράστια σπατάλη οικονομικών πόρων. Σοβαρή ανάκαμψη χωρίς σοβαρή μείωση της εφιαλτικής σήμερα ανεργίας δεν μπορεί να υπάρξει. Η τρόικα προέβλεπε στις αρχές του 2011 ότι θα έχουμε σήμερα ανεργία 14%. Έπεσε παταγωδώς έξω σε κάθε πρόβλεψη. Σήμερα η ανεργία είναι 26,8% και συνεχίζει να αυξάνεται.

Πώς θα έρθει η μείωση της ανεργίας; Με οικονομικές πρωτοβουλίες αύξησης της παραγωγικής δραστηριότητας και προπαντός με παραγωγικές εξωστρεφείς επενδύσεις σε μεγάλη κλίμακα. Με δεδομένο ότι το κράτος έχει τελειώσει ως σοβαρός αναπτυξιακός μοχλός στην Ελλάδα, αυτό σημαίνει μεγάλη αύξηση του μεγέθους και των δραστηριοτήτων του ιδιωτικού τομέα. Πρέπει Έλληνες και ξένοι να βάλουν ξανά χρήματα (πολλά χρήματα), στην ελληνική οικονομία. Αυτό με τα σημερινά επίπεδα δημόσιων δαπανών και φορολογίας είναι παντελώς απίθανο. Κατά την τρόικα το μέγεθος του κράτους ως ποσοστό του ΑΕΠ θα είναι το 2016 το ίδιο με το 2004. Θα βρίσκεται στο 45% του ΑΕΠ.

Μ’ αυτό το μέγεθος του κράτους η Ελλάδα δεν βγαίνει από την κρίση. Η ίδια η σχέση δημόσιας-ιδιωτικής οικονομίας (45%-55%), με δεδομένη την χαμηλή παραγωγικότητα του ελληνικού κράτους, δεν επιτρέπει την πυροδότηση μιας αυτοτροφοδοτούμενης αναπτυξιακής διαδικασίας. Μια συρρικνωμένη ιδιωτική οικονομία, που εκπροσωπεί το 55% του ΑΕΠ της χώρας δεν μπορεί ταυτόχρονα να επιστρέφει τόκους και χρεολύσια στους ξένους δανειστές και να δημιουργεί πρόσθετη ανάπτυξη για να απορροφήσει ανεργία 27%. Θα πρέπει να αναπτύσσεται με τρελούς ρυθμούς για να το κάνει αυτό που -με δεδομένο το σημερινό καθεστώς υπερφορολόγησης των έντιμων φορολογούμενων- είναι εντελώς εξωπραγματικοί. Ιδίως αν λάβουμε υπόψη ότι έχουν προηγηθεί 10 χρόνια αποεπένδυσης στον παραγωγικό τομέα και 5 χρόνια ύφεσης, που έχουν εξαντλήσει το περίσσευμα των ελληνικών νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

Ενώ και οι ξένες επενδύσεις, υπονομεύονται από τα αντικίνητρα. Καταιγιστικοί φόροι, πολιτική αβεβαιότητα, γραφειοκρατία, χαοτική νομοθεσία, φαβοριτισμός προς όφελος των πολιτικά ισχυρών και διαφθορά. Συμπέρασμα, αν δεν ανοίξουμε χώρο στον ιδιωτικό τομέα η χώρα δεν μπορεί και δεν πρόκειται να βγει από το αδιέξοδο της φτώχειας και της στασιμότητας. ______________________________

([1]) O Θόδωρος Σκυλακάκης ειναι Ευρωβουλευτής, μέλος της Συμμαχίας Φιλελεύθερων και Δημοκρατών για την Ευρώπη.

([2]) Πρόκειται για το οικονομικό θεώρημα σύμφωνα με το οποίο πέραν ενός επιπέδου οι φορολογικοί συντελεστές οδηγούν σε μείωση μάλλον παρά αύξηση των φορολογικών εσόδων. Η ύπαρξη της καμπύλης ξεκινά από την απλή σκέψη ότι με φορολογικό συντελεστή 100% δεν υπάρχει κανένα κίνητρο για εργασία, συνεπώς το εισόδημα που παράγεται είναι μηδενικό και αντίστοιχα μηδενικά είναι και τα φορολογικά έσοδα επί του εισοδήματος αυτού. Συνεπώς οι φορολογικοί συντελεστές που μεγιστοποιούν τα έσοδα του κράτους δεν είναι οι υψηλότεροι, αλλά αυτοί που δίνουν επαρκή κίνητρα για οικονομική δραστηριότητα και ανάπτυξη.
Πηγή: Φορομπήχτες, τρόικα και η καμπύλη Λαφέρ | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/85219#ixzz2HZnsr4L1

Σ.α.γ. Σχετικό μας άρθρο:  https://bluebig.wordpress.com/2013/01/05/laffer-%CE%AE-lagarde/