Καλύτερα που με σκοτώνουν άδικα παρά δίκαια…


  K3   Ο Δημήτρης Φωτιάδης περιγράφει τον αγώνα των δικαστών Τερτσέτη – Πολυζωίδη να πείσουν τους υπόλοιπους δικαστές να μην καταδικάσουν σε θάνατο τον Κολοκοτρώνη:

Ο Τερτσέτης όχι μονάχα δεν τ’ αρνιέται πως γύρεψε, μ’ όλους τους τρόπους να τους συγκινήσει, μα στην απολογία του περηφανεύεται γι’ αυτό.
-Ναι, παραδέχτηκε, έκλαψα ενώπιον των τριών… Η εντολή “ου φονεύσεις” μ’ εφόβιζεν απαρηγόρητα, επειδή φόνος ασυγχώρητος είναι ο άδικος αποκεφαλισμός ανθρώπου. Ναι! σχεδόν εγονάτισα, φιλώντας τα χέρια των τριών.
Μα όλα πήγαν χαμένα -κι οι παρακλήσεις, και τα επιχειρήματα, και τα δάκρυα. Οι τρεις άλλοι δικαστές μένουν ψυχροί κι αμετάπειστοι -προτιμάνε από τη δόξα που απόχτησαν ο Πολυζωίδης κι ο Τερτσέτης, να μείνουν, όπως τόσοι άλλοι πριν κι έπειτα απ’ αυτούς δικαστές σκοπιμότητας.
-Με τέτοια αποδεικτικά, τους φωνάζει για μια στιγμή ο Τερτσέτης ούτε δυο γάτοι δεν καταδικάζονται σε θάνατο!
Τίποτα… Ήταν από τους ανθρώπους που δεν έχουν ανάστημα να το ορθώσουν ενάντια στην εξουσία.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ “ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ”
Εκδόσεις ΔΩΡΙΚΟΣ


Γεώργιος Τερτσέτης (1800-1873)
Ένας από τους δύο δικαστές που μειοψήφισαν υπέρ του Κολοκοτρώνη
από την ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Ο Γέρος σαν άκουσε το “καταδικάζονται εις θάνατον” μισοσταυροκοπήθηκε μ’ απορία και λέει:
-Κύριε ελέησον! Μνήσθητι μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου…
Ύστερα βγάζει την ταμπακιέρα του, παίρνει μια πρέζα ταμπάκο κι αφού την ρούφηξε, πρόσφερε και σ’ όσους τον είχανε περιτριγυρίσει γυρεύοντας να τον παρηγορήσουν, που ανάμεσα σ’ αυτούς ήτανε κι οι συνήγοροι Βαλσαμάκης και Κλωνάρης.
-Αντίκρυσα, τους λέει, τόσες φορές το θάνατο και δεν τον φοβήθηκα. Ούτε και τώρα τον φοβάμαι.
Άλλοι αναστενάζουν, άλλοι βουρκώνουν, άλλοι κλαίνε μ’ αναφυλλητά. Μερικοί σκύβουν κι ευλαβικά φιλάνε το δοξασμένο γέρικο χέρι. Κάποιος απ’ αυτούς, με πνιγμένη φωνή, του λέει:
-Άδικα σε σκοτώνουν, στρατηγέ!
-Γι’ αυτό λυπάσαι; Καλύτερα που με σκοτώνουν άδικα, παρά δίκαια… του αποκρίνεται.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ “ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ”
Εκδόσεις ΔΩΡΙΚΟΣ

K6Ο Θεός έδωσε την υπογραφή του για την ελευθερία της Ελλάδος, δεν την παίρνει οπίσω.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ “ΔΙΗΓΗΣΙΣ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ”
από το ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΡΙΟ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Το αν εσπάρθη πολλές φορές, αλλά δεν εφύτρωσε.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ
(Φωτάκου απομνημονεύματα) συλλογή Γ. ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ από το βιβλίο “ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ – ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ – ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ” Εκδόσεις ΔΑΜΙΑΝΟΣ 

Ο Θ. Κολοκοτρώνης διηγείται τον παρακάτω διάλογο με το στρατηγό Χάμιλτον:

