Σλαβόι Ζίζεκ: Ο γάμος του καπιταλισμού με τη δημοκρατία έχει τελειώσει


slavoj-zizek-speaking-at-occupy-wall-street.4

Ομιλία στη γενική συνέλευση των Αμερικανών «αγανακτισμένων»

Μας αποκαλούν αποτυχημένους αλλά οι πραγματικοί αποτυχημένοι βρίσκονται εκεί κάτω στη Γουόλ Στριτ. Διασώθηκαν χάρη στα δικά μας χρήματα. Μας αποκαλούν σοσιαλιστές αλλά σε αυτή τη χώρα υπάρχει πάντα σοσιαλισμός για τους πλούσιους. Μας λένε ότι δεν σεβόμαστε την ιδιωτική ιδιοκτησία. Όμως η κρίση του 2008 έχει καταστρέψει ιδιωτική ιδιοκτησία που ακόμη και αν θέλαμε να καταστρέψουμε θα έπρεπε να εργαζόμαστε νυχθημερόν για εβδομάδες. Μας αποκαλούν ονειροπαρμένους. Όμως οι πραγματικοί ονειροπαρμένοι είναι εκείνοι που νομίζουν ότι τα πράγματα θα παραμείνουν έτσι για πάντα. Δεν είμαστε ονειροπαρμένοι. Είμαστε το ξύπνημα από ένα όνειρο που μετατρέπεται σε εφιάλτη.

Δεν καταστρέφουμε τίποτε. Γινόμαστε μόνο μάρτυρες του τρόπου με τον οποίο το σύστημα καταστρέφει τον εαυτό του. Όλοι γνωρίζουμε την κλασική σκηνή από τα κινούμενα σχέδια. Η γάτα περνά τον γκρεμό και συνεχίζει να περπατά αγνοώντας το γεγονός ότι δεν πατάει πια στο έδαφος. Μόνο όταν κοιτάει κάτω και συνειδητοποιεί πού βρίσκεται αρχίζει να πέφτει. Αυτό συμβαίνει σήμερα. Λέμε στους τύπους της Γουόλ Στριτ “Ε, κοιτάξτε κάτω!”.

Στα μέσα Απριλίου, η κινεζική κυβέρνηση απαγόρευσε από την τηλεόραση, τις ταινίες και τα μυθιστορήματα κάθε αναφορά σε εναλλακτικές πραγματικότητες και ταξίδια στον χρόνο. Είναι ένα καλό σημάδι για την Κίνα. Οι άνθρωποι εκεί εξακολουθούν να ονειρεύονται εναλλακτικές καταστάσεις επομένως η εξουσία πρέπει να απαγορεύσει αυτά τα όνειρα. Εδώ, δεν χρειάζονται απαγορεύσεις τέτοιου είδους, καθώς το κυρίαρχο σύστημα έχει καταστείλει ακόμη και τη δυνατότητα μας να ονειρευόμαστε. Κοιτάξτε τις ταινίες που βλέπουμε όλη την ώρα. Είναι εύκολο να φανταστείς το τέλος του κόσμου. Ένας αστεροειδείς καταστρέφει κάθε μορφή ζωής πάνω στη Γη και τα λοιπά. Δεν μπορείς όμως να φανταστείς το τέλος του καπιταλισμού.

Τι κάνουμε επομένως εδώ; Θα σας πω ένα υπέροχο, παλιό ανέκδοτο από τα χρόνια του κομμουνισμού. Στέλνουν έναν τύπο από την Ανατολική Γερμανία στη Σιβηρία. Ξέρει ότι τα γράμματα του θα περνούν από λογοκρισία γι αυτό και λέει στους φίλους του: “Ας φτιάξουμε ένα κώδικα. Αν τα γράμματα μου είναι με μπλε μελάνι αυτό θα σημαίνει ότι θα γράφω την αλήθεια. Αν είναι με κόκκινο μελάνι τότε όλα θα είναι ψέματα”. Ύστερα από ένα μήνα, οι φίλοι του λαμβάνουν το πρώτο γράμμα και είναι με μπλε μελάνι. Γράφει: “Όλα εδώ είναι υπέροχα, υπάρχει καλό φαγητό, τα σινεμά δείχνουν ωραίες ταινίες, τα διαμερίσματα είναι ευρύχωρα και πολυτελή. Το μόνο που μας λείπει είναι το κόκκινο μελάνι”.