Μίαν φοράν, όταν επήραμεν το Ναύπλιον, ήλθε ο Άμιλτων να με ιδή. Μου είπε ότι: “Πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμόν και η Αγγλία να μεσιτεύση”. Εγώ του αποκρίθηκα ότι: “Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς, καπετάν Άμιλτων, ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάμαμεν με τον Τούρκο. Άλλους έκοψε, άλλους εσκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, εζούσαμεν ελεύθεροι από γενεά εις γενεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε. Η φρουρά του είχε παντοτινόν πόλεμον με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήταν πάντοτε ανυπότακτα”. Με είπε: “Ποία είναι η βασιλική φρουρά του, ποία είναι τα φρούρια;”. “Η φρουρά του βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι κλέφτες, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά”. Έτσι δεν με ομίλησε πλέον.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ “ΔΙΗΓΗΣΙΣ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ” 

Το 1834, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα, ο Θ. Κολοκοτρώνης καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά με την ενηλικίωση του Όθωνα του δόθηκε χάρη.Ο Κολοκοτρώνης, μόλις άκουσε πως ο βασιλιάς Όθων του έδινε χάρη μετατρέποντας την ποινή του θανάτου σε ποινή φυλάκισης 20 ετών, είπε τα παρακάτω λόγια: “Θα γελάσω το βασιλιά, δε θα ζήσω τόσους χρόνους…”

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ “ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ” Εκδόσεις ΔΩΡΙΚΟΣ      

Ο Νικόλαος Δραγούμης περιγράφει μια περιοδεία του Καποδίστρια στην Πελοπόννησο, στην οποία ο κόσμος νόμιζε ότι Κυβερνήτης ήταν ο …ταχυδρόμος διότι φορούσε ωραία στολή.

Προηγείτο δε οδηγός ο κύριος των ταχυδρομικών ίππων, φορών ένδυμα ελληνικόν χρυσοπόρφυρον και αναβαίνων ίππον υψαύχενα. Και διά τούτον οι συρρέοντες εις προϋπάντησην του Κυβερνήτου, (…) προσεκύνουν αυτόν πίπτοντες εις έδαφος. Δεν εννόουν πώς ήτο δυνατόν αρχηγός έθνους να αναβαίνη ίππον κυφαγωγόν, ουχί ζωηρότερον του πώλου του Ιησού, και να φορή ένδυμα οίον οι πολλοί. (…) Ιδών δε ο Κολοκοτρώνης ότι ο λαός προσεκύνει τον ταχυδρόμον Καρδαράν, πλησιάσας είπε: -Το πράγμα, υπερεξοχώτατε, δεν πάγει καλά. Πρέπει ο κόσμος να γνωρίση τον Κυβερνήτη του.  -Και τι θέλεις να κάμω;  -Να βάλ’ η υπερεξοχότης σου τη στολήν σου. Και πεζεύσας εις μικράν τινα και σκιεράν κοιλάδα, ανέλαβε την στολήν αυτού, πενιχροτέραν και της των δασονόμων της αντιβασιλείας.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ “ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ” Εκδόσεις ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΕΡΜΗΣ ΕΠΕ

K4Ο Δρόσος Κόκκινος, αγωνιστής του ‘21, αφηγείται την παρακάτω σκηνή:Ήμην εις την σκηνήν του Καραϊσκάκη και υπηρέτουν αυτόν συντρώγοντα μετά του Γενναίου -του υιού του Θ. Κολοκοτρώνη- ότε ήκουσα τον εξής διάλογον: “Γενναίε, του λέγει ο Καραϊσκάκης, να μου κάνης την χάριν να μην εκτίθεσαι εις τας μάχας”. “Συ, γιατί εκτίθεσαι;” του λέγει ο Γενναίος. “Έτσι το λέω κι έτσι είναι, απήντησεν ο Καραϊσκάκης. Αν πας εσύ, πάει ο Γέρος. Και αν πάη ο Γέρος πάει η Ελλάς, ενώ σαν εμένα έχει και άλλους το έθνος”.

“Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ Θ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ” Εκδόσεις ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ 

Ένας ανιψιός του Αλή Φαρμάκη (πριν από το 1821) όταν ήταν κλεισμένοι στον πύργο του θείου του, έλεγε στον Κολοκοτρώνη:
-Κρίμα, που δεν είσαι Τούρκος, μέγας αφέντης θα γινόσουνα.
-Αν γίνω Τούρκος θα με σουνουτέψουν;
-Βέβαια.
-Εμείς όταν μας βαφτίζουν, μας κόβουν από τα μαλλιά του κεφαλιού μας τρίχες και τις βάζουν στο εικόνισμα του Χριστού. Αν γίνω Τούρκος, στον άλλο κόσμο θα με τραβούν ο Χριστός από τα μαλλιά και ο Μωάμεθ από την … και δεν θέλω να βάλω σε παρόμοια διαφορά δυο τέτοιους προφήτες.

(Γ. Τερτσέτης) συλλογή Γ. ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ από το βιβλίο “ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ – ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ – ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ” Εκδόσεις ΔΑΜΙΑΝΟΣ  

Ο Κολοκοτρώνης πρωτοπάτησε το πόδι του στη Μάνη, αρχίζοντας η Επανάσταση. Από εκεί τράβηξε με Μανιάτες και Μεσσήνιους για την Τριπολιτσά, με σκοπό να την πολιορκήσει. Στο δρόμο, με το πρώτο τουφέκι που κάνανε με τους Τούρκους, ο κόσμος άμαχος κι άπειρος φοβήθηκε και σκόρπισε. Οι άλλοι καπετάνιοι είπανε στον Κολοκοτρώνη:
-Τι θα κάνουμε πια εδώ; Να πάμε κατά το Λιοντάρι, να δούμε τι γίνεται κι εκείνος ο κόσμος.
– Εγώ δεν πάω πουθενά! είπε ο Κολοκοτρώνης. Αν θέλετε εσείς τραβάτε. Εγώ θα μείνω εδώ, να με φάνε τα πουλιά της πατρίδας μου, που με ξέρουνε.

(Ο Γέρων Κολοκοτρώνης, Φιλήμονος Δοκίμιον Ιστορικόν) συλλογή Γ. ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ από το βιβλίο “ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ – ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ – ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ” Εκδόσεις ΔΑΜΙΑΝΟΣ

K2  

Ο Κολοκοτρώνης παράγγειλε στον Φωτάκο να πάει να κατασκοπεύσει κατά τον Άι-Σώστη το χωριό.
-Να πας τριγύρω και ξέμακρα, είπε, να μη σε τρώει το βόλι. Πρόσεξε στο δρόμο τα μικροπούλια, αν τα σηκώνεις και περνάνε πάνω απ’ το χωριό, ή κάθονται μέσα άφοβα, τότε δεν είναι Τούρκοι μέσα. Αν τα δεις όμως να γυρίζουν πίσω φοβισμένα και κάνουν ξαφνιασμένους γύρους, τότε είναι Τούρκοι στο χωριό!

(Φωτάκου Απομνημονεύματα) συλλογή Γ. ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ από το βιβλίο “ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ – ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ – ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ” Εκδόσεις ΔΑΜΙΑΝΟΣ 

Πήγαινα (διηγείται ο Κολοκοτρώνης) στην τέντα μου κι έτρωγα λίγο ψωμί. Μου είπε κάποιος:
-Άιντε Κολοκοτρώνη, παιδεύσου, παιδεύσου κι η πατρίδα σου θέλει σε ανταμείψει.
Εγώ του αποκρίθηκα ότι:
-Εμένα η πατρίδα θα πρωτοεξορίσει.
Και η τύχη το έφερε και επαληθεύτηκα.

(“Ο Γέρων Κολοκοτρώνης” Φιλήμονος Δοκίμιον Ιστορικόν) συλλογή Γ. ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ από το βιβλίο “ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ – ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ – ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ” Εκδόσεις ΔΑΜΙΑΝΟΣ

Όταν μπήκα στην Τριπολιτσά μου έδειξαν στο παζάρι τον πλάτανο που κρέμαγαν τους Έλληνες και είπα:
-Άιντε, πόσοι από το σόι μου και από το έθνος μου κρεμάσθηκαν εκεί.
Και διέταξα να τον κόψουν.