Έτσι ζούμε και εμείς σήμερα. Έχουμε όλες τις ελευθερίες που θέλουμε. Αλλά αυτό που μας λείπει είναι το κόκκινο μελάνι: η γλώσσα που θα μας βοηθήσει να εκφράσουμε την έλλειψη ελευθερίας μας. Ο τρόπος που μας μαθαίνουν να μιλάμε για την ελευθερία -ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας κ.λπ.- πλαστογραφεί την έννοια της ελευθερίας. Και αυτό είναι που κάνετε όλοι εσείς εδώ. Δίνετε σε όλους μας το κόκκινο μελάνι.

Υπάρχει βέβαια ένας κίνδυνος. Μην ερωτευτείτε τους εαυτούς σας. Περνάμε ωραία εδώ πέρα αλλά καλό είναι να θυμόμαστε ότι τα πανηγύρια τελειώνουν γρήγορα. Εκείνο που μετράει είναι η επόμενη ημέρα, αυτό που θα κάνουμε όταν θα πρέπει να επιστρέψουμε στην καθημερινή ζωή μας. Θα έχει αλλάξει κάτι; Δεν πρέπει να αναπολείτε αυτές τις ημέρες και να λέτε “ήμασταν νέοι και ήταν όμορφα”. Θυμηθείτε ότι το βασικό μας μήνυμα είναι “Μπορούμε να σκεφτόμαστε εναλλακτικές”.

Αν ο κανόνας σπάσει, τότε θα δούμε ότι δεν ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο. Έχουμε όμως μπροστά μας πολύ δρόμο. Και υπάρχουν πραγματικά δύσκολα ζητήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Ξέρουμε τι δεν θέλουμε. Τι είναι όμως αυτό που θέλουμε; Ποιο είδος κοινωνική οργάνωση μπορεί να αντικαταστήσει τον καπιταλισμό; Τι είδους νέες ηγεσίες θέλουμε;

Να θυμάστε. Το πρόβλημα δεν είναι η διαφθορά ή η απληστία. Το πρόβλημα είναι το σύστημα. Σε αναγκάζει να είσαι διεφθαρμένος. Και να προσέχετε όχι μόνο τους εχθρούς αλλά και τους υποκριτές φίλους που ήδη προσπαθούν να νερώσουν αυτή τη διαδικασία. Με τον ίδιο τρόπο που βρίσκει κανείς καφέ χωρίς καφεΐνη, μπίρα χωρίς αλκοόλ και παγωτό χωρίς λιπαρά, θα προσπαθήσουν να μετατρέψουν τις κινητοποιήσεις σας σε μια ακίνδυνη, ηθική διαμαρτυρία. Μια διαδικασία χωρίς καφεΐνη. Όμως βρισκόμαστε εδώ επειδή έχουμε μπουχτίσει από έναν κόσμο όπου μας προσφέρει ικανοποίηση η ανακύκλωση κουτιών κόκα κόλα, η προσφορά μερικών δολαρίων σε φιλανθρωπίες και η αγορά καφέ από την αλυσίδα Στάρμπακς που δίνει το 1% σε λιμοκτονούντα παιδιά του τρίτου κόσμου. Αφού εξόρισαν τις θέσεις εργασίας και τα βασανιστήρια, τώρα προσπαθούν να κάνουν το ίδιο και με την πολιτική. Και εμείς τη θέλουμε πίσω.

Δεν είμαστε κομμουνιστές αν ο κομμουνισμός σημαίνει το σύστημα που κατέρρευσε το 1990. Ας θυμηθούμε άλλωστε ότι εκείνοι οι κομμουνιστές είναι σήμερα οι πιο αποτελεσματικοί και αδίστακτοι καπιταλιστές. Στη σημερινή Κίνα, έχουμε έναν καπιταλισμό που είναι ακόμη πιο δυναμικός και από τον αμερικανικό αλλά δεν χρειάζεται δημοκρατία. Πράγμα που σημαίνει ότι όταν επικρίνετε τον καπιταλισμό, να μην αφήνετε να σας εκβιάζουν με το επιχείρημα ότι στρέφεστε ενάντια στη δημοκρατία. Ο γάμος της δημοκρατίας με τον καπιταλισμό έχει τελειώσει. Και η αλλαγή είναι εφικτή.

Τι αντιλαμβανόμαστε σήμερα ως δυνατό; Ας παρακολουθήσουμε τα ΜΜΕ. Από τη μία πλευρά, στην τεχνολογία και τη σεξουαλικότητα, όλα φαίνονται δυνατά. Μπορείς να ταξιδέψεις στο φεγγάρι, μπορείς να γίνεις αθάνατος μέσω της βιογενετικής, μπορείς να κάνεις σεξ με ζώα ή οτιδήποτε. Όταν όμως κοιτάξεις στο πεδίο της κοινωνίας ή της οικονομίας θα δεις ότι εκεί σχεδόν όλα θεωρούνται αδύνατα. Θέλεις να αυξήσεις λίγο τη φορολόγηση των πλουσίων. Σου λένε ότι είναι αδύνατο. Θα χάσουμε ανταγωνιστικότητα. Θέλεις περισσότερα κονδύλια για την υγεία. Σου λένε: “Αδύνατο, κάτι τέτοιο σημαίνει ολοκληρωτικό κράτος”.

Κάτι πάει στραβά σε ένα κόσμο που υπόσχεται την αθανασία αλλά αρνείται να ξοδέψει έστω και λίγα περισσότερα για το σύστημα υγείας. Ίσως θα έπρεπε να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητες μας. Δεν θέλουμε ένα υψηλότερο επίπεδο ζωής. Θέλουμε ένα καλύτερο επίπεδο ζωής. Η μόνη έννοια κατά την οποία είμαστε κομμουνιστές είναι ότι νοιαζόμαστε για τη δημόσια σφαίρα. Την δημόσια σφαίρα της φύσης. Τη δημόσια σφαίρα που ιδιωτικοποιείται από τα πνευματικά δικαιώματα. Τη δημόσια σφαίρα της βιογενετικής. Για αυτό, και μόνο για αυτό, πρέπει να αγωνιστούμε.

Ο κομμουνισμός απέτυχε αλλά τα προβλήματα της δημόσιας σφαίρας παραμένουν. Μας κατηγορούν ότι είμαστε αντιαμερικανοί. Όμως θα πρέπει να θυμίσουμε κάτι στους συντηρητικούς φονταμενταλιστές που ισχυρίζονται ότι είναι γνήσιοι Αμερικανοί. Τι είναι ο χριστιανισμός; Είναι το Άγιο Πνεύμα. Και τι είναι αυτό; Είναι η ισόνομη κοινότητα των πιστών που συνδέονται με δεσμούς αγάπης και που διαθέτουν μόνο τη δική τους ελευθερία και ευθύνη για να το κάνουν. Με αυτή την έννοια, το άγιο πνεύμα είναι εδώ αυτή τη στιγμή. Και πιο κάτω, στην Γουόλ Στριτ βρίσκονται οι παγανιστές που λατρεύουν βλάσφημα είδωλα.

Επομένως το μόνο που χρειαζόμαστε είναι υπομονή. Και το μόνο που θα πρέπει να φοβόμαστε είναι ο κίνδυνος να επιστρέψουμε στα σπίτια μας και να συναντιόμαστε μια φορά τον χρόνο πίνοντας μπίρες και να αναπολούμε νοσταλγικά “τι ωραία που ήταν εδώ πέρα”. Υποσχεθείτε στους εαυτούς σας ότι αυτό δεν θα συμβεί. Ξέρουμε ότι οι άνθρωποι συχνά επιθυμούν κάτι που δεν θέλουν πραγματικά.

Μη φοβάστε να θελήσετε πραγματικά αυτό που επιθυμείτε. Σας ευχαριστώ.

Δημοσιεύτηκε στα Ελληνικά στις 16-10-2011.