K1(“Ο Γέρων Κολοκοτρώνης” Φιλήμονος Δοκίμιον Ιστορικόν) συλλογή Γ. ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ από το βιβλίο “ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ – ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ – ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ” Εκδόσεις ΔΑΜΙΑΝΟΣ

Όταν σαράντα χωροφύλακες με το Μοίραρχο πήγαν, νύχτα, να πάρουν τον Κολοκοτρώνη από το περιβόλι του, είπε:
-Έφτανε να μου στείλουν ένα σκυλί μαλλιαρό από εκείνα όπου κάνουν θελήματα, με ένα γράμμα να πάω στ’ Ανάπλι και με ένα φανάρι στο στόμα του να μας φέγγει και των δυο μας.

Όταν μετά την καταδίκη του του δόθηκε είδηση ότι ο βασιλιάς του χαρίζει τη ζωή και μόνο τον αφήνει είκοσι χρόνους φυλακή είπε:
-Θα γελάσω τον βασιλιά, δεν θα ζήσω τόσους χρόνους.

(Γ. Τερτσέτης) συλλογή Γ. ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ από το βιβλίο “ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ – ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ – ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ” Εκδόσεις ΔΑΜΙΑΝΟΣ

Ο Πρόεδρος της Αντιβασιλείας Άρμανσπεργ είπε στον Γερο-Κολοκοτρώνη:
-Έχετε, Στρατηγέ, πολλούς εχθρούς.
-Ναι, του απάντησε ο Κολοκοτρώνης. Είχα και έχω πολλούς. Αλλά δύο μόνο μου ήταν και είναι οι μεγαλύτεροι και πιο θανάσιμοι απ’ όλους τους εχθρούς μου.
-Και ποιοι είναι αυτοί; ρώτησε με θαυμασμό ο Άρμανσπεργ.
-Είναι, απάντησε ο Κολοκοτρώνης, ο ένας το όνομά μου και ο άλλος οι εκδουλεύσεις μου.
-Έχετε δίκιο Στρατηγέ, ομολόγησε ο Άρμανσπεργ.

“Αιών” 17/4/1853 – “Εβδομάς” 24/11/1848 συλλογή Γ. ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ από το βιβλίο “ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ – ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ – ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ” Εκδόσεις ΔΑΜΙΑΝΟΣ

Ενδιαφέρουσες συνδέσεις:

Το μπουντρούμι του Κολοκοτρώνη είχε παράθυρο και αυλή

Πηγή: http://logomnimon.wordpress.com/

Εθελοντές και δούλοι


15

Γράφει ο Αμετανόητος

Κάποιος Ευρωπαίος καθηγητής Οικονομικών τώρα πρόσφατα, δήλωσε ότι η Ελλάδα είναι ένα «οικονομικό και κοινωνικό πείραμα».

Δεν περιμέναμε βέβαια από τον κ.καθηγητή να μας το επιβεβαιώσει.Αλίμονο.

Αλλά, πολλοί αναρωτιούνται, τι άλλα πειράματα μπορεί να γίνουν με εμάς σε αυτήν εδώ τη γή ?

Ακόμα πειράματα ? κι άλλα πειράματα ? Θα απαντήσουμε λακωνικά.

Το πείραμα της εργασίας.

Δεν έχουνε τελειώσει ακόμα.

Μα…αφού έχουμε σχεδόν 2εκ άνεργους και χιλιάδες απλήρωτους…και μισθούς της πείνας…

Δεν πειράζει, το πείραμα συνεχίζεται…πρέπει να συνεχιστεί.

Μέχρι την εξαϋλωση.

Σαν να κοιτάς τις Ασκητικές φιγούρες του Ελ Γκρέκο…που διαρκώς εκνεύριζαν τους «θεοσεβούμενους» καθολικούς Ιεροεξεταστές.

Στο καπιταλιστικό σύστημα ως γνωστόν, δύο είναι στην ουσία, οι παραγωγικοί συντελεστές. Το κεφάλαιο και η εργασία. Ο τρίτος, η γή είναι σταθερή και δεν μεταβάλλεται τόσο εύκολα. Αναμφισβήτητα είναι ρυθμιστής των άλλων δύο δυνάμεων αλλά αυτές οι δυνάμεις που παρουσιάζουν τεράστια κινητικότητα και διαρκή εναλλαγή μέσα σε αυτό το κοινωνικό σύστημα είναι το κεφάλαιο και η εργασία.

Τα τελευταία χρόνια στην Ιστορία της ανθρωπότητας το κεφάλαιο συντρίβει την εργασία.

Την ισοπεδώνει κυριολεκτικά. Γνωστό, σε όλα τα μήκη και πλάτη της μπλέ σφαίρας.

Επιζητεί «οικονομικότερα» μεροκάματα, μεγαλύτερη παραγωγικότητα-αποδοτικότητα και καθόλου δικαιώματα για τους εργαζόμενους. Η εργασία δεν θεωρείται πιά κοινωνική αξία στον νεοφιλελεύθερο κόσμο, τον κόσμο της μικροοικονομίας και των πολυεθνικών.

Ειδικά στην Ε.Ε. και στην Ιδρυτική συνθήκη για την δημιουργία της ΕΚΤ, δεν τους ενδιαφέρει καθόλου ο παράγοντας «εργασία». Γνωστά όλα αυτά θα μου πείτε.

Metropolis_1So what ?

Αυτό που παρατηρώ τώρα τελευταία, κανά δυό χρόνια δηλαδή, είναι βγαλμένο πραγματικά από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Μετρόπολις ? δεν ξέρω, εσείς θα κρίνετε.

Και εξηγούμαι…

Το εκάστοτε σύστημα της εξουσίας χρηματοδοτεί τις διάφορες ΜΚΟ, τα Ιδρύματα και διάφορα σχήματα τα οποία η διοίκησή τους ανήκει σε μία Ελιτ που (στις περισσότερες περιπτώσεις) έχει πάρα πολλά «νταραβέρια» με το σύστημα εξουσίας. Τώρα, τι ρόλο παίζουν αυτές σε μια κοινωνία τον ξέρουν όλοι, πιά. Υποκαθιστούν το κράτος. Το κράτος που δεν έχει ή δεν θέλει να δώσει πόρους και να αναλάβει εξ ‘ολοκλήρου την οποιαδήποτε υποχρέωση έχει προς τους πολίτες και το αναθέτει με πολύ μικρότερο κόστος σε όλα αυτά τα σχήματα.

Μερικές φορές βέβαια, ο σκοπός τους είναι να στήνουν κομπίνες και να τρώνε τα χρήματα των φορολογουμένων όπως το πρόσφατο σκάνδαλο με τη ΜΚΟ «Κύκλος της Πάτμου» ή και της «Αλληλεγγύης» αν ενθυμούμαι καλώς…

Παραπάνω ανάλυση δεν θα κάνουμε για τη λειτουργία και τα σκάνδαλα αυτών. Δεν μας ενδιαφέρουν τώρα. Εχουν γραφτεί επίσης τόμοι ολόκληροι για τις ΜΚΟ και την Κοινωνία των πολιτών και το κενό που καλύπτει και μπλα,μπλα,μπλα….ήδη από την δεκαετία του 90.

Με αυτόν τον τρόπο, επωμίζεται πολύ λιγότερο κόστος το κράτος προς την κοινωνία, τα χρήματα του προϋπολογισμού κατευθύνονται στους φιλεύσπλαχνους δανειστές μας και η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία στην πολιτική οικονομία θριαμβεύει. Δεν αναλαμβάνει υποχρεώσεις το κράτος προς την κοινωνία, δεν θέλουνε γενικά κράτος ή τέλος πάντων θέλουνε να συντηρούνε μόνο αυτούς τους μηχανισμούς που προστατεύουν τις Ελιτ της εξουσίας. Φεουδαρχία…!