Πηγή: http://thepressproject.gr/external.php?id=6201&link=http://bit.ly/mT3qKF

http://www.imposemagazine.com/bytes/slavoj-zizek-at-occupy-wall-street-transcript

Δεν είναι η Ελλάδα,είναι ο καπιταλισμός,ηλίθιε


Atilio_GaraΗ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ «ΚΛΕΙΔΙ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

Του ATILIO BORON*

 Τα διεθνή ΜΜΕ, οι σύμβουλοι, οι οικονομολόγοι, οι επενδυτικές τραπεζες, οι πρόεδροι των κεντρικών τραπεζών, οι υπουργοί οικονομικών, οι κυβερνώντες γενικώς, άλλο δεν κάνουν αυτούς τους τελευταίους καιρούς, παρά να μιλανε για την »ελληνική κρίση». Μπροστά σε τέτοιο και τόσο ντόρο και με χίλιες κακές προθέσεις από μέρους τους, είναι σωστό να παραφράσουμε, τη γνωστή από την εκλογική καμπάνια του Μπιλ Κλίντον εκείνη φράση, για να πούμε και να βροντοφωνάξουμε, ότι η κρίση είναι κρίση του καπιταλισμού και όχι της Ελλάδας. Και ότι αυτή η χώρα είναι ένας από τους πιο αδύνατους κρίκους της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας και ακόμα, εξαιτίας αυτού, εκεί είναι που ξεσπούν αυτή την περίοδο, όλες οι αντιφάσεις του συστήματος, ροκανίζοντας την ίδια της την υπόσταση σαν κράτος, χωρίς κανένα οίκτο.

Ο μεγάλος συναγερμός, χωρις αμφιβολία δικαιολογημένος, που έχει σημάνει για τους καπιταλιστές, είναι ότι μια ενδεχόμενη κατάρρευση της Ελλάδας, θα μπορούσε να παρασύρει και άλλες χώρες όπως τις, Ισπανία, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ιταλία και να έθετε σε πολύ σοβαρό κίνδυνο την οικονομική και πολίτικη σταθερότητα των χωρών που είναι οι βασικοί πυλώνες της ίδιας της ΕΕ. Όπως μας πληροφορεί ο ευρωπαϊκός τύπος—γνήσιος εκπρόσωπος της »αδελφότητας επιχειρήσεων και επιχειρηματιών» (δηλ. τα γιγαντιαία ολιγοπώλια που ελέγχουν την διεθνή καπιταλιστική οικονομία)—η ηρωική αντίσταση του Ελληνικού λάου στα βάρβαρα μέτρα λιτότητας που εφαρμόζει ο πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς και πρωθυπουργός της Ελλαδας, ΓΑΠ, απειλούν να ρίξουν στο κενό, όλες τις στείρες προσπάθειες που έχουν γίνει μέχρι τώρα, προκειμένου να μετριάσουν την κριση. Η αγωνία και ανασφάλεια μεγαλώνει και μεταδίδεται έντονα μεταξύ των επικυρίαρχων αφεντικών, μπρος στα σοβαρά εμπόδια που σκοντάφτει η Αθηνά στη προσπάθεια να επιβάλει και να περάσει τα κτηνώδη μέτρα που οι όψιμοι σωτήρες της χωράς απαιτούν. Έχοντας όλα τα δίκια με το μέρος τους και σωστά, οι Έλληνες εργαζόμενοι αρνούνται να φορτωθούν τις συνέπειες μιας κρίσης που προκλήθηκε από τους παγκόσμιους παίχτες και κερδοσκόπους της οικονομίας και φυσικά η απειλή μιας τεράστιας κοινωνικής έκρηξης, που θα μπορούσε να επεκταθεί σε όλη τη νότια Ευρώπη, αλλά και γενικότερα, φέρνει εφιάλτες και παραλύει τόσο την Ελληνική όσο και την Ευρωπαϊκή άρχουσα τάξη.