Το καινούριο φρούτο λοιπόν που εντόπισα είναι ο Εθελοντής. Δηλαδή ο αυτοβούλως εργαζόμενος που δεν δέχεται να λάβει μισθό αλλά ούτε έχει δικαίωμα στην δημόσια υγεία και την σύνταξη.

11Το σύστημα επινόησε έναν άλλον εκπληκτικής φύσεως τρόπο να «δαμάσει» την Ανεργία.

Εκτός ότι την βάφτισε «Απασχόληση» και όχι «Εργασία» προχώρησε στην διαστημική μεταμόρφωση ενός άνεργου, σε εθελοντή εργασίας.

Κάτι ανάλογο που ζήσαμε εδώ με τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004…γεμίσαμε εθελοντές που γέμιζαν το C.V. τους, μετά εορτής με τις εθελοντικές δράσεις τους στο «πάρτυ» της κας Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη.

Μεγάλο κοινωνικό εργαστήρι η Ελλάδα κύριοι. Εγώ το φωνάζω χρόνια βέβαια. Το βασίλειο του Καπιταλισμού είναι. Απίθανα πράγματα συμβαίνουν.

Εκτός λοιπόν που το Ελληνικό κράτος κάνει ότι μπορεί, για να μεταναστεύσουν οι άνεργοι εκτός Ελλάδας για να κατέβει το ποσοστό ανεργίας…τώρα εφηύρε έναν τετραπέρατο τρόπο για να κρατεί τους άνεργους σε «επαγρύπνιση»…

Του λέει του άνεργου: «κάθεσαι που κάθεσαι, δεν πάς να βοηθήσεις το τάδε Ιδρυμα που θέλει άνθρωπο να επιδιορθώνει τα κομπιούτερ της ?» ή «κάθεσαι που κάθεσαι, δεν πάς να βοηθήσεις στα λογιστικά την τάδε ΜΚΟ που έχει την ευθύνη για τις αρκούδες στα νησιά του Σολομώντα ?»

Κοινώς, στον τύπο και στο Ιντερνετ σήμερα, στην Ελλάδα, υπάρχουν εκατοντάδες αγγελίες για θέσεις «εθελοντών» αλλά όχι για θέσεις «εργαζόμενων».

Βαδίζουμε σταθερά σε μία κοινωνία του 50% ανεργία και με μία διαρκώς συνεχιζόμενη αύξηση της ζήτησης εθελοντών από Ιδρύματα, ΜΚΟ και οποιουδήποτε σχήματος και φορέα έχει εξάρτηση από τον Κρατικό προϋπολογισμό.

Μόνο που αυτοί δεν πληρώνουν αλλά μόνο εισπράττουν…

Δύο θα είναι τα κλαμπ του μέλλοντος. Οι «εργαζόμενοι» και οι «εθελοντές».

Οποιος δηλαδή ανήκει στο «κλαμπ» των εργαζόμενων είναι ο τυχερός. Δεν συζητάμε καθόλου για την αμοιβή-φιλοδώρημα αρκεί που είμαστε μέσα στο «κλαμπ».

Τα «φρέσκα» στοιχεία από την Ευρωπαϊκή «κομαντατούρ» λένε ότι 1 στις 6 θέσεις στην Ε.Ε. είναι πολύ κακά αμειβόμενη…! Καλά στην Ελλάδα αυτή η στατιστική είναι σαφέστατα κίβδηλη. Δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό να το καταλάβεις. Ηδη από τα έτη των «παχειών αγελάδων» οι κακοπληρωμένες θέσεις στον Ιδιωτικό τομέα ήταν τουλάχιστον στο 50% του εργατικού απασχολούμενου δυναμικού.

Οποιος όμως είναι στο «κλαμπ» των εθελοντών ελπίζει ότι θα μπεί κάποια στιγμή στο κλαμπ των εργαζόμενων κι έτσι θα μπορεί έστω να αμείβεται. Κακά αμειβόμενος αλλά αμειβόμενος όχι εθελοντής.

2Και εδώ πάλι αυτή η άτιμη η «ελπίδα» που λέει ο Καζαντζάκης… που θα διχάσει τους εργαζόμενους σε δύο στρατόπεδα.