Η ένεση – αιμοδοσία κεφαλαίων που επιχειρείται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τις βασικές χώρες της ευρωζώνης και το ΔΝΤ, με τους όρους και τον τρόπο που χορηγούνται, δεν πέτυχε τίποτε άλλο, παρά να επιδεινώσει την κριση και να »κεντρίσει» το χρηματιστικό κεφαλαίο σε νέες εκμεταλλευτικές – κερδοσκοπικές κινήσεις. Φαίνεται πια, ότι η πορεία των εξελίξεων στην Ελλάδα, βαδίζει σταθερά προς μια εκκωφαντική κατάρρευση, σαν εκείνη που γνώρισε η Αργεντινή τον Δεκέμβρη 2001. Αφήνοντας κατά μέρος κάποιες προφανείς διαφορές, υπάρχουν πραγματικά αρκετές ομοιότητες που οδηγούν σε μια τέτοια πρόβλεψη. Είναι βέβαια γεγονός, ότι σε αντίθεση με την κρίση της Αργεντινής, η εκδήλωση της κρίσης στην Ελλάδα, είναι προορισμένη να έχει παγκοσμίως έναν αντίκτυπο ασύγκριτα μεγαλύτερο. Και γι αυτό ακριβώς, ο »πλανήτης των business», σκέπτεται έντρομος σαν πολύ πιθανή την »μολυσματική μετάδοση’ της κρίσης και τις ολέθριες παρενέργειές της, μεταξύ των χωρών του μητροπολιτικού καπιταλισμού. Με λίγα λόγια, μπορεί κάνεις να διαγνώσει ότι η καρδιά του παγκοσμιοποιημένου παραδοσιακού καπιταλιστικού μπλοκ είναι σοβαρά άρρωστη.

Έρχεται λοιπόν μια στιγμή κατά την οποία η οικονομία, που είναι πάντα πολιτική (στη Λατινική Αμερική κάποιοι φαίνεται να το έχουμε χωνέψει καλά αυτό), μετασχηματίζεται σε »μαθηματικά» και τότε οι αριθμοί »τραγουδούν». Και η μελώδια που βγαίνει από το τραγούδι που τώρα ακούγεται στην Ευρώπη, λέει ότι η Ελλάδα και κάποιες χώρες ακόμα, βρίσκονται στο χείλος της αβύσσου και ότι η κατάσταση τους είναι »μη αναστρέψιμη». Ο μεγάλος »πάταγος» που θα προκαλούσε η ελληνική χρεοκοπία, δεν αφορά μόνο τις άμεσα εμπλεκόμενες τράπεζες, αλλά και μια μακρά λίστα χωρών και των τραπεζων τους, από την οποία δεν εξαιρείται ούτε η ίδια η »αγία κεφαλή» της ΕΕ, ο Γερμανογαλλικος άξονας. Την κεφαλή δε της λίστας κατέχουν, άνευ ανταγωνισμού, τα ήδη χαρακτηρισμένα τέσσερα »γουρούνια» της περιφέρειας του »ευρωζωνικού παραδείσου», δηλ. Ισπανία – Πορτογαλία – Ιρλανδία και η πρόσφατα ενταγμένη στην παρέα Ιταλία.

Είναι παραπάνω από σαφές λοιπόν, ότι τα προβλήματα της κρίσης, Ελληνικής και Ευρωπαϊκής, είναι γενικού δομικού χαρακτήρα. Δεν οφείλονται σε κάποιες ξαφνικές και απρόσμενες »αναποδιές», αλλά εκφράζουν τον τύπο των απόλυτα αναμενόμενων και προβλέψιμων αποτελεσμάτων, όταν η αχόρταγη κερδοσκοπία, ο παρασιτισμός και η πιο στυγνή εκμετάλλευση, αναλαμβάνουν τη θέση του οδηγού – αρχηγού στην «ιερή» διαδικασία συσσώρευσης του κεφαλαίου.

Είναι λοιπόν ο καπιταλισμός που έχει πέσει σε κρίση και πολύ βαθειά μάλιστα και για να βγούμε από αυτήν την κριση, είναι κατεπείγουσα ανάγκη, αλλά και αναπόφευκτη προϋπόθεση, να βγούμε από τον καπιταλισμό, να ξεπεραστεί όσο γίνεται γρηγορότερα, ένα σύστημα στρεβλό και μοχθηρό που οδηγεί την ανθρωπότητα σε ολοκαύτωμα, δια μέσου τεραστίων και απίστευτων ταλαιπωριών για τους λαούς, αλλά και μιας χωρίς προηγούμενο βάρβαρης λεηλασίας του περιβάλλοντος. Γι αυτό τελικά, η αποκαλούμενη «ελληνική κρίση» δεν είναι τέτοια. Είναι αντίθετα, το πιο οξυμένο σύμπτωμα της γενικής πολιτικής κρίσης του καπιταλισμού, αυτής για την οποία τρία χρόνια τώρα, τα αστικά και ιμπεριαλιστικά μέσα ενημέρωσης, μας διαβεβαιώνουν διαρκώς, ότι είναι σε φάση επίλυσης, ότι κάπου φαίνεται φως, ενώ οι εργαζόμενοι στον καπιταλισμό, όσο παίρνει ο καιρός, βλέπουν και το νοιώθουν επάνω τους, ότι τα πράγματα γίνονται και θα συνεχίσουν να γίνονται όλο και χειρότερα.

Ο Ελληνικός λαός λοιπόν με την αποφασιστική του αντίσταση μέχρι τώρα, δείχνει ότι είναι διατεθειμένος, «να τελειώνει» και »να ξεμπερδεύει», με ένα σύστημα που δεν το ανέχεται πια, όχι μόνο μακροπρόθεσμα αλλά και βραχυπρόθεσμα. Θα χρειαστεί λοιπόν όλοι εμείς και κυρίως οι γειτονικοί του, ευρωπαθούντες λαοί, να του συμπαρασταθουμε ολόψυχα σε αυτή την ευγενική αλλά σκληρή και ανελέητη πάλη του και επιπλέον να οργανώσουμε σε ευρύτατο διεθνές επίπεδο την αλληλεγγύη μας ώστε να αποτρέψουμε την σε βάρος του βάρβαρη και κτηνώδη «σοσιαλιστική» καταστολή που υφίσταται ήδη τα τελευταία χρόνια.

Ίσως τελικά η Ελλάδα και οι Έλληνες, που δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν δημιούργησαν την φιλοσοφία, την δημοκρατία, το θέατρο, την τραγωδία και τόσα αλλά αθάνατα επιτεύγματα, επιστρέφοντας στα βήματα τους, να είναι αυτοί που θα επινοήσουν και ανακαλύψουν «το κλειδί» που θα ανοίξει την πόρτα για την αντικαπιταλιστική και σοσιαλιστική επανάσταση στον 21ο αιώνα. Όλη η προοδευτική ανθρωπότητα, ακόμα μια φορά θα ευγνωμονεί βαθειά την Ελλάδα και τους Έλληνες.

*O Atilio Boron είναι , Αργεντινός πανεπιστημιακός, μαρξιστής φιλόσοφος και πολιτικός αναλυτής, ευρύτατα γνωστός και καταξιωμένος σε όλη την αμερικανική ήπειρο, αλλά και σε όλο σχεδόν το χώρο της αντικαπιταλιστικής-κομμουνιστικής Αριστεράς στην Ευρώπη πλην της Ελλάδας, λόγω ελάχιστου ή και ανύπαρκτου ενδιαφέροντος για ότι γράφεται και συμβαίνει στη Λατινική Αμερική. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων φιλοσοφικού – πολιτικού περιεχομένου και εκατοντάδων άρθρων, κυρίως γύρω από την κρίση. Αρχές του 2009, τεράστια δημοσιότητα πήρε ένα σύντομο άρθρο του για την κρίση (5-6 σελ.) το οποίο χαρακτηρίστηκε »Βίβλος της τσέπης για την κριση». Ήταν από τους πρώτους και λίγους που μίλησαν για τον γενικό και έντονα πολιτικό χαρακτήρα της κρίσης, όταν ακομα εδώ μιλάγαμε μόνο για οικονομική κρίση που θα κάνει τον κύκλο της. »Έγκυρες» δε φωνές (ΚΚΕ) και δυστυχώς όχι μόνο, αναρωτιόντουσαν και θεωρούσαν ότι υπερβάλλουν κάποιοι για το μέγεθος της »οικονομικής» πάντα κρίσης.

Το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε στην πρωτόπυπη του εκδοχή στα ισπανικά,

http://www.cubadebate.cu/opinion/2011/06/25/no-es-grecia-es-el-capitalismo-%C2%A1estupido/

iskra 26-08-2011

http://www.atilioboron.com.ar/