Οι ελπίζοντες και οι κατέχοντες (την ελπίδα) το προνόμιο της εργασίας…!

Η εργασία από Κοινωνικό Δικαίωμα που προστατεύεται και από το Σύνταγμα (έτσι λέει τουλάχιστον ) έγινε προνόμιο και φρούδα Ελπίδα…

Διότι όπως είπε κάποιος μικρός και ανόητος «φελλός», σε μία εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης με την Ελλη Στάη, οι νέοι θα μπορούν να βάλουν στο βιογραφικό τους το στοιχείο του «εθελοντή» ώστε να προσελκύσουν μελλοντικούς εργοδότες που θα θέλουν να τους εντάξουν στο δυναμικό τους.

Δηλαδή κοινώς προπονήσου στον Εθελοντισμό (στο τζάμπα) γιατί όταν και εάν εργαστείς πάλι στο τζάμπα θα είσαι…

Πάλι καλά που ο τραγουδιστής Δ. Τσακνής του υπενθύμισε ότι οι άνθρωποι ψάχνουν εργασία στην Ελλάδα ,για να βγάλουν χρήματα για να φάνε, και όχι να κάνουν το χόμπυ τους…

Εξαιρετικό όμως το πνεύμα  και η αντίληψη προσαρμογής του υποκειμένου εθελοντή-εργαζόμενου-δούλου που διαποτίζουν την κοινωνία.

Η ορολογία «ανεργία» και «άνεργος» θα πρέπει να εξαλειφτεί από το σύγχρονο λεξιλόγιο.

Δεν γίνεται να είσαι άνεργος. Ο άνεργος θα είναι ο τεμπέλης της κοινωνίας. Ο στιγματισμένος του καπιταλισμού. Ο απόβλητος, ο απροσάρμοστος. Θα είσαι ή εργαζόμενος ή εθελοντής. Δεν μπορεί να είσαι άνεργος…άεργος θα ονομάζεσαι.

Εχεις εργατική δύναμη ? επέλεξε…ή εθελοντής στο τζάμπα ή στη γαλέρα με το μαστίγιο.

Κι έτσι το σύστημα εξουσίας θα ανοιγοκλείνει την κάνουλα της «απασχόλησης» και του «εθελοντισμού» όπως θα κρίνει αυτό σε κάθε χρονική συγκυρία.

Δυστυχώς έχει λησμονηθεί τι σημαίνει το «κεφάλαιο εργαζόμενος» σε μία επιχείρηση.

Εχει λησμονηθεί ακόμα και το τι σημαίνει να προσφέρεις την Εργασία σου σε ένα Κράτος. Σε μία κοινότητα, σε μία κοινωνία.

Αλλά θα μου πείτε, εδώ έχει λησμονηθεί ακόμα και τι σημαίνει να είσαι Κράτος  και να έχεις Σύνταγμα…η εργασία θα τους νοιάξει ?

Δούλοι καταντήσαμε. Και με (τους) νόμους (τους).

Και οι δούλοι μόνο ελπίζουν. Εργάζονται σκυφτοί στον αφέντη τους και ελπίζουν.12Για την ελευθερία τους.

Παραφράζοντας τον Βασίλη αυτές τις πικρές μέρες Δεκεμβρίου του 2012… «…κάνει μία ψύχρα απόψε που με αρρωσταίνει και φοβάμαι για αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα…»

Καλή Δύναμη σε όλους

-Αμετανόητος / 21-12-2012

Τζίτζικας και μέρμηγκας


Τζίτζικας και Μέρμηγκας

Δεν γνωρίζουμε αν ο Γιάννης Στουρνάρας  το φιλοσοφούσε  ανέκαθεν ή αν προσφάτως του προέκυψε ως ανάγκη να προσθέσει  κάτι εξεζητημένο στο υπουργικό του look.

Έτσι κι αλλιώς όμως η αναφορά του στον Αίσωπο («για πάρα πολλά χρόνια ήμασταν τζίτζικες και τώρα είμαστε μέρμηγκες») μας έβαλε στον πειρασμό να παραθέσουμε  μια άλλη (νεοελληνική) εκδοχή αυτού του μύθου.
Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, μες το καλοκαίρι και το λιοπύρι εκεί που ο μέρμηγκας  δούλευε σα…σκυλί για να μαζέψει τα απαραίτητα για το χειμώνα, σκάει μύτη ο τζίτζικας με το τζιπ το ανοιχτό στην οροφή, τέρμα τη μουσική, βερμούδα και αμάνικο, με δυο  κορμιά …φωνάρες δεξιά και αριστερά του.
«Ελα ρε καημένε που ξεροψήνεσαι, του φωνάζει,  πάμε για καμία βουτιά στον Αστέρα , κανένα κλαμπάκι το βράδυ και αύριο μέρα είναι»

  • «είσαι με τα καλά σου ρε συ; Αν δε δουλέψω τώρα πως θα τη βγάλω το χειμώνα, έχω οικογένεια, έχω πιτσιρίκια να ταΐσω» .

Όλο το καλοκαίρι ο μέρμηγκας συνέχισε τη σκληρή δουλειά μαζεύοντας κόκκο- κόκκο τις προμήθειες για το χειμώνα, αγνοώντας τις προ(σ)κλήσεις του τζίτζικα που πέρναγε καθημερινά με τη τζιπάρα, τις μουσικές τα σέα του και τα μέα του…

Θα ρθει ο χειμώνας και θα πεθάνει στην πείνα σκεπτόταν το εργατικό μυρμήγκι και έβαζε ακόμη μεγαλύτερη ενέργεια στη  δουλειά του.
Και ήρθε ο χειμώνας, βροχές κρύα χιόνια… και κάθεται στην άνεσή του ο μέρμηγκας με το τζάκι του την οικογένεια τριγύρω και όλα τα (μετρημένα με την εργασία του) καλά του κόσμου στη φωλιά του. Ήσυχος…

Μέχρι που ακούσει μια  κόρνα να χτυπά επίμονα έξω από την πόρτα του. Σηκώνεται, ανοίγει και βλέπει με μια μικρή ανεπαίσθητη ζήλια τον τζίτζκα στο τζιπ του, σκεπασμένο, με τα σκι στην οροφή, τις  κορμάρες μες τα γούνινα δεξιά και αριστερά του, με πούρο και χαμόγελο στο στόμα, να του λέει
«Πάμε ρε σε Σαββατοκύριακο Αράχωβα, μια ζωή την έχουμε…»

Αποσβολωμένος ο μέρμηγκας μαζεύεται φυσάει, ξεφυσάει, λέει από μέσα απ τα δόντια του «μπα… δεν είμαι εγώ για τέτοια, θέλω να ξεκουραστώ, που να τρέχω τώρα».
Γυρνά το εργατικό μυρμήγκι την πλάτη και πάλι στον πειρασμό, αλλά προχωρώντας προς τη φωλιά του κάπως του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι και  γυρνώντας  προς τζίτζικα   του λέει. «Στο καλό, καλή διασκέδαση, αλλά αν πάρει πουθενά το μάτι σου τον Αίσωπο, να του πεις να πα να γ@μηθεί»…
… Αυτά κύριε Στουρνάρα μας…
Τζίτζικας
Υγ. Στην περίπτωσή μας οι μέρμηγκες είναι είτε στο δρόμο άνεργοι, είτε εργαζόμενοι υπαμειβόμενοι, απλήρωτοι, συνταξιούχοι που δεν μπορούν να πληρώσουν το ρεύμα τους, παρ ότι δούλεψαν σαν μερμήγκια για μια ζωή, Όσο για τους τζίτζικες, οι Στουρνάρες τους ξέρουν μια χαρά αφού κάνουν τα μπάνια τους και τα σκι τους παρέα, κι αν δεν κάνουν παρέα, άνετα μπορούν να ρίξουν μια ματιά στις λίστες των φοροφυγάδων που κρύβουν στα συρτάρια τους.

…Αυτά …κύριε Αίσωπε…

Δημήτρης Μυς

Το Ποντίκι ΠΕΜΠTΗ, 20 Δεκεμβρίου 2012